piątek, 13 grudnia 2013

Zawieszenie

Dokładnie tak jak powyżej... Zawieszam watahę. Odwieszę ją gdy... no nie wiem. Może jak mi się znów zachce prowadzić watahę. Ale obiecuję, że będzie to maksymalnie 2 tygodnie. Wrócę tu, pamiętajcie!

niedziela, 8 grudnia 2013

Od Jenny do Berlo cd.


- Czego ode mnie chcesz?- zapytał oschle i wrócił do postaci wilka
-Ja? A kto ci powiedział, że czegoś od ciebie chcę?- zapytałam spokojnie i dodałam- To już nie można normalnie się napić? Dobra, jak chcesz to pójdę do innej wody...- i odwróciłam się by odejść lecz
-Nie! Czekaj...przepraszam, ja... Może zaczniemy od nowa?- zapytał podając łapę
-Ok, jestem Jenna- przedstawiłam się po raz drugi i także podałam łapę
-Jestem Berlo- odpowiedział

<Berlo, co dalej z naszą znajomością?>



Od Mony do Irio cd.

Irio nie dokończył. Wstał i spytał.
- Odprowadzić cię...?
- Jasne czemu by nie.... - odpowiedziałam. - Masz dziś jeszcze jakieś patrole?
- Raczej nie, ale lubię sobie pochodzić po tych terenach...
Odprowadził mnie do jaskini.
- Więc może się jutro spotkamy? - spytał.
- Może... Jeśli będziesz chciał... - odwróciłam się i weszłam....
Położyłam się z nowym sekretem... Sekretem Irio, który wyczytałam z gwiazd.... Plus z wielkim poczuciem winy i złamanym serce....On kocha inną....

< Irio, nie musisz odpisywać>

czwartek, 5 grudnia 2013

Od Somebody do Ravena cd.

- Ech... wyjdźmy. Wiem, że tego chcesz.- powiedziałam zrezygnowana. Podeszłam do drzwi. Nacisnęłam lekko klamkę i wyszłam z resztką godności. Wtedy w kącie zobaczyłam to, czego tak bardzo się bałam... ciało mojej siostry.- Dlaczego nikt tego nie wyniósł?!- krzyknęłam niemal wściekła. Chciałam uciec ale wbiegłam w futro Ravena.
- Spokojnie...- uśmiechnął się.
- No dobrze... Hu... a więc. Wróciłam. Nie wiem jak to się stało ale Raven mnie uratował. Od dziś jednak proszę abyście nie mówili o tym zdarzeniu... Chcę abyśmy o tym po prostu zapomnieli. A teraz proponuję wybrać się na polowanie. Trzeba rozprostować łapy.- uśmiechnęłam się. Zawołałam Nerta. Wszyscy wsiedliśmy na jego grzbiet i udaliśmy się do Lasu Nadziei.Wtedy smok odleciał.
- Łączymy się w pary. Teraz Nert poukrywa w lesie różne rzeczy.  Macie tu spis rzeczy...- podałam wszystkim karty- Ta para która znajdzie ich najwięcej wygra i będzie mogła wydać jeden rozkaz. Jaki chcecie. Tylko bez Bet i zła... Gotowi?- zapytałam rozpromieniona.
- Chyba tak...- powiedzieli markotnie.
- No! Nie słyszę Was!- roześmiałam się.
- Tak!- odparli i rozbiegliśmy się po lesie. Raven biegł ze mną.
- Skąd ten pomysł?- zapytał zaciekawiony.
- Potrzeba nam trochę zabawy... poza tym ich więzi będą mocniejsze. Nie guzdraj się! Zobacz! Tam coś błyszczy!- podbiegłam do miejsca gdzie promienie Słońca się odbijały. Zaczęłam rozgrzebywać ziemię...

<Raven?>

Od Ravena do Somebody cd.

-Wydaje Ci się kochana. Gdyby nikomu na Tobie nie zależało, nie próbowaliby Cię uleczyć. Najwyraźniej Sakura i Elle, trafiły na taki przypadek pierwszy raz i są ciekawe jak został on rozwiązany- mówiłem spokojnie.
Somebody, jednak nie była przekonana co do mojej wersji. Spuściła po sobie uszy i położyła łeb na mojej łapie. Widać, że nie bardzo się cieszyła z takiego obrotu sprawy.
- Chyba nie chcą mnie już jako Alfy- rzuciła po dłuższej chwili.
Na te słowa, cały posztywniałem. Gdy dotarły do mnie jej słowa, poczułem lekką złość.
-Co ty wygadujesz?- spytałem.- Jesteś przecież świetną Alfą, a oni po prostu byli tym zaskoczeni. Za dużo wydarzyło się w przeciągu tych dni. Twoja siostra, widma, wojna no i... sama wiesz. Nie powinnaś zaprzątać sobie tym głowy.
-Dla wszystkich lepiej, by było, gdybym umarła- dorzuciła, zmieniając temat.
-A jak byś postąpiła, gdybym teraz Cię opuścił? Zostawił Ciebie i tą watahę, po prostu sobie odlatując?- zadawałem po kolei szereg pytań, które miały dać do myślenia mojej partnerce.
-No raczej nie byłabym tym zachwycona- westchnęła po dłuższej chwili namysłu.
-A więc widzisz co bym przeżył, gdybyś ty, opuściła ten świat. Całą wataha pogrążyłaby się w smutku i zamiast organizować wesele, został by organizowany pogrzeb- przytuliłem ją.
Somebody nic nie odpowiedziała. Spojrzała tylko na mnie z delikatną skruchą i uśmiechnęła się.
-No i właśnie tym gestem proponuję zakończyć ten temat, do którego raczej już nie powinniśmy wracać- podsumowałem, wstając powoli.- A więc jak? Chcesz wyjść, czy zostajemy tu tylko we dwoje?
Chwila namysłu Somebody chyba była nie potrzebna, bo czułem, że odpowiedź nasunęła się jej od razu.

<Somebody>

środa, 4 grudnia 2013

Od Somebody do Ravena cd.

Gdy wyszliśmy wszyscy otoczyli Ravena.
- Udało Ci się!
- Jak to zrobiłeś?!
- Gratulacje!
- Jesteś geniuszem!- wilki były podekscytowane. Wtedy stanęłam w środku jego fanclubu i powiedziałam:
- Ekhem... ja żyję.- powiedziałam zrezygnowana. Wszyscy położyli uszy ku sobie. Zadarłam pysk i odeszłam dumnie do mojego pokoju, trzaskając drzwiami. Wtedy usłyszałam:
- Raven... jak to zrobiłeś? Zapiszemy notatki...- to byłą Elle i Sakura. Wkurzona opadłam na posłanie i zakryłam łeb poduszką. Co ja jestem?! Wtedy ogarnęła mnie wściekłość.
- RAVEN!!!!- krzyknęłam. Basior wszedł do pokoju.
- Tak...?- zapytał.
- Chodź tu... połóż się przy mnie...- zrobił to.- Właśnie tak... a teraz powiedz mi: po co ja tu jestem? Bo jakoś nikt za bardzo się nie cieszy.- wiedziałam, że jestem egoistką ale i tak moja damska strona musiała to powiedzieć. Znaczy się... miałam tylko damską stronę.


