-Nie martw się. Jeżeli Cię to pocieszy, ja także nie mam zbyt dużego
doświadczenia w tych sprawach- rzuciłem, delikatnie ją popychając.
-Więc ta noc nie będzie należeć do najkrótszych- uśmiechnęła się.
-Obawiam się,że masz rację, ale nie specjalnie mi to przeszkadza. Wolę posiedzieć z Tobą niż spać-zawahałem się.
Te ostanie dni pozwoliły mi dokładniej wybadać sytuację. Byłem pewien,
że wilczyca jest mi bliska. Oczywiście nie jest moją przyjaciółką, co to
to nie. Czuje do niej coś więcej niż przyjacielską sympatię.
Wtedy wilczyca spuściła wzrok, próbując ukryć uśmiech. Poczułem, że
sprawiłem jej tym przyjemność, dzięki czemu zrobiło mi się przyjemniej.
-To bierzmy się za te drzwi- zmieniła szybko temat i obróciła się, sięgając po kłódkę.
-Nie, zostaw ją- pokręciłem głową.- Najpierw przydałoby się przy
framugach przybić jakieś kołki. Potem przeciągniemy po nich łańcuchem,
by uniemożliwić otwarcie drzwi,a na samym końcu użyjemy kłódek.
Wilczyca zgodziła się ze mną i chwilę później, zabraliśmy się do pracy.
Najtrudniej było przeciągnąć łańcuch, gdyż stwory, uderzały w drzwi z
taką siłą,że po kilku mocniejszych walnięciach, odplatał się i spadał. W
końcu, jednak udało nam się go zacisnąć i przepleść przez wszystkie
gwoździe. Gdy ostatnia kłódka została zapięta, odetchnęliśmy, po czym
padliśmy zmęczenie przed drzwiami.
-Może to wystarczająco dobry przekaz dla tych, którzy postanowią wypuścić te maszkary- zaczęła Somebody.
-Zgodzę się z Tobą.
Oboje byliśmy wykończenie. Leżeliśmy tam wystarczająco długo, bym
zauważył, że wadera zasnęła. Delikatnie założyłem ją na grzbiet i
zaniosłem do jej posłania, które było dość okazałe.
Położyłem ją ostrożnie, po czym sam ułożyłem na nim głowę, by chwilę
popatrzeć na Alfę. W końcu i mnie ogarnęło zmęczenie. Nie byłem wstanie
unieść nawet powiek. Zasnąłem więc z głową na skraju jej posłania.
Rano, miałem nadzieję, że jeszcze będzie smacznie spać. Wtedy wyszedłbym
ze świątyni, nie przeszkadzając już wilczycy. Tym czasem otwierając
oczy, poczułem na sobie wzrok.
Somebody wpatrywała się we mnie pytająco. Uniosłem się energicznie i cofnąłem kilka kroków.
-Em... wybacz. Zaniosłem Cię tu,ale sam już nie miałem sił, by znaleźć sobie miejsce- zacząłem się plątać.
Somebody wstała, nadal na mnie patrząc z poważną miną.
<Somebody?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.