wtorek, 26 listopada 2013

Od Irio do Mony cd.

- To zaczynamy?- spytała.
- Tak tylko.... Czy mogłabyś nie patrzeć w moją przeszłość? Nie żebym coś ukrywał, ale jest parę spraw, których nie chciałbym ci tłumaczyć.... - wytłumaczyłem.
- Dobrze spokojnie... I tak miałam ci przepowiedzieć przyszłość... - uśmiechnęła się. - To co teraz skoro wszystko wytłumaczyliśmy zaczynamy?
- Tak.. proszę opowiedz co widzisz...
Wadera zaczęła wpatrywać się w gwiazdy po chwili powiedziała.
- Widzę dużo radości... Później dużo smutku i cierpienia.... Powrót starego znajomego... Smoka... Walkę....
- I?!
- Reszta jest rozmazana... Nie pewna... Koniec będzie zależał od ciebie... - powiedziała.
- Powrót znajomego? Hm... To mógłby być tylko....

< Mona?>



niedziela, 24 listopada 2013

Od Berla do Ravena cd.

- Dobra. - powiedziałem i podniosłem się z piachu. Poszliśmy do Lasu Nadziei. Nie długo po tym zobaczyliśmy to :

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ8cQzqZdpaT3thdb2oSkRKQK59mfglGGB4lNNF_Fi7iGSojqeT 
- Uważaj! To diabeł tasmański... - powiedział szeptem Raven.
- Co robimy?
- Czaimy się, zakradamy i... i haps!
- Aha... No to do roboty!
Okrążyliśmy zwierzę i przypuściliśmy atak! Diabeł długo się bronił i "dostaliśmy" kilka ran "na pamiątkę", ale w końcu się nam udało. Zaczęliśmy zjadać zdobycz.

<Raven?>

Przepraszam...

Przepraszam za wszystkie opóźnienia wstawiania postów ale ten weekend miałam p r z e j e b a n y. Zakupy, impreza, restauracja, upierdliwy klient... Ogólnie dużo spraw na głowie. Może od poniedziałku będzie lepiej...?

Od Revana do Berla cd.

- No właściwie to nic. Jak sam słyszałeś i z resztą widziałeś, Somebody przyjęła zaręczyny i teraz planuje się wesele, tyle, że...- przerwałem
- Tyle,że co?
- Trochę się tym wszystkim denerwuje. Chciałbym, żeby ten dzień był idealny dla niej, więc będzie wiele przygotowań i tu jest problem, bo na pewno coś zepsuję- wyjaśniłem
- Raven, bo daj spokój. NA weselu nie są ważne dekoracje tylko to, że będziecie tam oboje i oczywiście szczęśliwi- pocieszył mnie basior.
- Właściwie to masz rację- rzuciłem, analizując całość jeszcze raz.
Przedtem sam mówiłem waderze dokładnie to samo, gdy zapytała mnie o zdanie dotyczące wystroju.
Basior uśmiechnął się tryumfalnie, wychodząc z wody. Wylądowałem obok niego, na złocistym piasku, ciepłym od promieni słonecznych.
- To co? Idziemy na małe polowanie? Od kiedy dołączyłem do watahy nie gadałem za wiele z Tobą, czy innymi basiorami, więc pomyślałem, że przynajmniej teraz jakoś spróbuje poznać członków.

