- Spacer?! Nie myśl o tym, kolego! Trzeba było nie zadzierać z niedźwiedziami.- w tym momencie usłyszałam głośny ryk.- No świetnie! Nert!!!- pobiegłam do mojego towarzysza. Leżał na posadzce ciężko dysząc.
- Potwory...- wydukał. Pobiegliśmy czym prędzej z Ravenem do drzwi od Najgorszego Zgrupowania Potworów. Stały tam już wszystkie stworzenia biegające wolno po Świątyni. Wszystkie podpierały drzwi. Słyszeliśmy demoniczne śmiechy i wrzaski. Cała moja złość minęła. Teraz się to nie liczyło. Podeszłam do jednej z driad.
- ON wrócił?- zapytałam bezbarwnym głosem.
- Tak...- odparła blada istota. Odwróciłam się do drzwi. Zaczęłam mówić zaklęcia. Uniosłam się w górę. Moje oczy zalśniły. Opadłam z powrotem. Wykonałam zdecydowany ruch. Wszyscy rozstąpili mi drogę. Chciałam nacisnąć klamkę gdy Raven zagrodził mi drogę.
- Somebody!!! Nie możesz tam wejść!!!- potrząsnął mną. Opamiętałam się.
- Przepraszam... wyczuwam już po prostu ich moc. Wrócił ich pan... a zabroniłam... Res!!!- krzknęłam do centaura stojącego obok. Podszedł do mnie.- Kazałam Ci podwoić straże... kiedy wszedł?!- byłam wściekła.
- On... w nocy... ja... podwoiłem... był zbyt silny. A najgorsze jest, że...- jego język ugrzązł w gardle.
- Co?! Co się stało?!- krzyknęłam zwracając się do wszystkich. Wtedy poczułam zimny powiem od tyłu.
- Wróciłam razem z nim.- usłyszałam ten głos. Po moim ciele przeszedł dreszcz. Odwróciłam się powoli. Stała tam. Mój odwieczny wróg. Uśmiechała się szyderczo. Rzuciłam się na nią. Przez chwilę tarzałyśmy się gryząc i kopiąc gdy w końcu wyłoniłam się z tumanów kurzu siedząc na niej.
- Jak śmiesz... tu wracać!!!!- ugryzłam waderę w szyję. Usłyszałam cichy jęk. Spojrzałam na Ravena. Wydawał się oszołomiony. W tym momencie poczułam silne ugryzienie. - Auu!- zawyłam. W tym momencie na waderę rzucił się Raven. Oni również zaczęli się bić. Gdy na chwilę skończyli dałam znak wszystkim moim dobrym kreaturom atakować. Posypał się grad strzał z łuków centaurów. Dało się słyszeć ciche cięcia zadawane przez duchy. Chochliki wchodziły do jej organizmy i niszczyły od wewnątrz. Padła. Wszyscy na mój znak przestali. Podeszłam do wadery. - Masz mi coś jeszcze do powiedzenia?!- przygniotłam ją łapą. Zawyła a jej kręgosłup zagruchotał. Położyła łeb na ziemi. Dopadła ją agonia.
- To my wygramy... siostrzyczko.- uśmiechnęła się i trafiła do świata umarłych. Nagle ziemia się zatrzęsła. "Siostrzyczko"...
- Ona... Raven trzymaj mnie!- basior podbiegł i mnie złapał. Obudziłam się na moim posłaniu. Wszyscy tam stali. Zobaczyłam całą watahę. Elle i Sakura uwijały się przy mnie a Raven był cały podenerwowany. Nie miałam siły dłużej trzymać powiek otwartych. Zamknęłam je. Usłyszałam głos mojego narzeczonego:
- To już tydzień... nie możecie czegoś zrobić?!
- Nastąpił szok psychiczny... bardzo trudny stan do uleczenia. Staramy się przecież coś zrobić. Ale ona chyba... straciła chęć do życia.- dodały szeptem. Usłyszałam głuchy okrzyk Ravena.
- Somebody... zostań ze mną... zostań z nami!- poczułam jak łapie mnie za łapę.
- Uważaj! Zastosowałyśmy bardzo silne środki! Jeżeli ją zbytnio pobudzisz może umrzeć natychmiastowo!- powiedziała szybko Sakura. Poczułam oddech Ravena przy moim pysku. Poruszyłam się lekko.
- Somebody... kocham Cię... nie możesz mnie zostawić...- chciałam walczyć. Ale... zabiłam moją siostrę. Znałam ją tyle lat, ona zabiła naszych rodziców. Miałam rodzinę... i ją zabiłam. Zabiłam w paskudny sposób. Słyszałam cichy ryk Nerta. Nagle coś zrozumiałam. Przecież... mam rodzinę. Mam nową rodzinę. Kogoś kto mnie kocha, lubi, szanuje. Kogoś kto zawsze jest przy mnie.
