Długo podróżowaliśmy po różnych krajach i watahach. Nie mieliśmy
określonego celu. Czasem było ciężko, bo świat nie jest zbyt przyjaznym
miejscem dla wyrzutków. Pogodziliśmy się z faktem, że nikt nas nie chce,
i że nikogo nie mamy... W sumie czasem wydawało nam się, że tylko my
istniejemy, a inni są tylko dzikimi zwierzętami. Było nam wtedy trochę
łatwiej. Jednak pewnego dnia zobaczyliśmy dziwnego wilka. Miał skrzydła i
był dość duży. Nie wiedzieliśmy czy jest sam i czy jest przyjazny. Więc
postanowiliśmy go trochę pośledzić. Przez kilkanaście kilometrów zdawał
się nas nie dostrzegać, nie słyszeć. W końcu zaczął się odwracać.
Rozglądać. I nagle zza drzew wyszła jakaś wadera. Wilk powiedział:
- Witaj Somebody... Pięknie wyglądasz... - później gadali trochę ciszej
więc nie słyszeliśmy o czym... TRACH stanąłem na suchej gałązce. - Kto
tam jest? - spytał wilk. Postanowiliśmy wyjść z ukrycia.
- My przepraszamy... Zabłądziliśmy... - wymyśliłem na miejscu.
- Jak się nazywacie i z jakiej watahy jesteście. - spytała wadera.
- Nazywam się Shane, a to moja siostra Ka... - Kataris stanęła mi na łapę. - Elsa... - dokończyłem. - Nie mamy watahy...
- To jak mogliście się zgubić? - spytał basior.
- Jakoś mogliśmy... - warknąłem już wiedziałem, że nie lubię tego gościa.
- Chcielibyście dołączyć do naszej watahy? - spytała wadera. Zanim zdążyłem odpowiedzieć Kataris powiedziała:
- Jasne.
poniedziałek, 13 stycznia 2014
Nowi przychodzą- starzy odchodzą.
Taak... Drekson i Mona odchodzą ale przyprowadzają trzy inne wilki na swoje miejsce. Ponadto Irio zmienił wygląd.
P.S. Somebody też się niedługo zmieni bo mam pomysł na opek...
Oto:
Shane, Morderca
Kataris bądź Elsa, Strażniczka
Blood Shadow, Morderca
I nowy Irio
P.S.S. Dzięki za nowe formularze w tak szybkim czasie :*
Wasza Alfa Somebody
P.S. Somebody też się niedługo zmieni bo mam pomysł na opek...
Oto:
P.S.S. Dzięki za nowe formularze w tak szybkim czasie :*
Wasza Alfa Somebody
sobota, 11 stycznia 2014
Nareszcie!!!
http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=ZE7ezziI1zA
(Słuchajcie mi tego powyżej bo oddaje idealnie mój nastrój)
A więc nadszedł ten czas. Pozmieniałam mnóstwo rzeczy z sercem i chińską zupką w pobliżu. Odmówiłam sobie 2 razy jazdy konnej ale było (mam nadzieję) warto. Co do formularza to macie calutkie 3 tygodnie na wysłanie mi nowego. A więc wracamy. I teraz już nie skończymy.
P.S. Poluję na nowych członków. Mam nadzieję, że się zgodzą.
Na zawsze Wasza Somebody.
(Słuchajcie mi tego powyżej bo oddaje idealnie mój nastrój)
A więc nadszedł ten czas. Pozmieniałam mnóstwo rzeczy z sercem i chińską zupką w pobliżu. Odmówiłam sobie 2 razy jazdy konnej ale było (mam nadzieję) warto. Co do formularza to macie calutkie 3 tygodnie na wysłanie mi nowego. A więc wracamy. I teraz już nie skończymy.
P.S. Poluję na nowych członków. Mam nadzieję, że się zgodzą.
Na zawsze Wasza Somebody.
czwartek, 9 stycznia 2014
Czy mówiłam już, że Was kocham?
Dziękuję. Naprawdę się wzruszyłam. Jutro piątek i dlatego też na weekend zrobię remont. Wielki remont. Czekajcie...
~Wasza Somebody
~Wasza Somebody
piątek, 3 stycznia 2014
Walka albo koniec...
To nie jest taki sobie post. Ten post zależy od tego czy zamknąć watahę na dobre czy też kontynuować jej przebieg. Jeśli zbiorę w nowej ankiecie dużo głosów na "tak" to zrobię tu wielki remont (nie reset, remont) żeby to jakoś wyglądało i... Zobaczymy jak wyjdzie. Roześlę wszystkim członkom powiadomienia o ankiecie na howrse. Wiedzcie, że losy Somebody są dla mnie praktycznie... drugim życiem. Nawet nie zdawałam sobie sprawy ile ta mała wataha dla mnie znaczy. Zawieszenie jej to najgorsze co zrobiłam ale... potrzebuję Waszej pomocy! Kto chce działać- niech działa. Ci, którzy nie chcą brać dalej udziału w życiu WŚO- niech odejdą. Liczę przede wszystkim na Ravena i Berlo ale niczego nie jestem w stanie wymusić. Możliwe, że to ostatni post w imieniu Somebody ale... ankieta pokaże. Na razie... czekam.
Somebody
Somebody
piątek, 13 grudnia 2013
Zawieszenie
Dokładnie tak jak powyżej... Zawieszam watahę. Odwieszę ją gdy... no nie wiem. Może jak mi się znów zachce prowadzić watahę. Ale obiecuję, że będzie to maksymalnie 2 tygodnie. Wrócę tu, pamiętajcie!
niedziela, 8 grudnia 2013
Od Jenny do Berlo cd.
- Czego ode mnie chcesz?- zapytał oschle i wrócił do postaci wilka
-Ja? A kto ci powiedział, że czegoś od ciebie chcę?- zapytałam spokojnie i dodałam- To już nie można normalnie się napić? Dobra, jak chcesz to pójdę do innej wody...- i odwróciłam się by odejść lecz -Nie! Czekaj...przepraszam, ja... Może zaczniemy od nowa?- zapytał podając łapę -Ok, jestem Jenna- przedstawiłam się po raz drugi i także podałam łapę -Jestem Berlo- odpowiedział <Berlo, co dalej z naszą znajomością?> |
||
Od Mony do Irio cd.
Irio nie dokończył. Wstał i spytał.
- Odprowadzić cię...?
- Jasne czemu by nie.... - odpowiedziałam. - Masz dziś jeszcze jakieś patrole?
- Raczej nie, ale lubię sobie pochodzić po tych terenach...
Odprowadził mnie do jaskini.
- Więc może się jutro spotkamy? - spytał.
- Może... Jeśli będziesz chciał... - odwróciłam się i weszłam....
Położyłam się z nowym sekretem... Sekretem Irio, który wyczytałam z gwiazd.... Plus z wielkim poczuciem winy i złamanym serce....On kocha inną....
< Irio, nie musisz odpisywać>
- Odprowadzić cię...?
- Jasne czemu by nie.... - odpowiedziałam. - Masz dziś jeszcze jakieś patrole?
- Raczej nie, ale lubię sobie pochodzić po tych terenach...
Odprowadził mnie do jaskini.
- Więc może się jutro spotkamy? - spytał.
