piątek, 13 grudnia 2013

Zawieszenie

Dokładnie tak jak powyżej... Zawieszam watahę. Odwieszę ją gdy... no nie wiem. Może jak mi się znów zachce prowadzić watahę. Ale obiecuję, że będzie to maksymalnie 2 tygodnie. Wrócę tu, pamiętajcie!

niedziela, 8 grudnia 2013

Od Jenny do Berlo cd.


- Czego ode mnie chcesz?- zapytał oschle i wrócił do postaci wilka
-Ja? A kto ci powiedział, że czegoś od ciebie chcę?- zapytałam spokojnie i dodałam- To już nie można normalnie się napić? Dobra, jak chcesz to pójdę do innej wody...- i odwróciłam się by odejść lecz
-Nie! Czekaj...przepraszam, ja... Może zaczniemy od nowa?- zapytał podając łapę
-Ok, jestem Jenna- przedstawiłam się po raz drugi i także podałam łapę
-Jestem Berlo- odpowiedział

<Berlo, co dalej z naszą znajomością?>



Od Mony do Irio cd.

Irio nie dokończył. Wstał i spytał.
- Odprowadzić cię...?
- Jasne czemu by nie.... - odpowiedziałam. - Masz dziś jeszcze jakieś patrole?
- Raczej nie, ale lubię sobie pochodzić po tych terenach...
Odprowadził mnie do jaskini.
- Więc może się jutro spotkamy? - spytał.
- Może... Jeśli będziesz chciał... - odwróciłam się i weszłam....
Położyłam się z nowym sekretem... Sekretem Irio, który wyczytałam z gwiazd.... Plus z wielkim poczuciem winy i złamanym serce....On kocha inną....

< Irio, nie musisz odpisywać>

czwartek, 5 grudnia 2013

Od Somebody do Ravena cd.

- Ech... wyjdźmy. Wiem, że tego chcesz.- powiedziałam zrezygnowana. Podeszłam do drzwi. Nacisnęłam lekko klamkę i wyszłam z resztką godności. Wtedy w kącie zobaczyłam to, czego tak bardzo się bałam... ciało mojej siostry.- Dlaczego nikt tego nie wyniósł?!- krzyknęłam niemal wściekła. Chciałam uciec ale wbiegłam w futro Ravena.
- Spokojnie...- uśmiechnął się.
- No dobrze... Hu... a więc. Wróciłam. Nie wiem jak to się stało ale Raven mnie uratował. Od dziś jednak proszę abyście nie mówili o tym zdarzeniu... Chcę abyśmy o tym po prostu zapomnieli. A teraz proponuję wybrać się na polowanie. Trzeba rozprostować łapy.- uśmiechnęłam się. Zawołałam Nerta. Wszyscy wsiedliśmy na jego grzbiet i udaliśmy się do Lasu Nadziei.Wtedy smok odleciał.
- Łączymy się w pary. Teraz Nert poukrywa w lesie różne rzeczy.  Macie tu spis rzeczy...- podałam wszystkim karty- Ta para która znajdzie ich najwięcej wygra i będzie mogła wydać jeden rozkaz. Jaki chcecie. Tylko bez Bet i zła... Gotowi?- zapytałam rozpromieniona.
- Chyba tak...- powiedzieli markotnie.
- No! Nie słyszę Was!- roześmiałam się.
- Tak!- odparli i rozbiegliśmy się po lesie. Raven biegł ze mną.
- Skąd ten pomysł?- zapytał zaciekawiony.
- Potrzeba nam trochę zabawy... poza tym ich więzi będą mocniejsze. Nie guzdraj się! Zobacz! Tam coś błyszczy!- podbiegłam do miejsca gdzie promienie Słońca się odbijały. Zaczęłam rozgrzebywać ziemię...

<Raven?>

Od Ravena do Somebody cd.

