wtorek, 3 grudnia 2013

Od Ravena do Somebody cd.

-Hej Somebody... weź nie żartuj sobie. Zostawisz mnie teraz, po tym co Ci zrobiłem? No fakt, trochę przesadziłem,ale kara jest za duża- mówiłem, próbując odwrócić jej uwagę.
Nie wiele to dało. Jedyne co, to na jej pysku pojawił się słaby uśmiech, który zniknął tak samo szybko jak spadająca gwiazda.
Sakura i Elle już się poddały. Stały obok czekając na najgorsze. Ich wiedza nie wykraczała w tak dalekie horyzonty.
Jej oczy powoli się zamykały,a oddech robił się co raz płytszy. Z desperacją rozglądałem się po pomieszczeniu mając nadzieję, na znalezienie czegoś co jej pomoże. Ku zdumieniu, moim uszom dobiegł obiecujący dźwięk. Był to skrzek, wielkiego, czarnego kruka, który przyglądał się całemu zdarzeniu.
-Wytrzymaj jeszcze chwilę. Pomogę Ci, ale nie zamykaj oczu- rzuciłem do wybranki, puszczając jej łapę.
Podbiegłem do ptaka i zacząłem do niego mówić.
-Niech Hades użyję wszelkich starań, by ona nie odeszła. Jest panem śmierci i zakazuje mu, wpuszczać ją do podziemi. Masz mu to wszystko przekazać, albo zajmiesz miejsce obok Somebody- warknąłem wrogo, jednak ten ze stoickim spokojem pokręcił głową.
Czyżby... Hades nie był tak wszechmocny jak sądziłem? Czy nie potrafi usidlić przy swym boku Tanatosa? Co teraz robić?
-A więc powiedz mu, że...-załamałem głos na myśl o stracie Some- że jeżeli spotka waderę, to ma mi ją oddać, albo dokonam wszelkich starań, aby dostać się do jego czarnych, zapchlonych, nieżywych ogonów i powyrywać mu je po kolei,a następnie zająć jego miejsce.
Kruk odleciał, czym prędzej, a ja sam znowu znalazłem się przy Somebody.
-I co teraz?- zapytał jeden z basiorów.
-Wyjdźcie- rzuciłem spokojnie, nie spuszczając wzroku z blednącej wilczycy.
-Ale...
-WSZYSCY!- ryknąłem na całą świątynie. Nigdy jeszcze nie odezwałem się tak do żadnego ze swoich. Czułem w sobie potworny gniew, który nie mógł znaleźć ujścia. Gdyby tylko ktoś jeszcze zaczął kwestionować me rozkazy, padł by szybciej niż mucha, pod ogromną łapą.
Wszyscy po cichu opuścili nasze schronienie. Nikt nie śmiał wydać najdrobniejszego szmeru, pozostawiając nas w błogiej ciszy.
-Przykro mi- zadrżał mi cicho głos- Mój dziadek nic nie może zdziałać.
-To... to nic Raven. Wierzę... wierzę, że... uda Ci się podołać samotnie na tym stanowisku- mówiła słabo.
-Nie... proszę Cię. Dasz radę. To tylko kilka minut. Uspokój się i zrelaksuj.
Somebody nie miała już siły walczyć. Tym razem nawet nie zdołała się uśmiechnąć, ale ja widziałem ten promienny uśmiech na jej pysku.
Uścisk jej łapy powoli się rozluźniał. Wiedziałem, że to jej czas, jednak nie mogłem tego przyjąć do wiadomości. Nie wierzyłem, że leży przede mną umierająca wadera, która kilka dni temu biegała po lesie i cieszyła się z nadchodzącego ślubu.
Wtedy puściłem jej łapę. Usiadłem metr od niej i powstrzymywałem łzy, starając się skoncentrować. Czułem jak opuszcza mnie część sił.
Otwierając oczy, zobaczyłem przed sobą wychudzoną, tajemniczą postać, która zerkała na Alfę i na mnie.Tak to była śmierć.
Jej zadaniem było odebranie duszy Somebody, jednak bez mojego rozkazu, nie śmiała nawet drgnąć.
-Uderz!- zamknąłem oczy, wydając cicho rozkaz.
Bestia wydała z siebie pełen grozy pisk satysfakcji, po czym słyszałem jak nabiera zamachu. Byłem gotowy na to co stanie się za kilka sekund.
Jej pazury wbiły się... w moją pierś. Straciłem całe powietrze jakie miałem w płucach,a następnie padłem na ziemię pół przytomny. Widziałem jak między jej pazurami, szamocze się złota materia.
-Nie zabierzesz tego ze sobą- rzuciłem zirytowany-masz jej to oddać.
Radość, przemieniła się w mściwy warkot. Śmierć miała nadzieję, że pozbawiając mnie życia, będzie mogła w końcu uwolnić się spod mojej władzy, jednak brak możliwości zabrania ze sobą mojej duszy do królestwa cieni nie pozwoli jej na odzyskanie niezależności.
Z wielką niechęcią, rozwarła pysk nieżywej Somebody i wepchnęła jej złotą materię do ust. Gdy to zrobiła, wadera zachłysnęła się powietrzem jakby od dłuższego czasu była pod wodą, a jej ciało natychmiast zesztywniało, po czym ponownie odzyskało możliwość ruchu.
-A teraz odejdź stąd- rzekłem cicho.
Ta popatrzyła po nas z niechęcią, po czym powoli poszła w ciemny kąt, gdzie rozpłynęła się w ciemności.
-Co to...- zaczęła wadera rozglądając się po pokoju. Przerwała, gdy tylko zobaczyła mnie leżącego na ziemie.- Raven!
-To nic Somebody. Nic mi nie będzie- uspokoiłem ją- to jeden z przywilejów, jakie posiadałem jako boski potomek.
-Czyli?- zaczęła mówić zestresowana.
-Czyli, że mogłem raz oddać komuś część siebie, by mógł dalej żyć, sam nie pozbawiając siebie dalszego życia wśród żywych- wyjaśniłem powoli wstając.
-Ciągle mnie czymś zaskakujesz- uśmiechnęła się, przytulając delikatnie.
-Wiele o mnie jeszcze nie wiesz kochanie, ale najważniejsze, że żyjesz- otuliłem ją skrzydłami, patrząc na jeden z ogonów, który powoli zaczął się łączyć z pozostałymi dwoma.
Mój ogon zaczął się wchłaniać, jednak to nie było dla mnie teraz istotne. Puściłem swoją przyszłą żonę i ruszyliśmy powoli w stronę drzwi, za którymi czekali pozostali, zadziwieni członkowie

<Somebody?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.