- Może... Jeśli będziesz chciał... - odwróciłam się i weszłam....
Położyłam się z nowym sekretem... Sekretem Irio, który wyczytałam z gwiazd.... Plus z wielkim poczuciem winy i złamanym serce....On kocha inną....
< Irio, nie musisz odpisywać>
czwartek, 5 grudnia 2013
Od Somebody do Ravena cd.
- Ech... wyjdźmy. Wiem, że tego chcesz.- powiedziałam zrezygnowana. Podeszłam do drzwi. Nacisnęłam lekko klamkę i wyszłam z resztką godności. Wtedy w kącie zobaczyłam to, czego tak bardzo się bałam... ciało mojej siostry.- Dlaczego nikt tego nie wyniósł?!- krzyknęłam niemal wściekła. Chciałam uciec ale wbiegłam w futro Ravena.
- Spokojnie...- uśmiechnął się.
- No dobrze... Hu... a więc. Wróciłam. Nie wiem jak to się stało ale Raven mnie uratował. Od dziś jednak proszę abyście nie mówili o tym zdarzeniu... Chcę abyśmy o tym po prostu zapomnieli. A teraz proponuję wybrać się na polowanie. Trzeba rozprostować łapy.- uśmiechnęłam się. Zawołałam Nerta. Wszyscy wsiedliśmy na jego grzbiet i udaliśmy się do Lasu Nadziei.Wtedy smok odleciał.
- Łączymy się w pary. Teraz Nert poukrywa w lesie różne rzeczy. Macie tu spis rzeczy...- podałam wszystkim karty- Ta para która znajdzie ich najwięcej wygra i będzie mogła wydać jeden rozkaz. Jaki chcecie. Tylko bez Bet i zła... Gotowi?- zapytałam rozpromieniona.
- Chyba tak...- powiedzieli markotnie.
- No! Nie słyszę Was!- roześmiałam się.
- Tak!- odparli i rozbiegliśmy się po lesie. Raven biegł ze mną.
- Skąd ten pomysł?- zapytał zaciekawiony.
- Potrzeba nam trochę zabawy... poza tym ich więzi będą mocniejsze. Nie guzdraj się! Zobacz! Tam coś błyszczy!- podbiegłam do miejsca gdzie promienie Słońca się odbijały. Zaczęłam rozgrzebywać ziemię...
<Raven?>
- Spokojnie...- uśmiechnął się.
- No dobrze... Hu... a więc. Wróciłam. Nie wiem jak to się stało ale Raven mnie uratował. Od dziś jednak proszę abyście nie mówili o tym zdarzeniu... Chcę abyśmy o tym po prostu zapomnieli. A teraz proponuję wybrać się na polowanie. Trzeba rozprostować łapy.- uśmiechnęłam się. Zawołałam Nerta. Wszyscy wsiedliśmy na jego grzbiet i udaliśmy się do Lasu Nadziei.Wtedy smok odleciał.
- Łączymy się w pary. Teraz Nert poukrywa w lesie różne rzeczy. Macie tu spis rzeczy...- podałam wszystkim karty- Ta para która znajdzie ich najwięcej wygra i będzie mogła wydać jeden rozkaz. Jaki chcecie. Tylko bez Bet i zła... Gotowi?- zapytałam rozpromieniona.
- Chyba tak...- powiedzieli markotnie.
- No! Nie słyszę Was!- roześmiałam się.
- Tak!- odparli i rozbiegliśmy się po lesie. Raven biegł ze mną.
- Skąd ten pomysł?- zapytał zaciekawiony.
- Potrzeba nam trochę zabawy... poza tym ich więzi będą mocniejsze. Nie guzdraj się! Zobacz! Tam coś błyszczy!- podbiegłam do miejsca gdzie promienie Słońca się odbijały. Zaczęłam rozgrzebywać ziemię...
<Raven?>
Od Ravena do Somebody cd.
-Wydaje Ci się kochana. Gdyby nikomu na Tobie nie zależało, nie
próbowaliby Cię uleczyć. Najwyraźniej Sakura i Elle, trafiły na taki
przypadek pierwszy raz i są ciekawe jak został on rozwiązany- mówiłem
spokojnie.
Somebody, jednak nie była przekonana co do mojej wersji. Spuściła po sobie uszy i położyła łeb na mojej łapie. Widać, że nie bardzo się cieszyła z takiego obrotu sprawy.
- Chyba nie chcą mnie już jako Alfy- rzuciła po dłuższej chwili.
Na te słowa, cały posztywniałem. Gdy dotarły do mnie jej słowa, poczułem lekką złość.
-Co ty wygadujesz?- spytałem.- Jesteś przecież świetną Alfą, a oni po prostu byli tym zaskoczeni. Za dużo wydarzyło się w przeciągu tych dni. Twoja siostra, widma, wojna no i... sama wiesz. Nie powinnaś zaprzątać sobie tym głowy.
-Dla wszystkich lepiej, by było, gdybym umarła- dorzuciła, zmieniając temat.
-A jak byś postąpiła, gdybym teraz Cię opuścił? Zostawił Ciebie i tą watahę, po prostu sobie odlatując?- zadawałem po kolei szereg pytań, które miały dać do myślenia mojej partnerce.
-No raczej nie byłabym tym zachwycona- westchnęła po dłuższej chwili namysłu.
-A więc widzisz co bym przeżył, gdybyś ty, opuściła ten świat. Całą wataha pogrążyłaby się w smutku i zamiast organizować wesele, został by organizowany pogrzeb- przytuliłem ją.
Somebody nic nie odpowiedziała. Spojrzała tylko na mnie z delikatną skruchą i uśmiechnęła się.
-No i właśnie tym gestem proponuję zakończyć ten temat, do którego raczej już nie powinniśmy wracać- podsumowałem, wstając powoli.- A więc jak? Chcesz wyjść, czy zostajemy tu tylko we dwoje?
Chwila namysłu Somebody chyba była nie potrzebna, bo czułem, że odpowiedź nasunęła się jej od razu.
<Somebody>
Somebody, jednak nie była przekonana co do mojej wersji. Spuściła po sobie uszy i położyła łeb na mojej łapie. Widać, że nie bardzo się cieszyła z takiego obrotu sprawy.
- Chyba nie chcą mnie już jako Alfy- rzuciła po dłuższej chwili.
Na te słowa, cały posztywniałem. Gdy dotarły do mnie jej słowa, poczułem lekką złość.
-Co ty wygadujesz?- spytałem.- Jesteś przecież świetną Alfą, a oni po prostu byli tym zaskoczeni. Za dużo wydarzyło się w przeciągu tych dni. Twoja siostra, widma, wojna no i... sama wiesz. Nie powinnaś zaprzątać sobie tym głowy.
-Dla wszystkich lepiej, by było, gdybym umarła- dorzuciła, zmieniając temat.
-A jak byś postąpiła, gdybym teraz Cię opuścił? Zostawił Ciebie i tą watahę, po prostu sobie odlatując?- zadawałem po kolei szereg pytań, które miały dać do myślenia mojej partnerce.
-No raczej nie byłabym tym zachwycona- westchnęła po dłuższej chwili namysłu.