-Wydaje Ci się kochana. Gdyby nikomu na Tobie nie zależało, nie próbowaliby Cię uleczyć. Najwyraźniej Sakura i Elle, trafiły na taki przypadek pierwszy raz i są ciekawe jak został on rozwiązany- mówiłem spokojnie.
Somebody, jednak nie była przekonana co do mojej wersji. Spuściła po sobie uszy i położyła łeb na mojej łapie. Widać, że nie bardzo się cieszyła z takiego obrotu sprawy.
- Chyba nie chcą mnie już jako Alfy- rzuciła po dłuższej chwili.
Na te słowa, cały posztywniałem. Gdy dotarły do mnie jej słowa, poczułem lekką złość.
-Co ty wygadujesz?- spytałem.- Jesteś przecież świetną Alfą, a oni po prostu byli tym zaskoczeni. Za dużo wydarzyło się w przeciągu tych dni. Twoja siostra, widma, wojna no i... sama wiesz. Nie powinnaś zaprzątać sobie tym głowy.
-Dla wszystkich lepiej, by było, gdybym umarła- dorzuciła, zmieniając temat.
-A jak byś postąpiła, gdybym teraz Cię opuścił? Zostawił Ciebie i tą watahę, po prostu sobie odlatując?- zadawałem po kolei szereg pytań, które miały dać do myślenia mojej partnerce.
-No raczej nie byłabym tym zachwycona- westchnęła po dłuższej chwili namysłu.
-A więc widzisz co bym przeżył, gdybyś ty, opuściła ten świat. Całą wataha pogrążyłaby się w smutku i zamiast organizować wesele, został by organizowany pogrzeb- przytuliłem ją.
Somebody nic nie odpowiedziała. Spojrzała tylko na mnie z delikatną skruchą i uśmiechnęła się.
-No i właśnie tym gestem proponuję zakończyć ten temat, do którego raczej już nie powinniśmy wracać- podsumowałem, wstając powoli.- A więc jak? Chcesz wyjść, czy zostajemy tu tylko we dwoje?
Chwila namysłu Somebody chyba była nie potrzebna, bo czułem, że odpowiedź nasunęła się jej od razu.

<Somebody>

środa, 4 grudnia 2013

Od Somebody do Ravena cd.

Gdy wyszliśmy wszyscy otoczyli Ravena.
- Udało Ci się!
- Jak to zrobiłeś?!
- Gratulacje!
- Jesteś geniuszem!- wilki były podekscytowane. Wtedy stanęłam w środku jego fanclubu i powiedziałam:
- Ekhem... ja żyję.- powiedziałam zrezygnowana. Wszyscy położyli uszy ku sobie. Zadarłam pysk i odeszłam dumnie do mojego pokoju, trzaskając drzwiami. Wtedy usłyszałam:
- Raven... jak to zrobiłeś? Zapiszemy notatki...- to byłą Elle i Sakura. Wkurzona opadłam na posłanie i zakryłam łeb poduszką. Co ja jestem?! Wtedy ogarnęła mnie wściekłość.
- RAVEN!!!!- krzyknęłam. Basior wszedł do pokoju.
- Tak...?- zapytał.
- Chodź tu... połóż się przy mnie...- zrobił to.- Właśnie tak... a teraz powiedz mi: po co ja tu jestem? Bo jakoś nikt za bardzo się nie cieszy.- wiedziałam, że jestem egoistką ale i tak moja damska strona musiała to powiedzieć. Znaczy się... miałam tylko damską stronę.


<Raven? Bardzo przepraszam, że takie krótkie.>

wtorek, 3 grudnia 2013

Od Ravena do Somebody cd.