<Raven? Bardzo przepraszam, że takie krótkie.>

wtorek, 3 grudnia 2013

Od Ravena do Somebody cd.

-Hej Somebody... weź nie żartuj sobie. Zostawisz mnie teraz, po tym co Ci zrobiłem? No fakt, trochę przesadziłem,ale kara jest za duża- mówiłem, próbując odwrócić jej uwagę.
Nie wiele to dało. Jedyne co, to na jej pysku pojawił się słaby uśmiech, który zniknął tak samo szybko jak spadająca gwiazda.
Sakura i Elle już się poddały. Stały obok czekając na najgorsze. Ich wiedza nie wykraczała w tak dalekie horyzonty.
Jej oczy powoli się zamykały,a oddech robił się co raz płytszy. Z desperacją rozglądałem się po pomieszczeniu mając nadzieję, na znalezienie czegoś co jej pomoże. Ku zdumieniu, moim uszom dobiegł obiecujący dźwięk. Był to skrzek, wielkiego, czarnego kruka, który przyglądał się całemu zdarzeniu.
-Wytrzymaj jeszcze chwilę. Pomogę Ci, ale nie zamykaj oczu- rzuciłem do wybranki, puszczając jej łapę.
Podbiegłem do ptaka i zacząłem do niego mówić.
-Niech Hades użyję wszelkich starań, by ona nie odeszła. Jest panem śmierci i zakazuje mu, wpuszczać ją do podziemi. Masz mu to wszystko przekazać, albo zajmiesz miejsce obok Somebody- warknąłem wrogo, jednak ten ze stoickim spokojem pokręcił głową.
Czyżby... Hades nie był tak wszechmocny jak sądziłem? Czy nie potrafi usidlić przy swym boku Tanatosa? Co teraz robić?
-A więc powiedz mu, że...-załamałem głos na myśl o stracie Some- że jeżeli spotka waderę, to ma mi ją oddać, albo dokonam wszelkich starań, aby dostać się do jego czarnych, zapchlonych, nieżywych ogonów i powyrywać mu je po kolei,a następnie zająć jego miejsce.
Kruk odleciał, czym prędzej, a ja sam znowu znalazłem się przy Somebody.
-I co teraz?- zapytał jeden z basiorów.
-Wyjdźcie- rzuciłem spokojnie, nie spuszczając wzroku z blednącej wilczycy.
-Ale...
-WSZYSCY!- ryknąłem na całą świątynie. Nigdy jeszcze nie odezwałem się tak do żadnego ze swoich. Czułem w sobie potworny gniew, który nie mógł znaleźć ujścia. Gdyby tylko ktoś jeszcze zaczął kwestionować me rozkazy, padł by szybciej niż mucha, pod ogromną łapą.
Wszyscy po cichu opuścili nasze schronienie. Nikt nie śmiał wydać najdrobniejszego szmeru, pozostawiając nas w błogiej ciszy.
-Przykro mi- zadrżał mi cicho głos- Mój dziadek nic nie może zdziałać.
-To... to nic Raven. Wierzę... wierzę, że... uda Ci się podołać samotnie na tym stanowisku- mówiła słabo.
-Nie... proszę Cię. Dasz radę. To tylko kilka minut. Uspokój się i zrelaksuj.
Somebody nie miała już siły walczyć. Tym razem nawet nie zdołała się uśmiechnąć, ale ja widziałem ten promienny uśmiech na jej pysku.
Uścisk jej łapy powoli się rozluźniał. Wiedziałem, że to jej czas, jednak nie mogłem tego przyjąć do wiadomości. Nie wierzyłem, że leży przede mną umierająca wadera, która kilka dni temu biegała po lesie i cieszyła się z nadchodzącego ślubu.
Wtedy puściłem jej łapę. Usiadłem metr od niej i powstrzymywałem łzy, starając się skoncentrować. Czułem jak opuszcza mnie część sił.
Otwierając oczy, zobaczyłem przed sobą wychudzoną, tajemniczą postać, która zerkała na Alfę i na mnie.Tak to była śmierć.
Jej zadaniem było odebranie duszy Somebody, jednak bez mojego rozkazu, nie śmiała nawet drgnąć.
-Uderz!- zamknąłem oczy, wydając cicho rozkaz.
Bestia wydała z siebie pełen grozy pisk satysfakcji, po czym słyszałem jak nabiera zamachu. Byłem gotowy na to co stanie się za kilka sekund.
Jej pazury wbiły się... w moją pierś. Straciłem całe powietrze jakie miałem w płucach,a następnie padłem na ziemię pół przytomny. Widziałem jak między jej pazurami, szamocze się złota materia.
-Nie zabierzesz tego ze sobą- rzuciłem zirytowany-masz jej to oddać.
Radość, przemieniła się w mściwy warkot. Śmierć miała nadzieję, że pozbawiając mnie życia, będzie mogła w końcu uwolnić się spod mojej władzy, jednak brak możliwości zabrania ze sobą mojej duszy do królestwa cieni nie pozwoli jej na odzyskanie niezależności.
Z wielką niechęcią, rozwarła pysk nieżywej Somebody i wepchnęła jej złotą materię do ust. Gdy to zrobiła, wadera zachłysnęła się powietrzem jakby od dłuższego czasu była pod wodą, a jej ciało natychmiast zesztywniało, po czym ponownie odzyskało możliwość ruchu.
-A teraz odejdź stąd- rzekłem cicho.
Ta popatrzyła po nas z niechęcią, po czym powoli poszła w ciemny kąt, gdzie rozpłynęła się w ciemności.
-Co to...- zaczęła wadera rozglądając się po pokoju. Przerwała, gdy tylko zobaczyła mnie leżącego na ziemie.- Raven!
-To nic Somebody. Nic mi nie będzie- uspokoiłem ją- to jeden z przywilejów, jakie posiadałem jako boski potomek.
-Czyli?- zaczęła mówić zestresowana.
-Czyli, że mogłem raz oddać komuś część siebie, by mógł dalej żyć, sam nie pozbawiając siebie dalszego życia wśród żywych- wyjaśniłem powoli wstając.
-Ciągle mnie czymś zaskakujesz- uśmiechnęła się, przytulając delikatnie.
-Wiele o mnie jeszcze nie wiesz kochanie, ale najważniejsze, że żyjesz- otuliłem ją skrzydłami, patrząc na jeden z ogonów, który powoli zaczął się łączyć z pozostałymi dwoma.
Mój ogon zaczął się wchłaniać, jednak to nie było dla mnie teraz istotne. Puściłem swoją przyszłą żonę i ruszyliśmy powoli w stronę drzwi, za którymi czekali pozostali, zadziwieni członkowie

<Somebody?>

niedziela, 1 grudnia 2013

Smutna wiadomość

Ogłaszam iż Nika odchodzi z watahy. Jaki tego powód? Gdy grzecznie poprosiłam ją o zmianę zdjęć bo ma takie same jak Jenna ona odpisała "w takim razie nie chcę" i mnie zgłosiła. Dziękuję Ci bardzo, Sabino13... W sumie nie jest mi smutno. Jestem chamska nie musisz mi spamić. Dziękuję za uwagę i żegnam.