<Berlo?>

Od Kiby

Gdy to się stało spałem...
Budzę się nagle i widzę, kształt- kształt wilka. Ale nie zwykłego wilka bo wilka przez którego widać na wylot. Była to dusza błąkająca się po świecie szukająca ukojenia dzięki któremu będzie mogła w całości przejść na tamten świat. Wtedy ją poznałem... to był duch mojej matki.
Podbiegłem do niej a ona tylko spojrzała na mnie z czułością przepełnioną smutkiem i determinacją. I odeszła; pobiegłem za nią aż do małej polanki, na której spało czworo ludzi- troje mężczyzn i jedna kobieta. Wtedy moja matka spojrzała na nich z nienawiścią i wtedy zrozumiałem, to oni spalili wioskę. Postanowiłem ich zabić i ukoić ból matki. Zmieniłem się w człowieka by zdobyć ich zaufanie i zadać jeszcze większy ból. Nazajutrz gdy się obudzili zacząłem zdobywać ich zaufanie podając się za włóczęgę. Mężcyźni nosili imiona: Tsume, Hige, Toboe a kobieta zwała się Blue. Następnej nocy miałem zamiar poderżnąć im gardła każdemu jego własną bronią; jakie bło moje zdziwienie gdy Tsume zmienił się w dużego szarego wilka i spojrzał na mnie wściekle żółtymi oczyma. Zaraz ponim zamienili się kolejno Hige, Toboe i na koniec Blue. Pierwszy rzuciłem się na Toboego. Byłem na nich wścię na ziemię; następni byli Blue i Hige zdechli razem tą samą śmiercią co Toboe. Z Tsume było gorzej, był większy i silnies
iekły że porzucili swą wilczą godność i spalili moją wioskę. Z karku Toboe ściekała krew i zdechł jeszcze nim bezwładnie osunął szy odtamtej trójki; dałem mu radę raniąc go w bok, gdy odchodziłem jeszcze konał w męczarniach.Gdy wracałem do stada ujrzałem matkę jeszcze raz tym razem ostatni; usmiechnęła się do mnie i rozpłynęła w powietrzu. Teraz byłem pewny że była szczęśliwa.


Uwaga od Alfy!!!
Już mi się nie chce poprawiać tych błędów... Oczy mi odpadają...

Od Arvike do Severusa cd.

Gdy wstałam zauważyłam, że Severus już czeka na mnie przy wejściu do jaskini. U jego łap leżał martwy jeleń.
- Och Severus...- uśmiechnęłam się zaskoczona.- Ale żeś mi sprawił niespodziankę.
- Dla ciebie wszystko...- pocałował mnie.
Zaczęliśmy jeść. Nagle Severus zapytał:
- . . .?

<Severus?>

piątek, 22 listopada 2013

Heh...

A no tak konkurs trwa do Drugiego Dnia Świąt. Myślę, że tyle czasu Wam wystarczy...

Uwaga konkurs!!!

Jako, że mamy sporo członków postanowiłam zorganizować pierwszy w historii tej watahy konkurs. Polega on na napisaniu opowiadania (jednego ale baaaaaaaaaaaaaaaa(a)rdzo długiego. Temat przewodni:
"Ja i ten inny świat"
Także myślcie, łamcie klawiatury i wysyłajcie mi opowiadania. Ten kto wygra zostanie Betą! Jest to konkurs na wszystko i nic, chyba, że uda mi się odnowić sklep (miejmy nadzieję). Dodatkowo miejsca są dwa. Jedno które wybieram ja a drugie (za pomocą ankiety Wy). Mam nadzieję, że będzie to czysta rywalizacja i będziecie się dobrze bawić. Tymczasem ja idę do Czarka bo mnie woła z sypialni, że coś-tam. Papa!

Chyba wiecie kto... ;)

Od Severusa do Arvike cd.

Arvike już zasnęła. Położyłem się obok niej. Ogrzewałem ją. Szepnąłem do niej:
- Ja ciebie też kocham... Bardzo.
Arvike uśmiechnęła się przez sen. Ja też chciałem pójść spać, ale jeszcze chwilę postanowiłem tego nie robić. Spojrzałem na gwiazdy, które świeciły jasno. Oświetlały naszą jaskinię swym blaskiem. Było pięknie.
W końcu moje oczy się zamknęły i też zasnąłem, obok Arvike.


<Arvike?>

Od Mony do Irio cd.

- Może zostaniesz jeszcze chwilę.... Powróżyłabym ci z gwiazd... - powiedziałam.
- Z gwiazd można wróżyć... Zawsze myślałem, że one pokazują to co już było... - odpowiedział.
- Masz trochę racji... Ale jeśli wiesz jak możesz i przewidywać z nich przyszłość. To co? - uśmiechnęłam się.
- Czemu nie może mnie czegoś nauczysz...
Poszliśmy na wielką plażę... Położyliśmy się na plecach i patrzyliśmy w niebo...
http://th07.deviantart.net/fs71/PRE/i/2011/274/6/f/ocean__sky__stars__and_you_by_muddymelly-d4bg1ub.png
- Dziwne nigdy nie widziałem takich gwiazd są takie piękne. - powiedział.
- Może w końcu zacząłeś na nie właściwie patrzeć... - uśmiechnęłam się.
- Co to znaczy?
- Tylko tyle, że gdy ktoś chcę coś naprawdę zobaczyć to widzi...
- Ale ja nie widzę tu mojej przyszłości...
- A ja tak...

< Irio?>