- Sakura widzisz?!- usłyszałam podenerwowany krzyk Elle.
- Tak... jej serce bije za szybko! Jeśli tętno się nie uspokoi zaraz i ona dołączy do Świata Umarłych! Szybko Elle zróbmy coś!- krzyknęła Sakura. Poczułam jakbym chciała się wydostać z własnego ciała. Coś mną kierowało ale były to dobre uczucia... a czy śmierć jest dobra? Czy chcę umierać? Usłyszałam głos Ravena:
- Somebody!!! Nie wolno Ci...- wtedy znów moje serce zaczęło walić z wielką siłą.
- Jeżeli zaraz się nie uspokoi nie będzie już samicy Alfa! Zróbmy coś!- poczułam, że smarują mnie jakimiś maściami. Jednak moje serce i tak łomotało niespokojnie...
<Raven? Jak ja kocham to napięcie...>
sobota, 30 listopada 2013
Od Ravena do Somebody cd.
Wadery
zaczęły mnie badać. Po ich minach stwierdziłem, że raczej nie uwierzą
mi w głupowatą historyjkę, którą wymyśliłem na poczekaniu. Skorzystałem
jednak z okazji, że Somebody stała trochę dalej, by nie przeszkadzać.
-I co ze mną?-szepnąłem -Nie powiem, że najlepiej- westchnęła Elle. Ona znała się na tym. Była przecież demonem, więc na kilometr rozpoznawała takie ugryzienia.- Ten niedźwiedź musiał być wyjątkowo wielki. -Wiesz... głupia sytuacja, ale lepiej, żeby Somebody znała inną wersję- syknąłem przez zęby. -Ale... nie możemy jej okłamać- wtrąciła cicho Sakura. -Po prostu nic jej nie mówcie. Nie każe Wam kłamać tylko proszę, byście się migały od tego tematu. Wadery popatrzyły po sobie i równocześnie skinęły głową. -Zgoda, ale gdy nadarzy się okazja, chcemy poznać prawdziwą wersję- rzuciła Sakura. W tym momencie podeszła podenerwowana Somebody. -I co?- spytała podenerwowana -Łapa nie jest w najlepszym stanie. Jeżeli za trzy dni się nie zagoi, będzie potrzebna jeszcze jedna wizyta, która nie skończy się miło, ale jeżeli chodzi o ogon... nie jest źle. Zostanie tylko kilka małych blizn, ale znikną pod futrem- dodała jedna z nich, po czym obie wyszły. Wadera spojrzała na mnie wściekle, powoli podchodząc. Spuściłem uszy po sobie i delikatnie uśmiechnąłem. -No chyba przeżyję- wtrąciłem nieśmiało. -Raven... jaki ty jesteś irytujący- krzyknęła mi w twarz, po czym usiadła plecami do mnie. Wiedziałem, że jest wkurzona tym razem na serio. -Wiem o tym, ale także jestem troskliwy, opiekuńczy i kocham Cię tak jak nikt inny- uniosłem się i delikatnie oparłem o jej bok.- Zdaje sobie sprawy, że bywam nieodpowiedzialny, lekkomyślny, infantylny... - Głupi i samolubny-wtrąciła. -To także, ale za to mnie kochasz- rzuciłem pewny siebie. Somebody spojrzała na mnie zła. Na to czekałem. Gdy tylko dostrzegłem jej oczy, pocałowałem ją czule.- A ja kocham Cię za wszystko. -A teraz się podlizujesz łajzo? Najpierw przyprawiasz mnie o zawał, a potem wyskakujesz mi z takimi tekstami. Nie możliwy jesteś- rzuciła próbując zachować pozory, jednak jej oczy zdradzały szczęście. -Wiem... ale bardziej niemożliwe było to, że się spotkaliśmy, a tym bardziej nasz związek. Ta odległość jaka nas dzieliła nie pozwoliła nam nawet na dowiedzeniu się o swoim istnieniu, ale jak sama widzisz cuda się zdarzają. Somebody uśmiechnęła się do mnie. Tym razem nie wytrzymała w stwarzaniu pozorów. -No dobra... niech Ci już będzie- przytuliła się- Ale jeżeli jeszcze raz wywiniesz mi taki numer... Przerwała po czym stanęła na moim poranionym ogonie. Syknąłem z bólu, jednak czułem ulgę. -Rozumiem, że jeżeli wyjdę z opresji to tu czeka mnie tylko dobicie- zaśmiałem się. -No raczej- zaśmiała się. -No dobrze skarbie... Będę uważał, a teraz może chodźmy na spacer. Już dość się wyleżałem <Somebody?> |
|
Od Berlo do Jenny cd.