-A więc widzisz co bym przeżył, gdybyś ty, opuściła ten świat. Całą wataha pogrążyłaby się w smutku i zamiast organizować wesele, został by organizowany pogrzeb- przytuliłem ją.
Somebody nic nie odpowiedziała. Spojrzała tylko na mnie z delikatną skruchą i uśmiechnęła się.
-No i właśnie tym gestem proponuję zakończyć ten temat, do którego raczej już nie powinniśmy wracać- podsumowałem, wstając powoli.- A więc jak? Chcesz wyjść, czy zostajemy tu tylko we dwoje?
Chwila namysłu Somebody chyba była nie potrzebna, bo czułem, że odpowiedź nasunęła się jej od razu.
<Somebody>
środa, 4 grudnia 2013
Od Somebody do Ravena cd.
Gdy wyszliśmy wszyscy otoczyli Ravena.
- Udało Ci się!
- Jak to zrobiłeś?!
- Gratulacje!
- Jesteś geniuszem!- wilki były podekscytowane. Wtedy stanęłam w środku jego fanclubu i powiedziałam:
- Ekhem... ja żyję.- powiedziałam zrezygnowana. Wszyscy położyli uszy ku sobie. Zadarłam pysk i odeszłam dumnie do mojego pokoju, trzaskając drzwiami. Wtedy usłyszałam:
- Raven... jak to zrobiłeś? Zapiszemy notatki...- to byłą Elle i Sakura. Wkurzona opadłam na posłanie i zakryłam łeb poduszką. Co ja jestem?! Wtedy ogarnęła mnie wściekłość.
- RAVEN!!!!- krzyknęłam. Basior wszedł do pokoju.
- Tak...?- zapytał.
- Chodź tu... połóż się przy mnie...- zrobił to.- Właśnie tak... a teraz powiedz mi: po co ja tu jestem? Bo jakoś nikt za bardzo się nie cieszy.- wiedziałam, że jestem egoistką ale i tak moja damska strona musiała to powiedzieć. Znaczy się... miałam tylko damską stronę.
<Raven? Bardzo przepraszam, że takie krótkie.>
- Udało Ci się!
- Jak to zrobiłeś?!
- Gratulacje!
- Jesteś geniuszem!- wilki były podekscytowane. Wtedy stanęłam w środku jego fanclubu i powiedziałam:
- Ekhem... ja żyję.- powiedziałam zrezygnowana. Wszyscy położyli uszy ku sobie. Zadarłam pysk i odeszłam dumnie do mojego pokoju, trzaskając drzwiami. Wtedy usłyszałam:
- Raven... jak to zrobiłeś? Zapiszemy notatki...- to byłą Elle i Sakura. Wkurzona opadłam na posłanie i zakryłam łeb poduszką. Co ja jestem?! Wtedy ogarnęła mnie wściekłość.
- RAVEN!!!!- krzyknęłam. Basior wszedł do pokoju.
- Tak...?- zapytał.
- Chodź tu... połóż się przy mnie...- zrobił to.- Właśnie tak... a teraz powiedz mi: po co ja tu jestem? Bo jakoś nikt za bardzo się nie cieszy.- wiedziałam, że jestem egoistką ale i tak moja damska strona musiała to powiedzieć. Znaczy się... miałam tylko damską stronę.
<Raven? Bardzo przepraszam, że takie krótkie.>
wtorek, 3 grudnia 2013
Od Ravena do Somebody cd.
-Hej Somebody... weź nie żartuj sobie. Zostawisz mnie teraz, po tym co
Ci zrobiłem? No fakt, trochę przesadziłem,ale kara jest za duża-
mówiłem, próbując odwrócić jej uwagę.
Nie wiele to dało. Jedyne co, to na jej pysku pojawił się słaby uśmiech, który zniknął tak samo szybko jak spadająca gwiazda.
Sakura i Elle już się poddały. Stały obok czekając na najgorsze. Ich wiedza nie wykraczała w tak dalekie horyzonty.
Jej oczy powoli się zamykały,a oddech robił się co raz płytszy. Z desperacją rozglądałem się po pomieszczeniu mając nadzieję, na znalezienie czegoś co jej pomoże. Ku zdumieniu, moim uszom dobiegł obiecujący dźwięk. Był to skrzek, wielkiego, czarnego kruka, który przyglądał się całemu zdarzeniu.
-Wytrzymaj jeszcze chwilę. Pomogę Ci, ale nie zamykaj oczu- rzuciłem do wybranki, puszczając jej łapę.
Podbiegłem do ptaka i zacząłem do niego mówić.
-Niech Hades użyję wszelkich starań, by ona nie odeszła. Jest panem śmierci i zakazuje mu, wpuszczać ją do podziemi. Masz mu to wszystko przekazać, albo zajmiesz miejsce obok Somebody- warknąłem wrogo, jednak ten ze stoickim spokojem pokręcił głową.
Czyżby... Hades nie był tak wszechmocny jak sądziłem? Czy nie potrafi usidlić przy swym boku Tanatosa? Co teraz robić?
-A więc powiedz mu, że...-załamałem głos na myśl o stracie Some- że jeżeli spotka waderę, to ma mi ją oddać, albo dokonam wszelkich starań, aby dostać się do jego czarnych, zapchlonych, nieżywych ogonów i powyrywać mu je po kolei,a następnie zająć jego miejsce.
Kruk odleciał, czym prędzej, a ja sam znowu znalazłem się przy Somebody.
-I co teraz?- zapytał jeden z basiorów.
-Wyjdźcie- rzuciłem spokojnie, nie spuszczając wzroku z blednącej wilczycy.
-Ale...
-WSZYSCY!- ryknąłem na całą świątynie. Nigdy jeszcze nie odezwałem się tak do żadnego ze swoich. Czułem w sobie potworny gniew, który nie mógł znaleźć ujścia. Gdyby tylko ktoś jeszcze zaczął kwestionować me rozkazy, padł by szybciej niż mucha, pod ogromną łapą.
Wszyscy po cichu opuścili nasze schronienie. Nikt nie śmiał wydać najdrobniejszego szmeru, pozostawiając nas w błogiej ciszy.
-Przykro mi- zadrżał mi cicho głos- Mój dziadek nic nie może zdziałać.
-To... to nic Raven. Wierzę... wierzę, że... uda Ci się podołać samotnie na tym stanowisku- mówiła słabo.
-Nie... proszę Cię. Dasz radę. To tylko kilka minut. Uspokój się i zrelaksuj.
Somebody nie miała już siły walczyć. Tym razem nawet nie zdołała się uśmiechnąć, ale ja widziałem ten promienny uśmiech na jej pysku.
Uścisk jej łapy powoli się rozluźniał. Wiedziałem, że to jej czas, jednak nie mogłem tego przyjąć do wiadomości. Nie wierzyłem, że leży przede mną umierająca wadera, która kilka dni temu biegała po lesie i cieszyła się z nadchodzącego ślubu.
Wtedy puściłem jej łapę. Usiadłem metr od niej i powstrzymywałem łzy, starając się skoncentrować. Czułem jak opuszcza mnie część sił.
Otwierając oczy, zobaczyłem przed sobą wychudzoną, tajemniczą postać, która zerkała na Alfę i na mnie.Tak to była śmierć.