Ogłoszenia parafialne!

1. Dostałam wiadomości od niektórych wilków o zostaniu adminami. Nawet nie odpisałam. Ta wataha miała, ma i będzie mieć jednego moderatora w mojej skromnej postaci. Nie chcę żadnych adminów, sitterów itd. Więc już tutaj macie odpowiedź: N I E.
2. W związku z moim życiem osobistym... nie no powiem Wam, wyjeżdżam na Karaiby by odpocząć od Grudnia. Moja aktywność powinna się nie zmieniać, będę wchodzić codziennie ale i tak uprzedzam, że trochę mniej będę pisać.
3. Cierpię na nowe dwie choroby:
- Niecierpliwus czekanus nas opowiadanus innus (niecierpliwe czekanie na opowiadania innych, jeśli nie rozumiesz...)
- Nudus totalus (totalna nuda...)
w związku z tym po prostu piszcie. Szczególnie Ty, Raven bo Twoje opowiadania są ideanalne (tak wiem, że pisze się idealne...).
4. Postanawiam ogłosić, że jeśli ktoś pomoże mi ze sklepem dostanie wybraną z niego rzecz. W sensie pomoże znaczy prześle mi zdjęcia i cenę a ja zajmę się resztą. Byłabym tak wdzięczna, że... nie wiem jak to opisać.
5. Irio ma towarzysza!

Amen (a raczej Alfa xD). Somebody.

Od Severusa do Arvike cd.

Po chwili wstaliśmy. Poszliśmy na łąkę i upolowaliśmy sobie jelenia. Razem, wspólnie. Zjedliśmy i znów położyliśmy się na trawie, a słońce nas ogrzewało. Ostatnio mało rzeczy się działo. Ostatnie parę dni było tak samo, nic wyjątkowego. A mi wydawało się, że następne dni będą zupełnie inne...
***Parę dni później***
Dziś obudziliśmy się późno. Wstaliśmy, a raczej ja wstałem, bo Arvike wyglądała, jakby od godziny lub więcej na mnie czekała.
- Co tak długo?- zaśmiała się.
Uśmiechnąłem się do niej. Poszliśmy się przejść, a Arvike powiedziała:


<Arvike? Nie mam weny>

Od Dreksona do Relli cd.

Cieszyłem się,ale nagle poczułem ukłucie w kark i padłem na ziemię nie przytomny....
~Jakiś czas później~
Obudziłem się na....na wielkim liściu lotosu,dryfującym po Jeziorze Samotności.Usiadłem i zawołałem.-Rella,gdzie jesteś??-Ale odpowiedziało mi jedynie echo....Wszedłem do wody i zmieniłem się w Kota Wodnego...
http://wiki.kf2.pl/images/0/02/Wodnykot.jpg
Po paru minutach wypłynąłem na brzeg i odmieniłem się.Zacząłem się rozglądać za Rellą,ale nigdzie jej nie było....
~3 godziny później~
Byłem wszędzie...w jej jaskini i szukałem nawet w domu Alf....całe tereny watahy przeszukałem,ale....jaj nigdzie nie było...

<Rella,gdzie jesteś?!>

sobota, 30 listopada 2013

Od Somebody do Ravena cd.

- Spacer?! Nie myśl o tym, kolego! Trzeba było nie zadzierać z niedźwiedziami.- w tym momencie usłyszałam głośny ryk.- No świetnie! Nert!!!- pobiegłam do mojego towarzysza. Leżał na posadzce ciężko dysząc.
- Potwory...- wydukał. Pobiegliśmy czym prędzej z Ravenem do drzwi od Najgorszego Zgrupowania Potworów. Stały tam już wszystkie stworzenia biegające wolno po Świątyni. Wszystkie podpierały drzwi. Słyszeliśmy demoniczne śmiechy i wrzaski. Cała moja złość minęła. Teraz się to nie liczyło. Podeszłam do jednej z driad.
- ON wrócił?- zapytałam bezbarwnym głosem.
- Tak...- odparła blada istota. Odwróciłam się do drzwi. Zaczęłam mówić zaklęcia. Uniosłam się w górę. Moje oczy zalśniły. Opadłam z powrotem. Wykonałam zdecydowany ruch. Wszyscy rozstąpili mi drogę. Chciałam nacisnąć klamkę gdy Raven zagrodził mi drogę.
- Somebody!!! Nie możesz tam wejść!!!- potrząsnął mną. Opamiętałam się.
- Przepraszam... wyczuwam już po prostu ich moc. Wrócił ich pan... a zabroniłam... Res!!!- krzknęłam do centaura stojącego obok. Podszedł do mnie.- Kazałam Ci podwoić straże... kiedy wszedł?!- byłam wściekła.
- On... w nocy... ja... podwoiłem... był zbyt silny. A najgorsze jest, że...- jego język ugrzązł w gardle.
- Co?! Co się stało?!- krzyknęłam zwracając się do wszystkich. Wtedy poczułam zimny powiem od tyłu. 
- Wróciłam razem z nim.- usłyszałam ten głos. Po moim ciele przeszedł dreszcz. Odwróciłam się powoli. Stała tam. Mój odwieczny wróg. Uśmiechała się szyderczo. Rzuciłam się na nią. Przez chwilę tarzałyśmy się gryząc i kopiąc gdy w końcu wyłoniłam się z tumanów kurzu siedząc na niej.
- Jak śmiesz... tu wracać!!!!- ugryzłam waderę w szyję. Usłyszałam cichy jęk. Spojrzałam na Ravena. Wydawał się oszołomiony. W tym momencie poczułam silne ugryzienie. - Auu!- zawyłam. W tym momencie na waderę rzucił się Raven. Oni również zaczęli się bić. Gdy na chwilę skończyli dałam znak wszystkim moim dobrym kreaturom atakować. Posypał się grad strzał z łuków centaurów. Dało się słyszeć ciche cięcia zadawane przez duchy. Chochliki wchodziły do jej organizmy i niszczyły od wewnątrz. Padła. Wszyscy na mój znak przestali. Podeszłam do wadery. - Masz mi coś jeszcze do powiedzenia?!- przygniotłam ją łapą. Zawyła a jej kręgosłup zagruchotał. Położyła łeb na ziemi. Dopadła ją agonia.
- To my wygramy... siostrzyczko.- uśmiechnęła się i trafiła do świata umarłych. Nagle ziemia się zatrzęsła. "Siostrzyczko"...
- Ona... Raven trzymaj mnie!- basior podbiegł i mnie złapał. Obudziłam się na moim posłaniu. Wszyscy tam stali. Zobaczyłam całą watahę. Elle i Sakura uwijały się przy mnie a Raven był cały podenerwowany. Nie miałam siły dłużej trzymać powiek otwartych. Zamknęłam je. Usłyszałam głos mojego narzeczonego:
- To już tydzień... nie możecie czegoś zrobić?!
- Nastąpił szok psychiczny... bardzo trudny stan do uleczenia. Staramy się przecież coś zrobić. Ale ona chyba... straciła chęć do życia.- dodały szeptem. Usłyszałam głuchy okrzyk Ravena. 
- Somebody... zostań ze mną... zostań z nami!- poczułam jak łapie mnie za łapę.
- Uważaj! Zastosowałyśmy bardzo silne środki! Jeżeli ją zbytnio pobudzisz może umrzeć natychmiastowo!- powiedziała szybko Sakura. Poczułam oddech Ravena przy moim pysku. Poruszyłam się lekko.
- Somebody... kocham Cię... nie możesz mnie zostawić...- chciałam walczyć. Ale... zabiłam moją siostrę. Znałam ją tyle lat, ona zabiła naszych rodziców. Miałam rodzinę... i ją zabiłam. Zabiłam w paskudny sposób. Słyszałam cichy ryk Nerta. Nagle coś zrozumiałam. Przecież... mam rodzinę. Mam nową rodzinę. Kogoś kto mnie kocha, lubi, szanuje. Kogoś kto zawsze jest przy mnie.
- Sakura widzisz?!- usłyszałam podenerwowany krzyk Elle.
- Tak... jej serce bije za szybko! Jeśli tętno się nie uspokoi zaraz i ona dołączy do Świata Umarłych! Szybko Elle zróbmy coś!- krzyknęła Sakura. Poczułam jakbym chciała się wydostać z własnego ciała. Coś mną kierowało ale były to dobre uczucia... a czy śmierć jest dobra? Czy chcę umierać? Usłyszałam głos Ravena:
- Somebody!!! Nie wolno Ci...- wtedy znów moje serce zaczęło walić z wielką siłą.
- Jeżeli zaraz się nie uspokoi nie będzie już samicy Alfa! Zróbmy coś!- poczułam, że smarują mnie jakimiś maściami. Jednak moje serce i tak łomotało niespokojnie...