Popatrzyłem
na Jennę i obróciłem głowę w drugą stronę. Ciągle myślałem o tym, co
zrobił dla mnie Raven. "Ja" prawie go zabiłem, a on... on się za mną
stawił. Wstałem i podszedłem do jeziorka, aby popływać. Zacząłem pławić
"w górę". Kiedy wpływałem do małgo strumyczka, usłyszałem trzask.
Przemieniłem się w mgłę. Zacząłem krążyć (nadal zmieniony) i w końcu
zobaczyłem jakąś wilczycę. To znowu była Jenna.
- Czego ode mnie chcesz? - zapytałem oschle wracając do postaci wilka. <Jenna?> |
|
Od Jenny do Berlo
Spacerowałam po terenie watahy gdy spostrzegłam czarnego smoka lecącego
nad Świątynią Zakazanych Dusz. To był Nert- smok Somebody. Właśnie
lądował i postanowiłam z nim pogadać. Może coś mi pokaże albo opowie. W
końcu jest smokiem alfy więc chyba powinien znać jakieś historie.
Biegłam w jego stronę dość szybko więc miałam nadzieję, że nigdzie mi
nie ucieknie. Udało się! Gdy byłam na miejscu smok odpoczywał. Podeszłam
do niego i przywitałam się
-Witaj Nert! Piękny dzień dzisiaj prawda?
-O witaj Jenna! Jak miło cię widzieć. Tak, wyjątkowa dziś pogoda ale... chyba nie po to tu przyszłaś?- zapytał smok... i miał rację.
-No tak, bo ja pomyślałam, że mógłbyś mi coś opowiedzieć o watasze...- odpowiedziałam niepewnie
-Cóż, dziś nie mam dużo czasu ale może kiedy indziej.Ale jeśli cię to zaciekawi to dziś była akcja ratunkowa panicza Ravena. Podobno zaatakował go niedźwiedź i Berlo go uratował. Teraz panicz Raven odpoczywa i czuwa przy nim panna Somebody oraz Berlo. Jeśli chcesz, możesz ich odwiedzić. Towarzystwo innej wilczycy na pewno dobrze zrobi mojej pani.- opowiedział mi Nert. Jednak ja zakończyłam słuchanie na kawałku o Berlo. Wyobraziłam go sobie jak ratuje Ravena przed niedźwiedziem, taki silny i nieustraszony. Ach, rozmarzyłam się.
-Jenna? Słuchasz mnie?- zapytał smok
-A tak, tak. Dziękuję za nowinki. Pójdę do nich. Bywaj Nert!- zakończyłam i pobiegłam jak najszybciej się dało. Na miejscu zobaczyłam Somebody leżącą obok Ravena i Sakurę z Ellą. Zapewne go badały. Podeszłam bliżej, by się przyglądnąć czy w jaskini znajduje się ON. Jednak go nie znalazłam. Widocznie poszedł odpocząć po akcji ratunkowej. I wtedy wyobraziłam sobie, jak Berlo ratuje mnie, zamiast Ravena. Ojej, to takie romantyczne! Otrząsnęłam się i zauważyłam, że nie wiadomo jak i dlaczego znalazłam się nad Jeziorem Samotności. Zaskoczyło mnie to, bo miałam iść zupełnie gdzie indziej ale widocznie los albo coś innego mnie tu przyprowadziło. I nagle zobaczyłam...Berla! Leżał samotnie tuż nad brzegiem wody. Był taki piękny, gdy światło księżyca padało na jego futro! Podeszłam do wody kawałek dalej od niego i pochyliłam się by zamoczyć pyszczek w źródle. Postanowiłam troszkę zagrać niedostępną, bo z doświadczenia wiem, że samce najbardziej pragną tego, czego nie mogą mieć. Mój plan wszedł w życie. Kątem oka zauważyłam, ze zwrócił na mnie uwagę ale nie reagowałam.
<Berlo?>
-Witaj Nert! Piękny dzień dzisiaj prawda?
-O witaj Jenna! Jak miło cię widzieć. Tak, wyjątkowa dziś pogoda ale... chyba nie po to tu przyszłaś?- zapytał smok... i miał rację.
-No tak, bo ja pomyślałam, że mógłbyś mi coś opowiedzieć o watasze...- odpowiedziałam niepewnie
-Cóż, dziś nie mam dużo czasu ale może kiedy indziej.Ale jeśli cię to zaciekawi to dziś była akcja ratunkowa panicza Ravena. Podobno zaatakował go niedźwiedź i Berlo go uratował. Teraz panicz Raven odpoczywa i czuwa przy nim panna Somebody oraz Berlo. Jeśli chcesz, możesz ich odwiedzić. Towarzystwo innej wilczycy na pewno dobrze zrobi mojej pani.- opowiedział mi Nert. Jednak ja zakończyłam słuchanie na kawałku o Berlo. Wyobraziłam go sobie jak ratuje Ravena przed niedźwiedziem, taki silny i nieustraszony. Ach, rozmarzyłam się.