Jej zadaniem było odebranie duszy Somebody, jednak bez mojego rozkazu, nie śmiała nawet drgnąć.
-Uderz!- zamknąłem oczy, wydając cicho rozkaz.
Bestia wydała z siebie pełen grozy pisk satysfakcji, po czym słyszałem jak nabiera zamachu. Byłem gotowy na to co stanie się za kilka sekund.
Jej pazury wbiły się... w moją pierś. Straciłem całe powietrze jakie miałem w płucach,a następnie padłem na ziemię pół przytomny. Widziałem jak między jej pazurami, szamocze się złota materia.
-Nie zabierzesz tego ze sobą- rzuciłem zirytowany-masz jej to oddać.
Radość, przemieniła się w mściwy warkot. Śmierć miała nadzieję, że pozbawiając mnie życia, będzie mogła w końcu uwolnić się spod mojej władzy, jednak brak możliwości zabrania ze sobą mojej duszy do królestwa cieni nie pozwoli jej na odzyskanie niezależności.
Z wielką niechęcią, rozwarła pysk nieżywej Somebody i wepchnęła jej złotą materię do ust. Gdy to zrobiła, wadera zachłysnęła się powietrzem jakby od dłuższego czasu była pod wodą, a jej ciało natychmiast zesztywniało, po czym ponownie odzyskało możliwość ruchu.
-A teraz odejdź stąd- rzekłem cicho.
Ta popatrzyła po nas z niechęcią, po czym powoli poszła w ciemny kąt, gdzie rozpłynęła się w ciemności.
-Co to...- zaczęła wadera rozglądając się po pokoju. Przerwała, gdy tylko zobaczyła mnie leżącego na ziemie.- Raven!
-To nic Somebody. Nic mi nie będzie- uspokoiłem ją- to jeden z przywilejów, jakie posiadałem jako boski potomek.
-Czyli?- zaczęła mówić zestresowana.
-Czyli, że mogłem raz oddać komuś część siebie, by mógł dalej żyć, sam nie pozbawiając siebie dalszego życia wśród żywych- wyjaśniłem powoli wstając.
-Ciągle mnie czymś zaskakujesz- uśmiechnęła się, przytulając delikatnie.
-Wiele o mnie jeszcze nie wiesz kochanie, ale najważniejsze, że żyjesz- otuliłem ją skrzydłami, patrząc na jeden z ogonów, który powoli zaczął się łączyć z pozostałymi dwoma.
Mój ogon zaczął się wchłaniać, jednak to nie było dla mnie teraz istotne. Puściłem swoją przyszłą żonę i ruszyliśmy powoli w stronę drzwi, za którymi czekali pozostali, zadziwieni członkowie
<Somebody?>
Nie wiele to dało. Jedyne co, to na jej pysku pojawił się słaby uśmiech, który zniknął tak samo szybko jak spadająca gwiazda.
Sakura i Elle już się poddały. Stały obok czekając na najgorsze. Ich wiedza nie wykraczała w tak dalekie horyzonty.
Jej oczy powoli się zamykały,a oddech robił się co raz płytszy. Z desperacją rozglądałem się po pomieszczeniu mając nadzieję, na znalezienie czegoś co jej pomoże. Ku zdumieniu, moim uszom dobiegł obiecujący dźwięk. Był to skrzek, wielkiego, czarnego kruka, który przyglądał się całemu zdarzeniu.
-Wytrzymaj jeszcze chwilę. Pomogę Ci, ale nie zamykaj oczu- rzuciłem do wybranki, puszczając jej łapę.
Podbiegłem do ptaka i zacząłem do niego mówić.
-Niech Hades użyję wszelkich starań, by ona nie odeszła. Jest panem śmierci i zakazuje mu, wpuszczać ją do podziemi. Masz mu to wszystko przekazać, albo zajmiesz miejsce obok Somebody- warknąłem wrogo, jednak ten ze stoickim spokojem pokręcił głową.
Czyżby... Hades nie był tak wszechmocny jak sądziłem? Czy nie potrafi usidlić przy swym boku Tanatosa? Co teraz robić?
-A więc powiedz mu, że...-załamałem głos na myśl o stracie Some- że jeżeli spotka waderę, to ma mi ją oddać, albo dokonam wszelkich starań, aby dostać się do jego czarnych, zapchlonych, nieżywych ogonów i powyrywać mu je po kolei,a następnie zająć jego miejsce.
Kruk odleciał, czym prędzej, a ja sam znowu znalazłem się przy Somebody.
-I co teraz?- zapytał jeden z basiorów.
-Wyjdźcie- rzuciłem spokojnie, nie spuszczając wzroku z blednącej wilczycy.
-Ale...
-WSZYSCY!- ryknąłem na całą świątynie. Nigdy jeszcze nie odezwałem się tak do żadnego ze swoich. Czułem w sobie potworny gniew, który nie mógł znaleźć ujścia. Gdyby tylko ktoś jeszcze zaczął kwestionować me rozkazy, padł by szybciej niż mucha, pod ogromną łapą.
Wszyscy po cichu opuścili nasze schronienie. Nikt nie śmiał wydać najdrobniejszego szmeru, pozostawiając nas w błogiej ciszy.
-Przykro mi- zadrżał mi cicho głos- Mój dziadek nic nie może zdziałać.
-To... to nic Raven. Wierzę... wierzę, że... uda Ci się podołać samotnie na tym stanowisku- mówiła słabo.
-Nie... proszę Cię. Dasz radę. To tylko kilka minut. Uspokój się i zrelaksuj.
Somebody nie miała już siły walczyć. Tym razem nawet nie zdołała się uśmiechnąć, ale ja widziałem ten promienny uśmiech na jej pysku.
Uścisk jej łapy powoli się rozluźniał. Wiedziałem, że to jej czas, jednak nie mogłem tego przyjąć do wiadomości. Nie wierzyłem, że leży przede mną umierająca wadera, która kilka dni temu biegała po lesie i cieszyła się z nadchodzącego ślubu.
Wtedy puściłem jej łapę. Usiadłem metr od niej i powstrzymywałem łzy, starając się skoncentrować. Czułem jak opuszcza mnie część sił.
Otwierając oczy, zobaczyłem przed sobą wychudzoną, tajemniczą postać, która zerkała na Alfę i na mnie.Tak to była śmierć.
Jej zadaniem było odebranie duszy Somebody, jednak bez mojego rozkazu, nie śmiała nawet drgnąć.
-Uderz!- zamknąłem oczy, wydając cicho rozkaz.
Bestia wydała z siebie pełen grozy pisk satysfakcji, po czym słyszałem jak nabiera zamachu. Byłem gotowy na to co stanie się za kilka sekund.
Jej pazury wbiły się... w moją pierś. Straciłem całe powietrze jakie miałem w płucach,a następnie padłem na ziemię pół przytomny. Widziałem jak między jej pazurami, szamocze się złota materia.
-Nie zabierzesz tego ze sobą- rzuciłem zirytowany-masz jej to oddać.
Radość, przemieniła się w mściwy warkot. Śmierć miała nadzieję, że pozbawiając mnie życia, będzie mogła w końcu uwolnić się spod mojej władzy, jednak brak możliwości zabrania ze sobą mojej duszy do królestwa cieni nie pozwoli jej na odzyskanie niezależności.