<Raven? Jak ja kocham to napięcie...>

Od Ravena do Somebody cd.

Wadery zaczęły mnie badać. Po ich minach stwierdziłem, że raczej nie uwierzą mi w głupowatą historyjkę, którą wymyśliłem na poczekaniu. Skorzystałem jednak z okazji, że Somebody stała trochę dalej, by nie przeszkadzać.
-I co ze mną?-szepnąłem
-Nie powiem, że najlepiej- westchnęła Elle. Ona znała się na tym. Była przecież demonem, więc na kilometr rozpoznawała takie ugryzienia.- Ten niedźwiedź musiał być wyjątkowo wielki.
-Wiesz... głupia sytuacja, ale lepiej, żeby Somebody znała inną wersję- syknąłem przez zęby.
-Ale... nie możemy jej okłamać- wtrąciła cicho Sakura.
-Po prostu nic jej nie mówcie. Nie każe Wam kłamać tylko proszę, byście się migały od tego tematu.
Wadery popatrzyły po sobie i równocześnie skinęły głową.
-Zgoda, ale gdy nadarzy się okazja, chcemy poznać prawdziwą wersję- rzuciła Sakura.
W tym momencie podeszła podenerwowana Somebody.
-I co?- spytała podenerwowana
-Łapa nie jest w najlepszym stanie. Jeżeli za trzy dni się nie zagoi, będzie potrzebna jeszcze jedna wizyta, która nie skończy się miło, ale jeżeli chodzi o ogon... nie jest źle. Zostanie tylko kilka małych blizn, ale znikną pod futrem- dodała jedna z nich, po czym obie wyszły.
Wadera spojrzała na mnie wściekle, powoli podchodząc. Spuściłem uszy po sobie i delikatnie uśmiechnąłem.
-No chyba przeżyję- wtrąciłem nieśmiało.
-Raven... jaki ty jesteś irytujący- krzyknęła mi w twarz, po czym usiadła plecami do mnie. Wiedziałem, że jest wkurzona tym razem na serio.
-Wiem o tym, ale także jestem troskliwy, opiekuńczy i kocham Cię tak jak nikt inny- uniosłem się i delikatnie oparłem o jej bok.- Zdaje sobie sprawy, że bywam nieodpowiedzialny, lekkomyślny, infantylny...
- Głupi i samolubny-wtrąciła.
-To także, ale za to mnie kochasz- rzuciłem pewny siebie.
Somebody spojrzała na mnie zła. Na to czekałem. Gdy tylko dostrzegłem jej oczy, pocałowałem ją czule.- A ja kocham Cię za wszystko.
-A teraz się podlizujesz łajzo? Najpierw przyprawiasz mnie o zawał, a potem wyskakujesz mi z takimi tekstami. Nie możliwy jesteś- rzuciła próbując zachować pozory, jednak jej oczy zdradzały szczęście.
-Wiem... ale bardziej niemożliwe było to, że się spotkaliśmy, a tym bardziej nasz związek. Ta odległość jaka nas dzieliła nie pozwoliła nam nawet na dowiedzeniu się o swoim istnieniu, ale jak sama widzisz cuda się zdarzają.
Somebody uśmiechnęła się do mnie. Tym razem nie wytrzymała w stwarzaniu pozorów.
-No dobra... niech Ci już będzie- przytuliła się- Ale jeżeli jeszcze raz wywiniesz mi taki numer...
Przerwała po czym stanęła na moim poranionym ogonie. Syknąłem z bólu, jednak czułem ulgę.
-Rozumiem, że jeżeli wyjdę z opresji to tu czeka mnie tylko dobicie- zaśmiałem się.
-No raczej- zaśmiała się.
-No dobrze skarbie... Będę uważał, a teraz może chodźmy na spacer. Już dość się wyleżałem

<Somebody?>



Od Berlo do Jenny cd.

Popatrzyłem na Jennę i obróciłem głowę w drugą stronę. Ciągle myślałem o tym, co zrobił dla mnie Raven. "Ja" prawie go zabiłem, a on... on się za mną stawił. Wstałem i podszedłem do jeziorka, aby popływać. Zacząłem pławić "w górę". Kiedy wpływałem do małgo strumyczka, usłyszałem trzask. Przemieniłem się w mgłę. Zacząłem krążyć (nadal zmieniony) i w końcu zobaczyłem jakąś wilczycę. To znowu była Jenna.
- Czego ode mnie chcesz? - zapytałem oschle wracając do postaci wilka.