-Jenna? Słuchasz mnie?- zapytał smok
-A tak, tak. Dziękuję za nowinki. Pójdę do nich. Bywaj Nert!- zakończyłam i pobiegłam jak najszybciej się dało. Na miejscu zobaczyłam Somebody leżącą obok Ravena i Sakurę z Ellą. Zapewne go badały. Podeszłam bliżej, by się przyglądnąć czy w jaskini znajduje się ON. Jednak go nie znalazłam. Widocznie poszedł odpocząć po akcji ratunkowej. I wtedy wyobraziłam sobie, jak Berlo ratuje mnie, zamiast Ravena. Ojej, to takie romantyczne! Otrząsnęłam się i zauważyłam, że nie wiadomo jak i dlaczego znalazłam się nad Jeziorem Samotności. Zaskoczyło mnie to, bo miałam iść zupełnie gdzie indziej ale widocznie los albo coś innego mnie tu przyprowadziło. I nagle zobaczyłam...Berla! Leżał samotnie tuż nad brzegiem wody. Był taki piękny, gdy światło księżyca padało na jego futro! Podeszłam do wody kawałek dalej od niego i pochyliłam się by zamoczyć pyszczek w źródle. Postanowiłam troszkę zagrać niedostępną, bo z doświadczenia wiem, że samce najbardziej pragną tego, czego nie mogą mieć. Mój plan wszedł w życie. Kątem oka zauważyłam, ze zwrócił na mnie uwagę ale nie reagowałam.
<Berlo?>
Od Somebody do Ravena cd.
- No ja myślę. Nie wyobrażam sobie stracenia Ciebie. Masz szczęście, że nie zginąłeś! Jak jeszcze raz coś takiego zrobisz to... to... och, uważaj na siebie!- patrzyłam na Ravena z wściekłością, lecz byłam szczęśliwa, że żyje.
- Dobrze... będę.- powiedział ze skruchą.
- I niema szans żebyś mi przez najbliższy tydzień wychodził z domu! Masz zakaz spotykania się z kimkolwiek i jest to zabronienie Alfy. Będziesz się nudzić- trudno. Musisz mieć nauczkę. A ja się zajmę wytępieniem wszystkich niedźwiedzi w tej watasze...
- Somebody...- powiedział błagalnie.
- No tak... nie jesteś szczeniakiem. No dobrze. Ale dziś na pewno już Twoja łapa stąd nigdzie nie wyruszy. Muszę sprawdzić Twój stan. Idę po Sakurę i Elle. A Ty masz mi się stąd nie ruszać! Zrozumiano?!- wykrzyknęłam wręcz.- Nert! Do mnie!- od razu przyleciał do mojego boku czarny smok.- Lecimy po medyczki. Szybko.- smok schylił się, bym na niego weszła. Tak naprawdę by wejść na jego grzbiet musiałam po nim skakać ale i tak... Lecieliśmy bardzo szybko, wiatr nam sprzyjał. Parę drzew straciło liście gdy gnaliśmy przez Las Nadziei.
- Cóż się stało Panu Ravenowi?- zapytał smok swym basem.
- Podobnież niedźwiedź coś mu zrobił. Głupek. Mogłam go stracić.- w moich oczach pojawiły się łzy.
- Proszę być spokojną, Panno Somebody. Przecież Panicz Raven jest roztropnym wilkiem.
- Oh wiesz co, Nertulii? Cieszę się, że Cię mam. Jesteś taki mądry.- zniżyliśmy lot bo właśnie znaleźliśmy dwie różowe wadery wylegujące się przy Wodospadzie Bogów. Wsiadły gdy tylko usłyszały o co chodzi. Przed Świątynią Zakazanych Dusz smok popatrzył na mnie błagalnie.- Dobrze... Ale na wieczór wracasz.- smok wzbił się w przestworza. My natomiast wbiegłyśmy do pokoju w którym "umieściłam" z Berlem Ravena. Zbadały go, co trochę mnie denerwowało. Jednak postanowiłam nie być zazdrosna.
- I?! Co z nim?!- krzyknęłam zdenerwowana.
<Raven? Co powiedziały?>
- Dobrze... będę.- powiedział ze skruchą.
- I niema szans żebyś mi przez najbliższy tydzień wychodził z domu! Masz zakaz spotykania się z kimkolwiek i jest to zabronienie Alfy. Będziesz się nudzić- trudno. Musisz mieć nauczkę. A ja się zajmę wytępieniem wszystkich niedźwiedzi w tej watasze...