Z wielką niechęcią, rozwarła pysk nieżywej Somebody i wepchnęła jej złotą materię do ust. Gdy to zrobiła, wadera zachłysnęła się powietrzem jakby od dłuższego czasu była pod wodą, a jej ciało natychmiast zesztywniało, po czym ponownie odzyskało możliwość ruchu.
-A teraz odejdź stąd- rzekłem cicho.
Ta popatrzyła po nas z niechęcią, po czym powoli poszła w ciemny kąt, gdzie rozpłynęła się w ciemności.
-Co to...- zaczęła wadera rozglądając się po pokoju. Przerwała, gdy tylko zobaczyła mnie leżącego na ziemie.- Raven!
-To nic Somebody. Nic mi nie będzie- uspokoiłem ją- to jeden z przywilejów, jakie posiadałem jako boski potomek.
-Czyli?- zaczęła mówić zestresowana.
-Czyli, że mogłem raz oddać komuś część siebie, by mógł dalej żyć, sam nie pozbawiając siebie dalszego życia wśród żywych- wyjaśniłem powoli wstając.
-Ciągle mnie czymś zaskakujesz- uśmiechnęła się, przytulając delikatnie.
-Wiele o mnie jeszcze nie wiesz kochanie, ale najważniejsze, że żyjesz- otuliłem ją skrzydłami, patrząc na jeden z ogonów, który powoli zaczął się łączyć z pozostałymi dwoma.
Mój ogon zaczął się wchłaniać, jednak to nie było dla mnie teraz istotne. Puściłem swoją przyszłą żonę i ruszyliśmy powoli w stronę drzwi, za którymi czekali pozostali, zadziwieni członkowie
<Somebody?>
niedziela, 1 grudnia 2013
Smutna wiadomość
Ogłaszam iż Nika odchodzi z watahy. Jaki tego powód? Gdy grzecznie poprosiłam ją o zmianę zdjęć bo ma takie same jak Jenna ona odpisała "w takim razie nie chcę" i mnie zgłosiła. Dziękuję Ci bardzo, Sabino13... W sumie nie jest mi smutno. Jestem chamska nie musisz mi spamić. Dziękuję za uwagę i żegnam.
Ogłoszenia parafialne!
1. Dostałam wiadomości od niektórych wilków o zostaniu adminami. Nawet nie odpisałam. Ta wataha miała, ma i będzie mieć jednego moderatora w mojej skromnej postaci. Nie chcę żadnych adminów, sitterów itd. Więc już tutaj macie odpowiedź: N I E.
2. W związku z moim życiem osobistym... nie no powiem Wam, wyjeżdżam na Karaiby by odpocząć od Grudnia. Moja aktywność powinna się nie zmieniać, będę wchodzić codziennie ale i tak uprzedzam, że trochę mniej będę pisać.
3. Cierpię na nowe dwie choroby:
- Niecierpliwus czekanus nas opowiadanus innus (niecierpliwe czekanie na opowiadania innych, jeśli nie rozumiesz...)
- Nudus totalus (totalna nuda...)
w związku z tym po prostu piszcie. Szczególnie Ty, Raven bo Twoje opowiadania są ideanalne (tak wiem, że pisze się idealne...).
4. Postanawiam ogłosić, że jeśli ktoś pomoże mi ze sklepem dostanie wybraną z niego rzecz. W sensie pomoże znaczy prześle mi zdjęcia i cenę a ja zajmę się resztą. Byłabym tak wdzięczna, że... nie wiem jak to opisać.
5. Irio ma towarzysza!
Amen (a raczej Alfa xD). Somebody.
2. W związku z moim życiem osobistym... nie no powiem Wam, wyjeżdżam na Karaiby by odpocząć od Grudnia. Moja aktywność powinna się nie zmieniać, będę wchodzić codziennie ale i tak uprzedzam, że trochę mniej będę pisać.
3. Cierpię na nowe dwie choroby:
- Niecierpliwus czekanus nas opowiadanus innus (niecierpliwe czekanie na opowiadania innych, jeśli nie rozumiesz...)
- Nudus totalus (totalna nuda...)
w związku z tym po prostu piszcie. Szczególnie Ty, Raven bo Twoje opowiadania są ideanalne (tak wiem, że pisze się idealne...).
4. Postanawiam ogłosić, że jeśli ktoś pomoże mi ze sklepem dostanie wybraną z niego rzecz. W sensie pomoże znaczy prześle mi zdjęcia i cenę a ja zajmę się resztą. Byłabym tak wdzięczna, że... nie wiem jak to opisać.
5. Irio ma towarzysza!
Amen (a raczej Alfa xD). Somebody.
Od Severusa do Arvike cd.
Po chwili wstaliśmy. Poszliśmy na łąkę i upolowaliśmy sobie jelenia.
Razem, wspólnie. Zjedliśmy i znów położyliśmy się na trawie, a słońce
nas ogrzewało. Ostatnio mało rzeczy się działo. Ostatnie parę dni było
tak samo, nic wyjątkowego. A mi wydawało się, że następne dni będą
zupełnie inne...
***Parę dni później***
Dziś obudziliśmy się późno. Wstaliśmy, a raczej ja wstałem, bo Arvike wyglądała, jakby od godziny lub więcej na mnie czekała.
- Co tak długo?- zaśmiała się.
Uśmiechnąłem się do niej. Poszliśmy się przejść, a Arvike powiedziała:
<Arvike? Nie mam weny>
***Parę dni później***
Dziś obudziliśmy się późno. Wstaliśmy, a raczej ja wstałem, bo Arvike wyglądała, jakby od godziny lub więcej na mnie czekała.
- Co tak długo?- zaśmiała się.
Uśmiechnąłem się do niej. Poszliśmy się przejść, a Arvike powiedziała:
<Arvike? Nie mam weny>
Od Dreksona do Relli cd.
Cieszyłem się,ale nagle poczułem ukłucie w kark i padłem na ziemię nie przytomny....
~Jakiś czas później~
Obudziłem się na....na wielkim liściu lotosu,dryfującym po Jeziorze Samotności.Usiadłem i zawołałem.-Rella,gdzie jesteś??-Ale odpowiedziało mi jedynie echo....Wszedłem do wody i zmieniłem się w Kota Wodnego...
http://wiki.kf2.pl/images/0/02/Wodnykot.jpg
Po paru minutach wypłynąłem na brzeg i odmieniłem się.Zacząłem się rozglądać za Rellą,ale nigdzie jej nie było....
~3 godziny później~
Byłem wszędzie...w jej jaskini i szukałem nawet w domu Alf....całe tereny watahy przeszukałem,ale....jaj nigdzie nie było...
<Rella,gdzie jesteś?!>
~Jakiś czas później~
Obudziłem się na....na wielkim liściu lotosu,dryfującym po Jeziorze Samotności.Usiadłem i zawołałem.-Rella,gdzie jesteś??-Ale odpowiedziało mi jedynie echo....Wszedłem do wody i zmieniłem się w Kota Wodnego...
http://wiki.kf2.pl/images/0/02/Wodnykot.jpg
Po paru minutach wypłynąłem na brzeg i odmieniłem się.Zacząłem się rozglądać za Rellą,ale nigdzie jej nie było....