<Jenna?>



Od Jenny do Berlo

Spacerowałam po terenie watahy gdy spostrzegłam czarnego smoka lecącego nad Świątynią Zakazanych Dusz. To był Nert- smok Somebody. Właśnie lądował i postanowiłam z nim pogadać. Może coś mi pokaże albo opowie. W końcu jest smokiem alfy więc chyba powinien znać jakieś historie. Biegłam w jego stronę dość szybko więc miałam nadzieję, że nigdzie mi nie ucieknie. Udało się! Gdy byłam na miejscu smok odpoczywał. Podeszłam do niego i przywitałam się
-Witaj Nert! Piękny dzień dzisiaj prawda?
-O witaj Jenna! Jak miło cię widzieć. Tak, wyjątkowa dziś pogoda ale... chyba nie po to tu przyszłaś?- zapytał smok... i miał rację.
-No tak, bo ja pomyślałam, że mógłbyś mi coś opowiedzieć o watasze...- odpowiedziałam niepewnie
-Cóż, dziś nie mam dużo czasu ale może kiedy indziej.Ale jeśli cię to zaciekawi to dziś była akcja ratunkowa panicza Ravena. Podobno zaatakował go niedźwiedź i Berlo go uratował. Teraz panicz Raven odpoczywa i czuwa przy nim panna Somebody oraz Berlo. Jeśli chcesz, możesz ich odwiedzić. Towarzystwo innej wilczycy na pewno dobrze zrobi mojej pani.- opowiedział mi Nert. Jednak ja zakończyłam słuchanie na kawałku o Berlo. Wyobraziłam go sobie jak ratuje Ravena przed niedźwiedziem, taki silny i nieustraszony. Ach, rozmarzyłam się.
-Jenna? Słuchasz mnie?- zapytał smok
-A tak, tak. Dziękuję za nowinki. Pójdę do nich. Bywaj Nert!- zakończyłam i pobiegłam jak najszybciej się dało. Na miejscu zobaczyłam Somebody leżącą obok Ravena i Sakurę z Ellą. Zapewne go badały. Podeszłam bliżej, by się przyglądnąć czy w jaskini znajduje się ON. Jednak go nie znalazłam. Widocznie poszedł odpocząć po akcji ratunkowej. I wtedy wyobraziłam sobie, jak Berlo ratuje mnie, zamiast Ravena. Ojej, to takie romantyczne! Otrząsnęłam się i zauważyłam, że nie wiadomo jak i dlaczego znalazłam się nad Jeziorem Samotności. Zaskoczyło mnie to, bo miałam iść zupełnie gdzie indziej ale widocznie los albo coś innego mnie tu przyprowadziło. I nagle zobaczyłam...Berla! Leżał samotnie tuż nad brzegiem wody. Był taki piękny, gdy światło księżyca padało na jego futro! Podeszłam do wody kawałek dalej od niego i pochyliłam się by zamoczyć pyszczek w źródle. Postanowiłam troszkę zagrać niedostępną, bo z doświadczenia wiem, że samce najbardziej pragną tego, czego nie mogą mieć. Mój plan wszedł w życie. Kątem oka zauważyłam, ze zwrócił na mnie uwagę ale nie reagowałam.


<Berlo?>

Od Somebody do Ravena cd.

- No ja myślę. Nie wyobrażam sobie stracenia Ciebie. Masz szczęście, że nie zginąłeś! Jak jeszcze raz coś takiego zrobisz to... to... och, uważaj na siebie!- patrzyłam na Ravena z wściekłością, lecz byłam szczęśliwa, że żyje.
- Dobrze... będę.- powiedział ze skruchą.
- I niema szans żebyś mi przez najbliższy tydzień wychodził z domu! Masz zakaz spotykania się z kimkolwiek i jest to zabronienie Alfy. Będziesz się nudzić- trudno. Musisz mieć nauczkę. A ja się zajmę wytępieniem wszystkich niedźwiedzi w tej watasze...
- Somebody...- powiedział błagalnie.
- No tak... nie jesteś szczeniakiem. No dobrze. Ale dziś na pewno już Twoja łapa stąd nigdzie nie wyruszy. Muszę sprawdzić Twój stan. Idę po Sakurę i Elle. A Ty masz mi się stąd nie ruszać! Zrozumiano?!- wykrzyknęłam wręcz.- Nert! Do mnie!- od razu przyleciał do mojego boku czarny smok.- Lecimy po medyczki. Szybko.- smok schylił się, bym na niego weszła. Tak naprawdę by wejść na jego grzbiet musiałam po nim skakać ale i tak... Lecieliśmy bardzo szybko, wiatr nam sprzyjał. Parę drzew straciło liście gdy gnaliśmy przez Las Nadziei.
- Cóż się stało Panu Ravenowi?- zapytał smok swym basem.
- Podobnież niedźwiedź coś mu zrobił. Głupek. Mogłam go stracić.- w moich oczach pojawiły się łzy.
- Proszę być spokojną, Panno Somebody. Przecież Panicz Raven jest roztropnym wilkiem.
- Oh wiesz co, Nertulii? Cieszę się, że Cię mam. Jesteś taki mądry.- zniżyliśmy lot bo właśnie znaleźliśmy dwie różowe wadery wylegujące się przy Wodospadzie Bogów. Wsiadły gdy tylko usłyszały o co chodzi. Przed Świątynią Zakazanych Dusz smok popatrzył na mnie błagalnie.- Dobrze... Ale na wieczór wracasz.- smok wzbił się w przestworza. My natomiast wbiegłyśmy do pokoju w którym "umieściłam" z Berlem Ravena. Zbadały go, co trochę mnie denerwowało. Jednak postanowiłam nie być zazdrosna.
- I?! Co z nim?!- krzyknęłam zdenerwowana.