- Somebody...- powiedział błagalnie.
- No tak... nie jesteś szczeniakiem. No dobrze. Ale dziś na pewno już Twoja łapa stąd nigdzie nie wyruszy. Muszę sprawdzić Twój stan. Idę po Sakurę i Elle. A Ty masz mi się stąd nie ruszać! Zrozumiano?!- wykrzyknęłam wręcz.- Nert! Do mnie!- od razu przyleciał do mojego boku czarny smok.- Lecimy po medyczki. Szybko.- smok schylił się, bym na niego weszła. Tak naprawdę by wejść na jego grzbiet musiałam po nim skakać ale i tak... Lecieliśmy bardzo szybko, wiatr nam sprzyjał. Parę drzew straciło liście gdy gnaliśmy przez Las Nadziei.
- Cóż się stało Panu Ravenowi?- zapytał smok swym basem.
- Podobnież niedźwiedź coś mu zrobił. Głupek. Mogłam go stracić.- w moich oczach pojawiły się łzy.
- Proszę być spokojną, Panno Somebody. Przecież Panicz Raven jest roztropnym wilkiem.
- Oh wiesz co, Nertulii? Cieszę się, że Cię mam. Jesteś taki mądry.- zniżyliśmy lot bo właśnie znaleźliśmy dwie różowe wadery wylegujące się przy Wodospadzie Bogów. Wsiadły gdy tylko usłyszały o co chodzi. Przed Świątynią Zakazanych Dusz smok popatrzył na mnie błagalnie.- Dobrze... Ale na wieczór wracasz.- smok wzbił się w przestworza. My natomiast wbiegłyśmy do pokoju w którym "umieściłam" z Berlem Ravena. Zbadały go, co trochę mnie denerwowało. Jednak postanowiłam nie być zazdrosna.
- I?! Co z nim?!- krzyknęłam zdenerwowana.
<Raven? Co powiedziały?>
Od Ravena do Berla cd, do Somebody
Zdziwiły mnie umiejętności jakie posiadał mój przeciwnik, który stał
nade mną w postaci demonicznej kreatury. Zazwyczaj to ja powalałem
wszystkich w okolicy jednym ugryzieniem, a w tym przypadku nie miałem
możliwości nawet na niego spojrzeć.
- No i co? - zapytał wpatrując się we mnie szyderczo.
Podniosłem się ciężko, cały czas patrząc mu w oczy, rządne krwi. Z mojej poważnej miny, wydobyło się ciche westchnienie i podejrzany uśmiech.
- Jesteś całkiem niezły, jednak na to bym się poddał to o wiele za mało- rzuciłem bez ekscytacji.
-A więc licz się z większymi obrażeniami- warknął i skoczył w moją stronę.
Jego ton nie brzmiał jak wcześniej. Wyglądał jakby traktował walkę poważnie, a mnie jak intruza. Wzbiłem się w powietrze odpowiednio wysoko, aby móc z nim rozmawiać, jednak by mieć pewność, że mnie nie dostanie.
-Berlo? Dobrze się czujesz?- zapytałem, próbując wybadać jego intencje.
-No jasne... Złaź i walczmy dalej. Przecież to tylko zabawa- zapewniał, jednak w jego głosie nadal wyczuwałem podstęp i chęć zabicia.
Basior skakał w górę próbując złapać mnie zębami, jednak za każdym razem brakowało mu około dwóch metrów.
-Dobrze, jednak wolałbym, abyś wrócił do swojej postaci- nalegałem.
-Nie Raven- syknął.- Sam mówiłeś, że ma być bez zasad. Czuje się lepiej w tej postaci.
-W TEJ postaci?- pomyślałem, wyczuwając zagrożenie.
Demon nadal próbował sięgnąć mnie swoimi zębami. Wiedziałem, że to już nie jest Berlo. Moja krew pobudziła do życia bestie, która zasnęła w nim bardzo dawno.
-Uspokój się w końcu!- warknąłem- I tak mnie nie dosięgniesz,a sam możesz sobie coś zrobić.
Basior zrozumiał to jako wyzwanie, bo nagle stanął w bezruchu i zaczął się przyglądać.
-Pewny jesteś?- szepnął pewny siebie i ponownie odbił się od podłoża. Tym razem, jego zęby sięgnął celu. Poczułem jak tysiące ostrych kłów zaciskają się na mojej łapie i ciągnął w dół.
Gdy jego łapy ponownie dotknęły ziemi, rzucił mną kilka metrów dalej, ukazując swą siłę. Długą ślizgałem się po trawie, aż nie poczułem na swoim kręgosłupie twardej rzeczy, która mnie zatrzymała, jednak to właśnie mnie zmartwiło. Poczułem ciche trzaśnięcie za mną. Nie był to mój kręgosłup tylko lita skała, która pękła w miejscu uderzenia.