~3 godziny później~
Byłem wszędzie...w jej jaskini i szukałem nawet w domu Alf....całe tereny watahy przeszukałem,ale....jaj nigdzie nie było...
<Rella,gdzie jesteś?!>
sobota, 30 listopada 2013
Od Somebody do Ravena cd.
- Spacer?! Nie myśl o tym, kolego! Trzeba było nie zadzierać z niedźwiedziami.- w tym momencie usłyszałam głośny ryk.- No świetnie! Nert!!!- pobiegłam do mojego towarzysza. Leżał na posadzce ciężko dysząc.
- Potwory...- wydukał. Pobiegliśmy czym prędzej z Ravenem do drzwi od Najgorszego Zgrupowania Potworów. Stały tam już wszystkie stworzenia biegające wolno po Świątyni. Wszystkie podpierały drzwi. Słyszeliśmy demoniczne śmiechy i wrzaski. Cała moja złość minęła. Teraz się to nie liczyło. Podeszłam do jednej z driad.
- ON wrócił?- zapytałam bezbarwnym głosem.
- Tak...- odparła blada istota. Odwróciłam się do drzwi. Zaczęłam mówić zaklęcia. Uniosłam się w górę. Moje oczy zalśniły. Opadłam z powrotem. Wykonałam zdecydowany ruch. Wszyscy rozstąpili mi drogę. Chciałam nacisnąć klamkę gdy Raven zagrodził mi drogę.
- Somebody!!! Nie możesz tam wejść!!!- potrząsnął mną. Opamiętałam się.
- Przepraszam... wyczuwam już po prostu ich moc. Wrócił ich pan... a zabroniłam... Res!!!- krzknęłam do centaura stojącego obok. Podszedł do mnie.- Kazałam Ci podwoić straże... kiedy wszedł?!- byłam wściekła.
- On... w nocy... ja... podwoiłem... był zbyt silny. A najgorsze jest, że...- jego język ugrzązł w gardle.
- Co?! Co się stało?!- krzyknęłam zwracając się do wszystkich. Wtedy poczułam zimny powiem od tyłu.
- Wróciłam razem z nim.- usłyszałam ten głos. Po moim ciele przeszedł dreszcz. Odwróciłam się powoli. Stała tam. Mój odwieczny wróg. Uśmiechała się szyderczo. Rzuciłam się na nią. Przez chwilę tarzałyśmy się gryząc i kopiąc gdy w końcu wyłoniłam się z tumanów kurzu siedząc na niej.
- Jak śmiesz... tu wracać!!!!- ugryzłam waderę w szyję. Usłyszałam cichy jęk. Spojrzałam na Ravena. Wydawał się oszołomiony. W tym momencie poczułam silne ugryzienie. - Auu!- zawyłam. W tym momencie na waderę rzucił się Raven. Oni również zaczęli się bić. Gdy na chwilę skończyli dałam znak wszystkim moim dobrym kreaturom atakować. Posypał się grad strzał z łuków centaurów. Dało się słyszeć ciche cięcia zadawane przez duchy. Chochliki wchodziły do jej organizmy i niszczyły od wewnątrz. Padła. Wszyscy na mój znak przestali. Podeszłam do wadery. - Masz mi coś jeszcze do powiedzenia?!- przygniotłam ją łapą. Zawyła a jej kręgosłup zagruchotał. Położyła łeb na ziemi. Dopadła ją agonia.
- To my wygramy... siostrzyczko.- uśmiechnęła się i trafiła do świata umarłych. Nagle ziemia się zatrzęsła. "Siostrzyczko"...
- Ona... Raven trzymaj mnie!- basior podbiegł i mnie złapał. Obudziłam się na moim posłaniu. Wszyscy tam stali. Zobaczyłam całą watahę. Elle i Sakura uwijały się przy mnie a Raven był cały podenerwowany. Nie miałam siły dłużej trzymać powiek otwartych. Zamknęłam je. Usłyszałam głos mojego narzeczonego:
- To już tydzień... nie możecie czegoś zrobić?!
- Nastąpił szok psychiczny... bardzo trudny stan do uleczenia. Staramy się przecież coś zrobić. Ale ona chyba... straciła chęć do życia.- dodały szeptem. Usłyszałam głuchy okrzyk Ravena.
- Somebody... zostań ze mną... zostań z nami!- poczułam jak łapie mnie za łapę.
- Uważaj! Zastosowałyśmy bardzo silne środki! Jeżeli ją zbytnio pobudzisz może umrzeć natychmiastowo!- powiedziała szybko Sakura. Poczułam oddech Ravena przy moim pysku. Poruszyłam się lekko.
- Somebody... kocham Cię... nie możesz mnie zostawić...- chciałam walczyć. Ale... zabiłam moją siostrę. Znałam ją tyle lat, ona zabiła naszych rodziców. Miałam rodzinę... i ją zabiłam. Zabiłam w paskudny sposób. Słyszałam cichy ryk Nerta. Nagle coś zrozumiałam. Przecież... mam rodzinę. Mam nową rodzinę. Kogoś kto mnie kocha, lubi, szanuje. Kogoś kto zawsze jest przy mnie.
- Sakura widzisz?!- usłyszałam podenerwowany krzyk Elle.
- Tak... jej serce bije za szybko! Jeśli tętno się nie uspokoi zaraz i ona dołączy do Świata Umarłych! Szybko Elle zróbmy coś!- krzyknęła Sakura. Poczułam jakbym chciała się wydostać z własnego ciała. Coś mną kierowało ale były to dobre uczucia... a czy śmierć jest dobra? Czy chcę umierać? Usłyszałam głos Ravena:
- Somebody!!! Nie wolno Ci...- wtedy znów moje serce zaczęło walić z wielką siłą.
- Jeżeli zaraz się nie uspokoi nie będzie już samicy Alfa! Zróbmy coś!- poczułam, że smarują mnie jakimiś maściami. Jednak moje serce i tak łomotało niespokojnie...
<Raven? Jak ja kocham to napięcie...>
- Potwory...- wydukał. Pobiegliśmy czym prędzej z Ravenem do drzwi od Najgorszego Zgrupowania Potworów. Stały tam już wszystkie stworzenia biegające wolno po Świątyni. Wszystkie podpierały drzwi. Słyszeliśmy demoniczne śmiechy i wrzaski. Cała moja złość minęła. Teraz się to nie liczyło. Podeszłam do jednej z driad.
- ON wrócił?- zapytałam bezbarwnym głosem.
- Tak...- odparła blada istota. Odwróciłam się do drzwi. Zaczęłam mówić zaklęcia. Uniosłam się w górę. Moje oczy zalśniły. Opadłam z powrotem. Wykonałam zdecydowany ruch. Wszyscy rozstąpili mi drogę. Chciałam nacisnąć klamkę gdy Raven zagrodził mi drogę.
- Somebody!!! Nie możesz tam wejść!!!- potrząsnął mną. Opamiętałam się.
- Przepraszam... wyczuwam już po prostu ich moc. Wrócił ich pan... a zabroniłam... Res!!!- krzknęłam do centaura stojącego obok. Podszedł do mnie.- Kazałam Ci podwoić straże... kiedy wszedł?!- byłam wściekła.