<Raven? Co powiedziały?>

Od Ravena do Berla cd, do Somebody

Zdziwiły mnie umiejętności jakie posiadał mój przeciwnik, który stał nade mną w postaci demonicznej kreatury. Zazwyczaj to ja powalałem wszystkich w okolicy jednym ugryzieniem, a w tym przypadku nie miałem możliwości nawet na niego spojrzeć.
- No i co? - zapytał wpatrując się we mnie szyderczo.
Podniosłem się ciężko, cały czas patrząc mu w oczy, rządne krwi. Z mojej poważnej miny, wydobyło się ciche westchnienie i podejrzany uśmiech.
- Jesteś całkiem niezły, jednak na to bym się poddał to o wiele za mało- rzuciłem bez ekscytacji.
-A więc licz się z większymi obrażeniami- warknął i skoczył w moją stronę.
Jego ton nie brzmiał jak wcześniej. Wyglądał jakby traktował walkę poważnie, a mnie jak intruza. Wzbiłem się w powietrze odpowiednio wysoko, aby móc z nim rozmawiać, jednak by mieć pewność, że mnie nie dostanie.
-Berlo? Dobrze się czujesz?- zapytałem, próbując wybadać jego intencje.
-No jasne... Złaź i walczmy dalej. Przecież to tylko zabawa- zapewniał, jednak w jego głosie nadal wyczuwałem podstęp i chęć zabicia.
Basior skakał w górę próbując złapać mnie zębami, jednak za każdym razem brakowało mu około dwóch metrów.
-Dobrze, jednak wolałbym, abyś wrócił do swojej postaci- nalegałem.
-Nie Raven- syknął.- Sam mówiłeś, że ma być bez zasad. Czuje się lepiej w tej postaci.
-W TEJ postaci?- pomyślałem, wyczuwając zagrożenie.
Demon nadal próbował sięgnąć mnie swoimi zębami. Wiedziałem, że to już nie jest Berlo. Moja krew pobudziła do życia bestie, która zasnęła w nim bardzo dawno.
-Uspokój się w końcu!- warknąłem- I tak mnie nie dosięgniesz,a sam możesz sobie coś zrobić.
Basior zrozumiał to jako wyzwanie, bo nagle stanął w bezruchu i zaczął się przyglądać.
-Pewny jesteś?- szepnął pewny siebie i ponownie odbił się od podłoża. Tym razem, jego zęby sięgnął celu. Poczułem jak tysiące ostrych kłów zaciskają się na mojej łapie i ciągnął w dół.
Gdy jego łapy ponownie dotknęły ziemi, rzucił mną kilka metrów dalej, ukazując swą siłę. Długą ślizgałem się po trawie, aż nie poczułem na swoim kręgosłupie twardej rzeczy, która mnie zatrzymała, jednak to właśnie mnie zmartwiło. Poczułem ciche trzaśnięcie za mną. Nie był to mój kręgosłup tylko lita skała, która pękła w miejscu uderzenia.
Ten widząc to, miał pewność zwycięstwa, więc pobiegł w moją stronę z nienawiścią w martwych ślepiach.
-Berlo stój!- krzyknąłem nadal leżąc na trawie,jednak ten nie bardzo przejął si rozkazem.
-"koniec zabawy"- powiedziałem sam do siebie, po czym zebrałem wszystkie siły w sobie.
Namierzyłem miejsce na jego ciele, po czym skoczyłem w jego stronę warcząc i rozwierając szczękę. Tym razem to ja poczułem w sobie nienawiść i demona. Wzbiłem zęby w jego łopatkę, tak mocno, że aż poczułem kość w jego ciele. Jad już miał zdziałać resztę, jednak trzymałem go nadal, wstrzykując go jak najwięcej.
"Berlo" ryczał z bólu, po czym padł na ziemię. Agonalny ból i paraliż wystarczyły, by powalić bestie,a mnie uratować sponiewierane futro i resztki godności.
- A teraz chcę zobaczyć prawdziwego Berlo, albo spotka Cię coś gorszego od tego co właśnie zrobiłem- stanąłem nad nim, gotowy do ataku w każdej chwili.
Demon zaczął przegrywać walkę, jednak nadal starał się pozostać w świecie żywych.
-Rozumiesz co powiedziałem, czy mam Ci powtórzyć?!- ryknąłem w jego ucho.
-Jeszcze się zobaczymy Raven- syknął, po czym rozpłynął się jako czarna mgła,a spod niej wyszedł Berlo.
Gdy otworzył oczy i spojrzał na mnie, wiedziałem, że to on. Poczułem ulgę, a następnie jak łapy mi drżą. Ponownie uderzyłem łbem o ziemię, jednak wtedy zapanowała w okół mnie ciemność. Musiałem nie być świadomy, przez dłuższy czas, ponieważ następne co zobaczyłem to nie jedną,a dwie pary oczu.
-Raven!- słyszałem swoje imię w przytłumionym tonie. Wiedziałem jednak do kogo należy ten głos i jedna z par oczu.
-Cześć kochanie- uśmiechnąłem się.
-Co się stało?- dopytywała zatroskana Somebody.
Obraz powoli się wyostrzał. Za waderą, widziałem Berlo, który najwyraźniej nie wiedział co ma zrobić.
-On Ci nie mówił?- wskazałem na czarnego basiora.
-Nawet nie pytałam- przypomniała sobie w jednej chwili.
-A więc... podziękuj mu teraz- spojrzałem na wilka, który najwyraźniej był zdziwiony, zawstydzony, a za razem zakłopotany- gdyby nie on, to pewnie nie byłoby ślubu, ani mnie.
-Co?- zapytali oboje.
-Berlo, nie wygłupiaj się. Teraz nie udawaj głupiego. Gdyby nie ty...- zacząłem się podnosić, jednak nie do końca mi to wychodziło. Gdy już stałem, zakręciło mi się w głowie i na chwilę moje oczy zakryły dziwne plamy. Usiadłem, by nie martwić ponownie Somebody.-... to już bym pewnie dołączył do dusz szlajającym się po tej świątyni.
-Coś ty znowu wymyślił?- oburzyła się wadera.
-Przeliczyłem się ze swoimi siłami. Kiedy wracaliśmy z polowania, zobaczyliśmy jak niedźwiedź szarżuje w naszą stronę. Za cel obrał sobie Berlo, ale udało mi się go odepchnąć i sam stałem się celem zwierzaka. Trochę mnie pokiereszował, ale w końcu dał za wygraną, kiedy zobaczył jak Berlo przybywa z pomocą- wyjaśniłem.
-A te ślady na Twoim ogonie i łapie? One raczej nie są po nim.- zapytała
-To? A to jak zaczęliśmy zabawę z diabłem tasmańskim. Parę razy udało mu się mnie dorwać- uśmiechnąłem się.
Somebody popatrzyła na zdezorientowanego Berla, który skierował swój wzrok na mnie. Posłałem mu dyskretnie uśmiech.
-Dziękuje Berlo- powiedziała cicho Somebody po czym go odprawiła.
Ten skinął głową i powoli opuścił świątynie.Gdy wyszedł, wadera spojrzała na mnie wściekle. Jej wzrok bardziej mnie przeraził niż demona.
-Coś ty sobie myślał durniu?!- krzyknęła uderzając mnie w bok.- wiesz jak się martwiłam. Nigdy więcej mi tak nie rób.
Somebody poleciały łzy po policzkach.Przytuliłem ją i ucałowałem w nos.
-Przepraszam kochanie. Nie chciałem Cię wystraszyć. Następnym razem będę ostrożniejszy- uśmiechnąłem się.

<Somebdy?>

piątek, 29 listopada 2013

Dla Moich Ukochanych :*

No co ja mam Wam mówić? Otwórzcie nową zakładkę. W szczególności tyczy się to Ravena i Berla. A no tak! Berlo zapomniałam! Dziękuję Ci za przepiękny banner ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

4000!!!!