Ten widząc to, miał pewność zwycięstwa, więc pobiegł w moją stronę z nienawiścią w martwych ślepiach.
-Berlo stój!- krzyknąłem nadal leżąc na trawie,jednak ten nie bardzo przejął si rozkazem.
-"koniec zabawy"- powiedziałem sam do siebie, po czym zebrałem wszystkie siły w sobie.
Namierzyłem miejsce na jego ciele, po czym skoczyłem w jego stronę warcząc i rozwierając szczękę. Tym razem to ja poczułem w sobie nienawiść i demona. Wzbiłem zęby w jego łopatkę, tak mocno, że aż poczułem kość w jego ciele. Jad już miał zdziałać resztę, jednak trzymałem go nadal, wstrzykując go jak najwięcej.
"Berlo" ryczał z bólu, po czym padł na ziemię. Agonalny ból i paraliż wystarczyły, by powalić bestie,a mnie uratować sponiewierane futro i resztki godności.
- A teraz chcę zobaczyć prawdziwego Berlo, albo spotka Cię coś gorszego od tego co właśnie zrobiłem- stanąłem nad nim, gotowy do ataku w każdej chwili.
Demon zaczął przegrywać walkę, jednak nadal starał się pozostać w świecie żywych.
-Rozumiesz co powiedziałem, czy mam Ci powtórzyć?!- ryknąłem w jego ucho.
-Jeszcze się zobaczymy Raven- syknął, po czym rozpłynął się jako czarna mgła,a spod niej wyszedł Berlo.
Gdy otworzył oczy i spojrzał na mnie, wiedziałem, że to on. Poczułem ulgę, a następnie jak łapy mi drżą. Ponownie uderzyłem łbem o ziemię, jednak wtedy zapanowała w okół mnie ciemność. Musiałem nie być świadomy, przez dłuższy czas, ponieważ następne co zobaczyłem to nie jedną,a dwie pary oczu.
-Raven!- słyszałem swoje imię w przytłumionym tonie. Wiedziałem jednak do kogo należy ten głos i jedna z par oczu.
-Cześć kochanie- uśmiechnąłem się.
-Co się stało?- dopytywała zatroskana Somebody.
Obraz powoli się wyostrzał. Za waderą, widziałem Berlo, który najwyraźniej nie wiedział co ma zrobić.
-On Ci nie mówił?- wskazałem na czarnego basiora.
-Nawet nie pytałam- przypomniała sobie w jednej chwili.
-A więc... podziękuj mu teraz- spojrzałem na wilka, który najwyraźniej był zdziwiony, zawstydzony, a za razem zakłopotany- gdyby nie on, to pewnie nie byłoby ślubu, ani mnie.
-Co?- zapytali oboje.
-Berlo, nie wygłupiaj się. Teraz nie udawaj głupiego. Gdyby nie ty...- zacząłem się podnosić, jednak nie do końca mi to wychodziło. Gdy już stałem, zakręciło mi się w głowie i na chwilę moje oczy zakryły dziwne plamy. Usiadłem, by nie martwić ponownie Somebody.-... to już bym pewnie dołączył do dusz szlajającym się po tej świątyni.
-Coś ty znowu wymyślił?- oburzyła się wadera.
-Przeliczyłem się ze swoimi siłami. Kiedy wracaliśmy z polowania, zobaczyliśmy jak niedźwiedź szarżuje w naszą stronę. Za cel obrał sobie Berlo, ale udało mi się go odepchnąć i sam stałem się celem zwierzaka. Trochę mnie pokiereszował, ale w końcu dał za wygraną, kiedy zobaczył jak Berlo przybywa z pomocą- wyjaśniłem.
-A te ślady na Twoim ogonie i łapie? One raczej nie są po nim.- zapytała
-To? A to jak zaczęliśmy zabawę z diabłem tasmańskim. Parę razy udało mu się mnie dorwać- uśmiechnąłem się.
Somebody popatrzyła na zdezorientowanego Berla, który skierował swój wzrok na mnie. Posłałem mu dyskretnie uśmiech.
-Dziękuje Berlo- powiedziała cicho Somebody po czym go odprawiła.
Ten skinął głową i powoli opuścił świątynie.Gdy wyszedł, wadera spojrzała na mnie wściekle. Jej wzrok bardziej mnie przeraził niż demona.
-Coś ty sobie myślał durniu?!- krzyknęła uderzając mnie w bok.- wiesz jak się martwiłam. Nigdy więcej mi tak nie rób.
Somebody poleciały łzy po policzkach.Przytuliłem ją i ucałowałem w nos.
-Przepraszam kochanie. Nie chciałem Cię wystraszyć. Następnym razem będę ostrożniejszy- uśmiechnąłem się.