- On... w nocy... ja... podwoiłem... był zbyt silny. A najgorsze jest, że...- jego język ugrzązł w gardle.
- Co?! Co się stało?!- krzyknęłam zwracając się do wszystkich. Wtedy poczułam zimny powiem od tyłu.
- Wróciłam razem z nim.- usłyszałam ten głos. Po moim ciele przeszedł dreszcz. Odwróciłam się powoli. Stała tam. Mój odwieczny wróg. Uśmiechała się szyderczo. Rzuciłam się na nią. Przez chwilę tarzałyśmy się gryząc i kopiąc gdy w końcu wyłoniłam się z tumanów kurzu siedząc na niej.
- Jak śmiesz... tu wracać!!!!- ugryzłam waderę w szyję. Usłyszałam cichy jęk. Spojrzałam na Ravena. Wydawał się oszołomiony. W tym momencie poczułam silne ugryzienie. - Auu!- zawyłam. W tym momencie na waderę rzucił się Raven. Oni również zaczęli się bić. Gdy na chwilę skończyli dałam znak wszystkim moim dobrym kreaturom atakować. Posypał się grad strzał z łuków centaurów. Dało się słyszeć ciche cięcia zadawane przez duchy. Chochliki wchodziły do jej organizmy i niszczyły od wewnątrz. Padła. Wszyscy na mój znak przestali. Podeszłam do wadery. - Masz mi coś jeszcze do powiedzenia?!- przygniotłam ją łapą. Zawyła a jej kręgosłup zagruchotał. Położyła łeb na ziemi. Dopadła ją agonia.
- To my wygramy... siostrzyczko.- uśmiechnęła się i trafiła do świata umarłych. Nagle ziemia się zatrzęsła. "Siostrzyczko"...
- Ona... Raven trzymaj mnie!- basior podbiegł i mnie złapał. Obudziłam się na moim posłaniu. Wszyscy tam stali. Zobaczyłam całą watahę. Elle i Sakura uwijały się przy mnie a Raven był cały podenerwowany. Nie miałam siły dłużej trzymać powiek otwartych. Zamknęłam je. Usłyszałam głos mojego narzeczonego:
- To już tydzień... nie możecie czegoś zrobić?!
- Nastąpił szok psychiczny... bardzo trudny stan do uleczenia. Staramy się przecież coś zrobić. Ale ona chyba... straciła chęć do życia.- dodały szeptem. Usłyszałam głuchy okrzyk Ravena.
- Somebody... zostań ze mną... zostań z nami!- poczułam jak łapie mnie za łapę.
- Uważaj! Zastosowałyśmy bardzo silne środki! Jeżeli ją zbytnio pobudzisz może umrzeć natychmiastowo!- powiedziała szybko Sakura. Poczułam oddech Ravena przy moim pysku. Poruszyłam się lekko.
- Somebody... kocham Cię... nie możesz mnie zostawić...- chciałam walczyć. Ale... zabiłam moją siostrę. Znałam ją tyle lat, ona zabiła naszych rodziców. Miałam rodzinę... i ją zabiłam. Zabiłam w paskudny sposób. Słyszałam cichy ryk Nerta. Nagle coś zrozumiałam. Przecież... mam rodzinę. Mam nową rodzinę. Kogoś kto mnie kocha, lubi, szanuje. Kogoś kto zawsze jest przy mnie.
- Sakura widzisz?!- usłyszałam podenerwowany krzyk Elle.
- Tak... jej serce bije za szybko! Jeśli tętno się nie uspokoi zaraz i ona dołączy do Świata Umarłych! Szybko Elle zróbmy coś!- krzyknęła Sakura. Poczułam jakbym chciała się wydostać z własnego ciała. Coś mną kierowało ale były to dobre uczucia... a czy śmierć jest dobra? Czy chcę umierać? Usłyszałam głos Ravena:
- Somebody!!! Nie wolno Ci...- wtedy znów moje serce zaczęło walić z wielką siłą.
- Jeżeli zaraz się nie uspokoi nie będzie już samicy Alfa! Zróbmy coś!- poczułam, że smarują mnie jakimiś maściami. Jednak moje serce i tak łomotało niespokojnie...
<Raven? Jak ja kocham to napięcie...>
Od Ravena do Somebody cd.
Wadery
zaczęły mnie badać. Po ich minach stwierdziłem, że raczej nie uwierzą
mi w głupowatą historyjkę, którą wymyśliłem na poczekaniu. Skorzystałem
jednak z okazji, że Somebody stała trochę dalej, by nie przeszkadzać.
-I co ze mną?-szepnąłem -Nie powiem, że najlepiej- westchnęła Elle. Ona znała się na tym. Była przecież demonem, więc na kilometr rozpoznawała takie ugryzienia.- Ten niedźwiedź musiał być wyjątkowo wielki. -Wiesz... głupia sytuacja, ale lepiej, żeby Somebody znała inną wersję- syknąłem przez zęby. -Ale... nie możemy jej okłamać- wtrąciła cicho Sakura. -Po prostu nic jej nie mówcie. Nie każe Wam kłamać tylko proszę, byście się migały od tego tematu. Wadery popatrzyły po sobie i równocześnie skinęły głową. -Zgoda, ale gdy nadarzy się okazja, chcemy poznać prawdziwą wersję- rzuciła Sakura. W tym momencie podeszła podenerwowana Somebody. -I co?- spytała podenerwowana -Łapa nie jest w najlepszym stanie. Jeżeli za trzy dni się nie zagoi, będzie potrzebna jeszcze jedna wizyta, która nie skończy się miło, ale jeżeli chodzi o ogon... nie jest źle. Zostanie tylko kilka małych blizn, ale znikną pod futrem- dodała jedna z nich, po czym obie wyszły. Wadera spojrzała na mnie wściekle, powoli podchodząc. Spuściłem uszy po sobie i delikatnie uśmiechnąłem. -No chyba przeżyję- wtrąciłem nieśmiało. -Raven... jaki ty jesteś irytujący- krzyknęła mi w twarz, po czym usiadła plecami do mnie. Wiedziałem, że jest wkurzona tym razem na serio. -Wiem o tym, ale także jestem troskliwy, opiekuńczy i kocham Cię tak jak nikt inny- uniosłem się i delikatnie oparłem o jej bok.- Zdaje sobie sprawy, że bywam nieodpowiedzialny, lekkomyślny, infantylny... - Głupi i samolubny-wtrąciła. -To także, ale za to mnie kochasz- rzuciłem pewny siebie. Somebody spojrzała na mnie zła. Na to czekałem. Gdy tylko dostrzegłem jej oczy, pocałowałem ją czule.- A ja kocham Cię za wszystko. -A teraz się podlizujesz łajzo? Najpierw przyprawiasz mnie o zawał, a potem wyskakujesz mi z takimi tekstami. Nie możliwy jesteś- rzuciła próbując zachować pozory, jednak jej oczy zdradzały szczęście. -Wiem... ale bardziej niemożliwe było to, że się spotkaliśmy, a tym bardziej nasz związek. Ta odległość jaka nas dzieliła nie pozwoliła nam nawet na dowiedzeniu się o swoim istnieniu, ale jak sama widzisz cuda się zdarzają. Somebody uśmiechnęła się do mnie. Tym razem nie wytrzymała w stwarzaniu pozorów. -No dobra... niech Ci już będzie- przytuliła się- Ale jeżeli jeszcze raz wywiniesz mi taki numer... Przerwała po czym stanęła na moim poranionym ogonie. Syknąłem z bólu, jednak czułem ulgę. -Rozumiem, że jeżeli wyjdę z opresji to tu czeka mnie tylko dobicie- zaśmiałem się. -No raczej- zaśmiała się. -No dobrze skarbie... Będę uważał, a teraz może chodźmy na spacer. Już dość się wyleżałem <Somebody?> |
|
Od Berlo do Jenny cd.