Dziękuję, dziękuję, dziękuję, dziękuję, dziękuję, dziękuję i jeszcze raz dziękuję. Jesteście tacy wspaniali. 4000... nie mam nawet tylu znajomych na Facebooku xD. Ale do rzeczy. Jesteście tymi którzy mnie motywują do wstawania o 5 i czekania aż przyślecie post. Jestem tu dla Was. Dla Waszych relacji, emocji. Dlatego utworzę mały bonusik ode mnie. Pojawi się dziś albo jutro. A co to będzie....? Nie powiem.










































Nowa ankieta!

Z nudów dodałam nową ankietę. Jest baaardzo długa ale nie chciałam pominąć żadnego gatunku muzyki... ale i tak pewnie mnóstwo nie zostało wymienione. Przepraszam jeśli Wasz styl muzyczny tu niej set określony. Zastanawiałam się mnóstwo czasu czy słucham bardziej metalu czy hardrocka... Oj! Zapomniałam o heavy metalu! No dobra... jak go lubicie kliknijcie metal i tyle... a jak mi wygra rap to nie ręczę za siebie, ostrzegam!!!

:D

Od Arvike do Severusa cd.

Po chwili poczułam zmęczenie. Zwinęłam się w kłębek a Severus położył się obok mnie. Promienie słońca grzały nasze futra. Po chwili Severus westchnął:
- Jak przyjemnie...
Skinęłam głową. Wtedy znów zaczęłam rozmyślać o szczeniaczkach. Co ja do nich miałam? Po chwili....

<Severus?>

Od Berlo do Ravena cd.

Raven zaczął na mnie szarżować. Stałem na wprost i po prostu na niego patrzyłem. Kiedy wilk na mnie skoczył, przemieniłem się w mglę. Samiec przeze mnie "przeleciał" i zarył pyskiem w ziemię! Basior wstał. Wyglądał na lekko osowiałego i denerwował go fakt, że nie może mnie zobaczyć. Pojawiłem się za następnym drzewem. Kiedy zobaczyłem, gdzie stoi Raven, podkradłem się do niego od tyłu i przemieniłem w demona. Przez moje ciało przeszedł dziwny dreszcz. Nagle stałem się "panem śmierci". Instynkt nakazywał mi naskoczyć na wilka i go zabić, ale nie zrobiłem tego. (Gdyby nie lata nauki, basior już by zapewne nie żył.) Zmieniłem się ponownie w "czarną parę" i podleciałem do samca. "Zmaterializowałem się" i ugryzłem go w jeden z ogonów. Wilk się obrócił, a ja go powaliłem.
- No i co? - zapytałem z szyderczym uśmiechem (pod postacią demona, oczywiście).

<Raven, co na to powiesz?>

czwartek, 28 listopada 2013

Od Ravena do Berlo cd.

Mięso diabła tasmańskiego nie bardzo mi podeszło, jednak zawsze to jakaś odmiana po gryzoniach i jeleniach. Żeby nie wybrzydzać i udawać spańszczonego dzieciaka zjadłem odrobinę, po czym zostawiłem resztę drugiemu basiorowi.
-Nie jesz już?- zdziwił się.
-Już się najadłem, a po za tym nie przepadam jadać w tak upalne dni- wyjaśniłem naginając trochę fakty.- Ale ty się częstuj.
Chwilę później, przede mną leżały tylko białe kosteczki ogryzione z mięsa. Wilk najwidoczniej był najedzony i zadowolony z tego powodu, gdyż na jego pysku malował się mały uśmiech. Leniwie przeciągnął się po czym spojrzał zaspanymi oczami w moją stronę.
-A więc co tym razem zrobimy?- dopytywał.
-Mam pustkę w głowie i brak pomysłów na dalsze plany.
-To może czas zrzucić te kalorie, które przed chwilą pochłonęliśmy- uśmiechnął się podejrzliwie.
-Czyżbym się domyślił co chodzi Ci po głowie?- wyszczerzyłem się, myśląc, że rozgryzłem mojego kompana.
-Mała, treningowa walka niczemu nie zaszkodzi.
-NA to czekałem- rzuciłem cicho. Wyszliśmy na małą polanę, gdzie miała być nasza arena.
-To jakie zasady?- zapytał Berlo.
-Bez zasad!- krzyknąłem i ruszyłem w jego stronę.

(BERLO?)

Od Severus'a do Arvike cd.

-Wszystko w porządku?- zapytałem.
- Tak.- odpowiedziała Arvike z uśmiechem.
Gdy zjedliśmy pobiegliśmy nad Wodospad Bogów. Wskoczyłem do wody, a Arvike za mną. Pływaliśmy koło siebie. Kiedy wyszliśmy było bardzo ciepło. Otrzepaliśmy się i położyliśmy na brzegu. Moja partnerka podeszła do wody i napiła się. Ja zrobiłem to samo. Potem bez zastanowienia leżeliśmy obok siebie tuż przy wodzie.


<Arvike? Sorki, że tak długo czekałaś...>

wtorek, 26 listopada 2013

Informacja dla Ravena

Postanowiłam dodać do playlisty Twój ulubiony utwór. Mam nadzieję, że się cieszysz ;)

Od Irio do Mony cd.

- To zaczynamy?- spytała.
- Tak tylko.... Czy mogłabyś nie patrzeć w moją przeszłość? Nie żebym coś ukrywał, ale jest parę spraw, których nie chciałbym ci tłumaczyć.... - wytłumaczyłem.
- Dobrze spokojnie... I tak miałam ci przepowiedzieć przyszłość... - uśmiechnęła się. - To co teraz skoro wszystko wytłumaczyliśmy zaczynamy?
- Tak.. proszę opowiedz co widzisz...
Wadera zaczęła wpatrywać się w gwiazdy po chwili powiedziała.
- Widzę dużo radości... Później dużo smutku i cierpienia.... Powrót starego znajomego... Smoka... Walkę....
- I?!
- Reszta jest rozmazana... Nie pewna... Koniec będzie zależał od ciebie... - powiedziała.
- Powrót znajomego? Hm... To mógłby być tylko....

< Mona?>



niedziela, 24 listopada 2013

Od Berla do Ravena cd.

- Dobra. - powiedziałem i podniosłem się z piachu. Poszliśmy do Lasu Nadziei. Nie długo po tym zobaczyliśmy to :

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ8cQzqZdpaT3thdb2oSkRKQK59mfglGGB4lNNF_Fi7iGSojqeT 
- Uważaj! To diabeł tasmański... - powiedział szeptem Raven.
- Co robimy?
- Czaimy się, zakradamy i... i haps!
- Aha... No to do roboty!
Okrążyliśmy zwierzę i przypuściliśmy atak! Diabeł długo się bronił i "dostaliśmy" kilka ran "na pamiątkę", ale w końcu się nam udało. Zaczęliśmy zjadać zdobycz.

<Raven?>

Przepraszam...