-Hej Somebody... weź nie żartuj sobie. Zostawisz mnie teraz, po tym co Ci zrobiłem? No fakt, trochę przesadziłem,ale kara jest za duża- mówiłem, próbując odwrócić jej uwagę.
Nie wiele to dało. Jedyne co, to na jej pysku pojawił się słaby uśmiech, który zniknął tak samo szybko jak spadająca gwiazda.
Sakura i Elle już się poddały. Stały obok czekając na najgorsze. Ich wiedza nie wykraczała w tak dalekie horyzonty.
Jej oczy powoli się zamykały,a oddech robił się co raz płytszy. Z desperacją rozglądałem się po pomieszczeniu mając nadzieję, na znalezienie czegoś co jej pomoże. Ku zdumieniu, moim uszom dobiegł obiecujący dźwięk. Był to skrzek, wielkiego, czarnego kruka, który przyglądał się całemu zdarzeniu.
-Wytrzymaj jeszcze chwilę. Pomogę Ci, ale nie zamykaj oczu- rzuciłem do wybranki, puszczając jej łapę.
Podbiegłem do ptaka i zacząłem do niego mówić.
-Niech Hades użyję wszelkich starań, by ona nie odeszła. Jest panem śmierci i zakazuje mu, wpuszczać ją do podziemi. Masz mu to wszystko przekazać, albo zajmiesz miejsce obok Somebody- warknąłem wrogo, jednak ten ze stoickim spokojem pokręcił głową.
Czyżby... Hades nie był tak wszechmocny jak sądziłem? Czy nie potrafi usidlić przy swym boku Tanatosa? Co teraz robić?
-A więc powiedz mu, że...-załamałem głos na myśl o stracie Some- że jeżeli spotka waderę, to ma mi ją oddać, albo dokonam wszelkich starań, aby dostać się do jego czarnych, zapchlonych, nieżywych ogonów i powyrywać mu je po kolei,a następnie zająć jego miejsce.
Kruk odleciał, czym prędzej, a ja sam znowu znalazłem się przy Somebody.
-I co teraz?- zapytał jeden z basiorów.
-Wyjdźcie- rzuciłem spokojnie, nie spuszczając wzroku z blednącej wilczycy.
-Ale...
-WSZYSCY!- ryknąłem na całą świątynie. Nigdy jeszcze nie odezwałem się tak do żadnego ze swoich. Czułem w sobie potworny gniew, który nie mógł znaleźć ujścia. Gdyby tylko ktoś jeszcze zaczął kwestionować me rozkazy, padł by szybciej niż mucha, pod ogromną łapą.
Wszyscy po cichu opuścili nasze schronienie. Nikt nie śmiał wydać najdrobniejszego szmeru, pozostawiając nas w błogiej ciszy.
-Przykro mi- zadrżał mi cicho głos- Mój dziadek nic nie może zdziałać.
-To... to nic Raven. Wierzę... wierzę, że... uda Ci się podołać samotnie na tym stanowisku- mówiła słabo.
-Nie... proszę Cię. Dasz radę. To tylko kilka minut. Uspokój się i zrelaksuj.
Somebody nie miała już siły walczyć. Tym razem nawet nie zdołała się uśmiechnąć, ale ja widziałem ten promienny uśmiech na jej pysku.
Uścisk jej łapy powoli się rozluźniał. Wiedziałem, że to jej czas, jednak nie mogłem tego przyjąć do wiadomości. Nie wierzyłem, że leży przede mną umierająca wadera, która kilka dni temu biegała po lesie i cieszyła się z nadchodzącego ślubu.
Wtedy puściłem jej łapę. Usiadłem metr od niej i powstrzymywałem łzy, starając się skoncentrować. Czułem jak opuszcza mnie część sił.
Otwierając oczy, zobaczyłem przed sobą wychudzoną, tajemniczą postać, która zerkała na Alfę i na mnie.Tak to była śmierć.
Jej zadaniem było odebranie duszy Somebody, jednak bez mojego rozkazu, nie śmiała nawet drgnąć.
-Uderz!- zamknąłem oczy, wydając cicho rozkaz.
Bestia wydała z siebie pełen grozy pisk satysfakcji, po czym słyszałem jak nabiera zamachu. Byłem gotowy na to co stanie się za kilka sekund.
Jej pazury wbiły się... w moją pierś. Straciłem całe powietrze jakie miałem w płucach,a następnie padłem na ziemię pół przytomny. Widziałem jak między jej pazurami, szamocze się złota materia.
-Nie zabierzesz tego ze sobą- rzuciłem zirytowany-masz jej to oddać.
Radość, przemieniła się w mściwy warkot. Śmierć miała nadzieję, że pozbawiając mnie życia, będzie mogła w końcu uwolnić się spod mojej władzy, jednak brak możliwości zabrania ze sobą mojej duszy do królestwa cieni nie pozwoli jej na odzyskanie niezależności.
Z wielką niechęcią, rozwarła pysk nieżywej Somebody i wepchnęła jej złotą materię do ust. Gdy to zrobiła, wadera zachłysnęła się powietrzem jakby od dłuższego czasu była pod wodą, a jej ciało natychmiast zesztywniało, po czym ponownie odzyskało możliwość ruchu.
-A teraz odejdź stąd- rzekłem cicho.
Ta popatrzyła po nas z niechęcią, po czym powoli poszła w ciemny kąt, gdzie rozpłynęła się w ciemności.
-Co to...- zaczęła wadera rozglądając się po pokoju. Przerwała, gdy tylko zobaczyła mnie leżącego na ziemie.- Raven!
-To nic Somebody. Nic mi nie będzie- uspokoiłem ją- to jeden z przywilejów, jakie posiadałem jako boski potomek.
-Czyli?- zaczęła mówić zestresowana.
-Czyli, że mogłem raz oddać komuś część siebie, by mógł dalej żyć, sam nie pozbawiając siebie dalszego życia wśród żywych- wyjaśniłem powoli wstając.
-Ciągle mnie czymś zaskakujesz- uśmiechnęła się, przytulając delikatnie.
-Wiele o mnie jeszcze nie wiesz kochanie, ale najważniejsze, że żyjesz- otuliłem ją skrzydłami, patrząc na jeden z ogonów, który powoli zaczął się łączyć z pozostałymi dwoma.
Mój ogon zaczął się wchłaniać, jednak to nie było dla mnie teraz istotne. Puściłem swoją przyszłą żonę i ruszyliśmy powoli w stronę drzwi, za którymi czekali pozostali, zadziwieni członkowie