Popatrzyłem
na Jennę i obróciłem głowę w drugą stronę. Ciągle myślałem o tym, co
zrobił dla mnie Raven. "Ja" prawie go zabiłem, a on... on się za mną
stawił. Wstałem i podszedłem do jeziorka, aby popływać. Zacząłem pławić
"w górę". Kiedy wpływałem do małgo strumyczka, usłyszałem trzask.
Przemieniłem się w mgłę. Zacząłem krążyć (nadal zmieniony) i w końcu
zobaczyłem jakąś wilczycę. To znowu była Jenna.
- Czego ode mnie chcesz? - zapytałem oschle wracając do postaci wilka. <Jenna?> |
|
Od Jenny do Berlo
Spacerowałam po terenie watahy gdy spostrzegłam czarnego smoka lecącego
nad Świątynią Zakazanych Dusz. To był Nert- smok Somebody. Właśnie
lądował i postanowiłam z nim pogadać. Może coś mi pokaże albo opowie. W
końcu jest smokiem alfy więc chyba powinien znać jakieś historie.
Biegłam w jego stronę dość szybko więc miałam nadzieję, że nigdzie mi
nie ucieknie. Udało się! Gdy byłam na miejscu smok odpoczywał. Podeszłam
do niego i przywitałam się
-Witaj Nert! Piękny dzień dzisiaj prawda?
-O witaj Jenna! Jak miło cię widzieć. Tak, wyjątkowa dziś pogoda ale... chyba nie po to tu przyszłaś?- zapytał smok... i miał rację.
-No tak, bo ja pomyślałam, że mógłbyś mi coś opowiedzieć o watasze...- odpowiedziałam niepewnie
-Cóż, dziś nie mam dużo czasu ale może kiedy indziej.Ale jeśli cię to zaciekawi to dziś była akcja ratunkowa panicza Ravena. Podobno zaatakował go niedźwiedź i Berlo go uratował. Teraz panicz Raven odpoczywa i czuwa przy nim panna Somebody oraz Berlo. Jeśli chcesz, możesz ich odwiedzić. Towarzystwo innej wilczycy na pewno dobrze zrobi mojej pani.- opowiedział mi Nert. Jednak ja zakończyłam słuchanie na kawałku o Berlo. Wyobraziłam go sobie jak ratuje Ravena przed niedźwiedziem, taki silny i nieustraszony. Ach, rozmarzyłam się.
-Jenna? Słuchasz mnie?- zapytał smok
-A tak, tak. Dziękuję za nowinki. Pójdę do nich. Bywaj Nert!- zakończyłam i pobiegłam jak najszybciej się dało. Na miejscu zobaczyłam Somebody leżącą obok Ravena i Sakurę z Ellą. Zapewne go badały. Podeszłam bliżej, by się przyglądnąć czy w jaskini znajduje się ON. Jednak go nie znalazłam. Widocznie poszedł odpocząć po akcji ratunkowej. I wtedy wyobraziłam sobie, jak Berlo ratuje mnie, zamiast Ravena. Ojej, to takie romantyczne! Otrząsnęłam się i zauważyłam, że nie wiadomo jak i dlaczego znalazłam się nad Jeziorem Samotności. Zaskoczyło mnie to, bo miałam iść zupełnie gdzie indziej ale widocznie los albo coś innego mnie tu przyprowadziło. I nagle zobaczyłam...Berla! Leżał samotnie tuż nad brzegiem wody. Był taki piękny, gdy światło księżyca padało na jego futro! Podeszłam do wody kawałek dalej od niego i pochyliłam się by zamoczyć pyszczek w źródle. Postanowiłam troszkę zagrać niedostępną, bo z doświadczenia wiem, że samce najbardziej pragną tego, czego nie mogą mieć. Mój plan wszedł w życie. Kątem oka zauważyłam, ze zwrócił na mnie uwagę ale nie reagowałam.
<Berlo?>
-Witaj Nert! Piękny dzień dzisiaj prawda?
-O witaj Jenna! Jak miło cię widzieć. Tak, wyjątkowa dziś pogoda ale... chyba nie po to tu przyszłaś?- zapytał smok... i miał rację.
-No tak, bo ja pomyślałam, że mógłbyś mi coś opowiedzieć o watasze...- odpowiedziałam niepewnie
-Cóż, dziś nie mam dużo czasu ale może kiedy indziej.Ale jeśli cię to zaciekawi to dziś była akcja ratunkowa panicza Ravena. Podobno zaatakował go niedźwiedź i Berlo go uratował. Teraz panicz Raven odpoczywa i czuwa przy nim panna Somebody oraz Berlo. Jeśli chcesz, możesz ich odwiedzić. Towarzystwo innej wilczycy na pewno dobrze zrobi mojej pani.- opowiedział mi Nert. Jednak ja zakończyłam słuchanie na kawałku o Berlo. Wyobraziłam go sobie jak ratuje Ravena przed niedźwiedziem, taki silny i nieustraszony. Ach, rozmarzyłam się.
-Jenna? Słuchasz mnie?- zapytał smok
-A tak, tak. Dziękuję za nowinki. Pójdę do nich. Bywaj Nert!- zakończyłam i pobiegłam jak najszybciej się dało. Na miejscu zobaczyłam Somebody leżącą obok Ravena i Sakurę z Ellą. Zapewne go badały. Podeszłam bliżej, by się przyglądnąć czy w jaskini znajduje się ON. Jednak go nie znalazłam. Widocznie poszedł odpocząć po akcji ratunkowej. I wtedy wyobraziłam sobie, jak Berlo ratuje mnie, zamiast Ravena. Ojej, to takie romantyczne! Otrząsnęłam się i zauważyłam, że nie wiadomo jak i dlaczego znalazłam się nad Jeziorem Samotności. Zaskoczyło mnie to, bo miałam iść zupełnie gdzie indziej ale widocznie los albo coś innego mnie tu przyprowadziło. I nagle zobaczyłam...Berla! Leżał samotnie tuż nad brzegiem wody. Był taki piękny, gdy światło księżyca padało na jego futro! Podeszłam do wody kawałek dalej od niego i pochyliłam się by zamoczyć pyszczek w źródle. Postanowiłam troszkę zagrać niedostępną, bo z doświadczenia wiem, że samce najbardziej pragną tego, czego nie mogą mieć. Mój plan wszedł w życie. Kątem oka zauważyłam, ze zwrócił na mnie uwagę ale nie reagowałam.
<Berlo?>
Subskrybuj:
Posty (Atom)