Przepraszam za wszystkie opóźnienia wstawiania postów ale ten weekend miałam p r z e j e b a n y. Zakupy, impreza, restauracja, upierdliwy klient... Ogólnie dużo spraw na głowie. Może od poniedziałku będzie lepiej...?

Od Revana do Berla cd.

- No właściwie to nic. Jak sam słyszałeś i z resztą widziałeś, Somebody przyjęła zaręczyny i teraz planuje się wesele, tyle, że...- przerwałem
- Tyle,że co?
- Trochę się tym wszystkim denerwuje. Chciałbym, żeby ten dzień był idealny dla niej, więc będzie wiele przygotowań i tu jest problem, bo na pewno coś zepsuję- wyjaśniłem
- Raven, bo daj spokój. NA weselu nie są ważne dekoracje tylko to, że będziecie tam oboje i oczywiście szczęśliwi- pocieszył mnie basior.
- Właściwie to masz rację- rzuciłem, analizując całość jeszcze raz.
Przedtem sam mówiłem waderze dokładnie to samo, gdy zapytała mnie o zdanie dotyczące wystroju.
Basior uśmiechnął się tryumfalnie, wychodząc z wody. Wylądowałem obok niego, na złocistym piasku, ciepłym od promieni słonecznych.
- To co? Idziemy na małe polowanie? Od kiedy dołączyłem do watahy nie gadałem za wiele z Tobą, czy innymi basiorami, więc pomyślałem, że przynajmniej teraz jakoś spróbuje poznać członków.

<Berlo?>

Od Kiby

Gdy to się stało spałem...
Budzę się nagle i widzę, kształt- kształt wilka. Ale nie zwykłego wilka bo wilka przez którego widać na wylot. Była to dusza błąkająca się po świecie szukająca ukojenia dzięki któremu będzie mogła w całości przejść na tamten świat. Wtedy ją poznałem... to był duch mojej matki.
Podbiegłem do niej a ona tylko spojrzała na mnie z czułością przepełnioną smutkiem i determinacją. I odeszła; pobiegłem za nią aż do małej polanki, na której spało czworo ludzi- troje mężczyzn i jedna kobieta. Wtedy moja matka spojrzała na nich z nienawiścią i wtedy zrozumiałem, to oni spalili wioskę. Postanowiłem ich zabić i ukoić ból matki. Zmieniłem się w człowieka by zdobyć ich zaufanie i zadać jeszcze większy ból. Nazajutrz gdy się obudzili zacząłem zdobywać ich zaufanie podając się za włóczęgę. Mężcyźni nosili imiona: Tsume, Hige, Toboe a kobieta zwała się Blue. Następnej nocy miałem zamiar poderżnąć im gardła każdemu jego własną bronią; jakie bło moje zdziwienie gdy Tsume zmienił się w dużego szarego wilka i spojrzał na mnie wściekle żółtymi oczyma. Zaraz ponim zamienili się kolejno Hige, Toboe i na koniec Blue. Pierwszy rzuciłem się na Toboego. Byłem na nich wścię na ziemię; następni byli Blue i Hige zdechli razem tą samą śmiercią co Toboe. Z Tsume było gorzej, był większy i silnies
iekły że porzucili swą wilczą godność i spalili moją wioskę. Z karku Toboe ściekała krew i zdechł jeszcze nim bezwładnie osunął szy odtamtej trójki; dałem mu radę raniąc go w bok, gdy odchodziłem jeszcze konał w męczarniach.Gdy wracałem do stada ujrzałem matkę jeszcze raz tym razem ostatni; usmiechnęła się do mnie i rozpłynęła w powietrzu. Teraz byłem pewny że była szczęśliwa.


Uwaga od Alfy!!!
Już mi się nie chce poprawiać tych błędów... Oczy mi odpadają...

Od Arvike do Severusa cd.

Gdy wstałam zauważyłam, że Severus już czeka na mnie przy wejściu do jaskini. U jego łap leżał martwy jeleń.
- Och Severus...- uśmiechnęłam się zaskoczona.- Ale żeś mi sprawił niespodziankę.
- Dla ciebie wszystko...- pocałował mnie.
Zaczęliśmy jeść. Nagle Severus zapytał:
- . . .?

<Severus?>

piątek, 22 listopada 2013

Heh...

A no tak konkurs trwa do Drugiego Dnia Świąt. Myślę, że tyle czasu Wam wystarczy...

Uwaga konkurs!!!

Jako, że mamy sporo członków postanowiłam zorganizować pierwszy w historii tej watahy konkurs. Polega on na napisaniu opowiadania (jednego ale baaaaaaaaaaaaaaaa(a)rdzo długiego. Temat przewodni:
"Ja i ten inny świat"
Także myślcie, łamcie klawiatury i wysyłajcie mi opowiadania. Ten kto wygra zostanie Betą! Jest to konkurs na wszystko i nic, chyba, że uda mi się odnowić sklep (miejmy nadzieję). Dodatkowo miejsca są dwa. Jedno które wybieram ja a drugie (za pomocą ankiety Wy). Mam nadzieję, że będzie to czysta rywalizacja i będziecie się dobrze bawić. Tymczasem ja idę do Czarka bo mnie woła z sypialni, że coś-tam. Papa!

Chyba wiecie kto... ;)

Od Severusa do Arvike cd.

Arvike już zasnęła. Położyłem się obok niej. Ogrzewałem ją. Szepnąłem do niej:
- Ja ciebie też kocham... Bardzo.
Arvike uśmiechnęła się przez sen. Ja też chciałem pójść spać, ale jeszcze chwilę postanowiłem tego nie robić. Spojrzałem na gwiazdy, które świeciły jasno. Oświetlały naszą jaskinię swym blaskiem. Było pięknie.
W końcu moje oczy się zamknęły i też zasnąłem, obok Arvike.


<Arvike?>

Od Mony do Irio cd.

- Może zostaniesz jeszcze chwilę.... Powróżyłabym ci z gwiazd... - powiedziałam.
- Z gwiazd można wróżyć... Zawsze myślałem, że one pokazują to co już było... - odpowiedział.
- Masz trochę racji... Ale jeśli wiesz jak możesz i przewidywać z nich przyszłość. To co? - uśmiechnęłam się.
- Czemu nie może mnie czegoś nauczysz...
Poszliśmy na wielką plażę... Położyliśmy się na plecach i patrzyliśmy w niebo...
http://th07.deviantart.net/fs71/PRE/i/2011/274/6/f/ocean__sky__stars__and_you_by_muddymelly-d4bg1ub.png
- Dziwne nigdy nie widziałem takich gwiazd są takie piękne. - powiedział.
- Może w końcu zacząłeś na nie właściwie patrzeć... - uśmiechnęłam się.
- Co to znaczy?
- Tylko tyle, że gdy ktoś chcę coś naprawdę zobaczyć to widzi...
- Ale ja nie widzę tu mojej przyszłości...
- A ja tak...

< Irio?>