<Somebody?>

niedziela, 1 grudnia 2013

Smutna wiadomość

Ogłaszam iż Nika odchodzi z watahy. Jaki tego powód? Gdy grzecznie poprosiłam ją o zmianę zdjęć bo ma takie same jak Jenna ona odpisała "w takim razie nie chcę" i mnie zgłosiła. Dziękuję Ci bardzo, Sabino13... W sumie nie jest mi smutno. Jestem chamska nie musisz mi spamić. Dziękuję za uwagę i żegnam.

Ogłoszenia parafialne!

1. Dostałam wiadomości od niektórych wilków o zostaniu adminami. Nawet nie odpisałam. Ta wataha miała, ma i będzie mieć jednego moderatora w mojej skromnej postaci. Nie chcę żadnych adminów, sitterów itd. Więc już tutaj macie odpowiedź: N I E.
2. W związku z moim życiem osobistym... nie no powiem Wam, wyjeżdżam na Karaiby by odpocząć od Grudnia. Moja aktywność powinna się nie zmieniać, będę wchodzić codziennie ale i tak uprzedzam, że trochę mniej będę pisać.
3. Cierpię na nowe dwie choroby:
- Niecierpliwus czekanus nas opowiadanus innus (niecierpliwe czekanie na opowiadania innych, jeśli nie rozumiesz...)
- Nudus totalus (totalna nuda...)
w związku z tym po prostu piszcie. Szczególnie Ty, Raven bo Twoje opowiadania są ideanalne (tak wiem, że pisze się idealne...).
4. Postanawiam ogłosić, że jeśli ktoś pomoże mi ze sklepem dostanie wybraną z niego rzecz. W sensie pomoże znaczy prześle mi zdjęcia i cenę a ja zajmę się resztą. Byłabym tak wdzięczna, że... nie wiem jak to opisać.
5. Irio ma towarzysza!

Amen (a raczej Alfa xD). Somebody.

Od Severusa do Arvike cd.

Po chwili wstaliśmy. Poszliśmy na łąkę i upolowaliśmy sobie jelenia. Razem, wspólnie. Zjedliśmy i znów położyliśmy się na trawie, a słońce nas ogrzewało. Ostatnio mało rzeczy się działo. Ostatnie parę dni było tak samo, nic wyjątkowego. A mi wydawało się, że następne dni będą zupełnie inne...
***Parę dni później***
Dziś obudziliśmy się późno. Wstaliśmy, a raczej ja wstałem, bo Arvike wyglądała, jakby od godziny lub więcej na mnie czekała.
- Co tak długo?- zaśmiała się.
Uśmiechnąłem się do niej. Poszliśmy się przejść, a Arvike powiedziała:


<Arvike? Nie mam weny>

Od Dreksona do Relli cd.

Cieszyłem się,ale nagle poczułem ukłucie w kark i padłem na ziemię nie przytomny....
~Jakiś czas później~
Obudziłem się na....na wielkim liściu lotosu,dryfującym po Jeziorze Samotności.Usiadłem i zawołałem.-Rella,gdzie jesteś??-Ale odpowiedziało mi jedynie echo....Wszedłem do wody i zmieniłem się w Kota Wodnego...
http://wiki.kf2.pl/images/0/02/Wodnykot.jpg
Po paru minutach wypłynąłem na brzeg i odmieniłem się.Zacząłem się rozglądać za Rellą,ale nigdzie jej nie było....
~3 godziny później~
Byłem wszędzie...w jej jaskini i szukałem nawet w domu Alf....całe tereny watahy przeszukałem,ale....jaj nigdzie nie było...

<Rella,gdzie jesteś?!>