<Somebdy?>
- No i co? - zapytał wpatrując się we mnie szyderczo.
Podniosłem się ciężko, cały czas patrząc mu w oczy, rządne krwi. Z mojej poważnej miny, wydobyło się ciche westchnienie i podejrzany uśmiech.
- Jesteś całkiem niezły, jednak na to bym się poddał to o wiele za mało- rzuciłem bez ekscytacji.
-A więc licz się z większymi obrażeniami- warknął i skoczył w moją stronę.
Jego ton nie brzmiał jak wcześniej. Wyglądał jakby traktował walkę poważnie, a mnie jak intruza. Wzbiłem się w powietrze odpowiednio wysoko, aby móc z nim rozmawiać, jednak by mieć pewność, że mnie nie dostanie.
-Berlo? Dobrze się czujesz?- zapytałem, próbując wybadać jego intencje.
-No jasne... Złaź i walczmy dalej. Przecież to tylko zabawa- zapewniał, jednak w jego głosie nadal wyczuwałem podstęp i chęć zabicia.
Basior skakał w górę próbując złapać mnie zębami, jednak za każdym razem brakowało mu około dwóch metrów.
-Dobrze, jednak wolałbym, abyś wrócił do swojej postaci- nalegałem.
-Nie Raven- syknął.- Sam mówiłeś, że ma być bez zasad. Czuje się lepiej w tej postaci.
-W TEJ postaci?- pomyślałem, wyczuwając zagrożenie.
Demon nadal próbował sięgnąć mnie swoimi zębami. Wiedziałem, że to już nie jest Berlo. Moja krew pobudziła do życia bestie, która zasnęła w nim bardzo dawno.
-Uspokój się w końcu!- warknąłem- I tak mnie nie dosięgniesz,a sam możesz sobie coś zrobić.
Basior zrozumiał to jako wyzwanie, bo nagle stanął w bezruchu i zaczął się przyglądać.
-Pewny jesteś?- szepnął pewny siebie i ponownie odbił się od podłoża. Tym razem, jego zęby sięgnął celu. Poczułem jak tysiące ostrych kłów zaciskają się na mojej łapie i ciągnął w dół.
Gdy jego łapy ponownie dotknęły ziemi, rzucił mną kilka metrów dalej, ukazując swą siłę. Długą ślizgałem się po trawie, aż nie poczułem na swoim kręgosłupie twardej rzeczy, która mnie zatrzymała, jednak to właśnie mnie zmartwiło. Poczułem ciche trzaśnięcie za mną. Nie był to mój kręgosłup tylko lita skała, która pękła w miejscu uderzenia.
Ten widząc to, miał pewność zwycięstwa, więc pobiegł w moją stronę z nienawiścią w martwych ślepiach.
-Berlo stój!- krzyknąłem nadal leżąc na trawie,jednak ten nie bardzo przejął si rozkazem.
-"koniec zabawy"- powiedziałem sam do siebie, po czym zebrałem wszystkie siły w sobie.
Namierzyłem miejsce na jego ciele, po czym skoczyłem w jego stronę warcząc i rozwierając szczękę. Tym razem to ja poczułem w sobie nienawiść i demona. Wzbiłem zęby w jego łopatkę, tak mocno, że aż poczułem kość w jego ciele. Jad już miał zdziałać resztę, jednak trzymałem go nadal, wstrzykując go jak najwięcej.
"Berlo" ryczał z bólu, po czym padł na ziemię. Agonalny ból i paraliż wystarczyły, by powalić bestie,a mnie uratować sponiewierane futro i resztki godności.
- A teraz chcę zobaczyć prawdziwego Berlo, albo spotka Cię coś gorszego od tego co właśnie zrobiłem- stanąłem nad nim, gotowy do ataku w każdej chwili.
Demon zaczął przegrywać walkę, jednak nadal starał się pozostać w świecie żywych.
-Rozumiesz co powiedziałem, czy mam Ci powtórzyć?!- ryknąłem w jego ucho.
-Jeszcze się zobaczymy Raven- syknął, po czym rozpłynął się jako czarna mgła,a spod niej wyszedł Berlo.
Gdy otworzył oczy i spojrzał na mnie, wiedziałem, że to on. Poczułem ulgę, a następnie jak łapy mi drżą. Ponownie uderzyłem łbem o ziemię, jednak wtedy zapanowała w okół mnie ciemność. Musiałem nie być świadomy, przez dłuższy czas, ponieważ następne co zobaczyłem to nie jedną,a dwie pary oczu.
-Raven!- słyszałem swoje imię w przytłumionym tonie. Wiedziałem jednak do kogo należy ten głos i jedna z par oczu.
-Cześć kochanie- uśmiechnąłem się.
-Co się stało?- dopytywała zatroskana Somebody.
Obraz powoli się wyostrzał. Za waderą, widziałem Berlo, który najwyraźniej nie wiedział co ma zrobić.
-On Ci nie mówił?- wskazałem na czarnego basiora.
-Nawet nie pytałam- przypomniała sobie w jednej chwili.
-A więc... podziękuj mu teraz- spojrzałem na wilka, który najwyraźniej był zdziwiony, zawstydzony, a za razem zakłopotany- gdyby nie on, to pewnie nie byłoby ślubu, ani mnie.
-Co?- zapytali oboje.
-Berlo, nie wygłupiaj się. Teraz nie udawaj głupiego. Gdyby nie ty...- zacząłem się podnosić, jednak nie do końca mi to wychodziło. Gdy już stałem, zakręciło mi się w głowie i na chwilę moje oczy zakryły dziwne plamy. Usiadłem, by nie martwić ponownie Somebody.-... to już bym pewnie dołączył do dusz szlajającym się po tej świątyni.
-Coś ty znowu wymyślił?- oburzyła się wadera.
-Przeliczyłem się ze swoimi siłami. Kiedy wracaliśmy z polowania, zobaczyliśmy jak niedźwiedź szarżuje w naszą stronę. Za cel obrał sobie Berlo, ale udało mi się go odepchnąć i sam stałem się celem zwierzaka. Trochę mnie pokiereszował, ale w końcu dał za wygraną, kiedy zobaczył jak Berlo przybywa z pomocą- wyjaśniłem.
-A te ślady na Twoim ogonie i łapie? One raczej nie są po nim.- zapytała
-To? A to jak zaczęliśmy zabawę z diabłem tasmańskim. Parę razy udało mu się mnie dorwać- uśmiechnąłem się.
Somebody popatrzyła na zdezorientowanego Berla, który skierował swój wzrok na mnie. Posłałem mu dyskretnie uśmiech.
-Dziękuje Berlo- powiedziała cicho Somebody po czym go odprawiła.
Ten skinął głową i powoli opuścił świątynie.Gdy wyszedł, wadera spojrzała na mnie wściekle. Jej wzrok bardziej mnie przeraził niż demona.
-Coś ty sobie myślał durniu?!- krzyknęła uderzając mnie w bok.- wiesz jak się martwiłam. Nigdy więcej mi tak nie rób.
Somebody poleciały łzy po policzkach.Przytuliłem ją i ucałowałem w nos.
-Przepraszam kochanie. Nie chciałem Cię wystraszyć. Następnym razem będę ostrożniejszy- uśmiechnąłem się.
<Somebdy?>
piątek, 29 listopada 2013
Dla Moich Ukochanych :*
No co ja mam Wam mówić? Otwórzcie nową zakładkę. W szczególności tyczy się to Ravena i Berla. A no tak! Berlo zapomniałam! Dziękuję Ci za przepiękny banner ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥
4000!!!!
Dziękuję, dziękuję, dziękuję, dziękuję, dziękuję, dziękuję i jeszcze raz dziękuję. Jesteście tacy wspaniali. 4000... nie mam nawet tylu znajomych na Facebooku xD. Ale do rzeczy. Jesteście tymi którzy mnie motywują do wstawania o 5 i czekania aż przyślecie post. Jestem tu dla Was. Dla Waszych relacji, emocji. Dlatego utworzę mały bonusik ode mnie. Pojawi się dziś albo jutro. A co to będzie....? Nie powiem.


Nowa ankieta!
Z nudów dodałam nową ankietę. Jest baaardzo długa ale nie chciałam pominąć żadnego gatunku muzyki... ale i tak pewnie mnóstwo nie zostało wymienione. Przepraszam jeśli Wasz styl muzyczny tu niej set określony. Zastanawiałam się mnóstwo czasu czy słucham bardziej metalu czy hardrocka... Oj! Zapomniałam o heavy metalu! No dobra... jak go lubicie kliknijcie metal i tyle... a jak mi wygra rap to nie ręczę za siebie, ostrzegam!!!
:D
:D
Od Arvike do Severusa cd.
Po chwili poczułam zmęczenie. Zwinęłam się w kłębek a Severus położył
się obok mnie. Promienie słońca grzały nasze futra. Po chwili Severus
westchnął:
- Jak przyjemnie...
Skinęłam głową. Wtedy znów zaczęłam rozmyślać o szczeniaczkach. Co ja do nich miałam? Po chwili....
<Severus?>
- Jak przyjemnie...
Skinęłam głową. Wtedy znów zaczęłam rozmyślać o szczeniaczkach. Co ja do nich miałam? Po chwili....
<Severus?>
Subskrybuj:
Posty (Atom)