środa, 4 grudnia 2013

Od Somebody do Ravena cd.

Gdy wyszliśmy wszyscy otoczyli Ravena.
- Udało Ci się!
- Jak to zrobiłeś?!
- Gratulacje!
- Jesteś geniuszem!- wilki były podekscytowane. Wtedy stanęłam w środku jego fanclubu i powiedziałam:
- Ekhem... ja żyję.- powiedziałam zrezygnowana. Wszyscy położyli uszy ku sobie. Zadarłam pysk i odeszłam dumnie do mojego pokoju, trzaskając drzwiami. Wtedy usłyszałam:
- Raven... jak to zrobiłeś? Zapiszemy notatki...- to byłą Elle i Sakura. Wkurzona opadłam na posłanie i zakryłam łeb poduszką. Co ja jestem?! Wtedy ogarnęła mnie wściekłość.
- RAVEN!!!!- krzyknęłam. Basior wszedł do pokoju.
- Tak...?- zapytał.
- Chodź tu... połóż się przy mnie...- zrobił to.- Właśnie tak... a teraz powiedz mi: po co ja tu jestem? Bo jakoś nikt za bardzo się nie cieszy.- wiedziałam, że jestem egoistką ale i tak moja damska strona musiała to powiedzieć. Znaczy się... miałam tylko damską stronę.


<Raven? Bardzo przepraszam, że takie krótkie.>

wtorek, 3 grudnia 2013

Od Ravena do Somebody cd.

-Hej Somebody... weź nie żartuj sobie. Zostawisz mnie teraz, po tym co Ci zrobiłem? No fakt, trochę przesadziłem,ale kara jest za duża- mówiłem, próbując odwrócić jej uwagę.
Nie wiele to dało. Jedyne co, to na jej pysku pojawił się słaby uśmiech, który zniknął tak samo szybko jak spadająca gwiazda.
Sakura i Elle już się poddały. Stały obok czekając na najgorsze. Ich wiedza nie wykraczała w tak dalekie horyzonty.
Jej oczy powoli się zamykały,a oddech robił się co raz płytszy. Z desperacją rozglądałem się po pomieszczeniu mając nadzieję, na znalezienie czegoś co jej pomoże. Ku zdumieniu, moim uszom dobiegł obiecujący dźwięk. Był to skrzek, wielkiego, czarnego kruka, który przyglądał się całemu zdarzeniu.
-Wytrzymaj jeszcze chwilę. Pomogę Ci, ale nie zamykaj oczu- rzuciłem do wybranki, puszczając jej łapę.
Podbiegłem do ptaka i zacząłem do niego mówić.
-Niech Hades użyję wszelkich starań, by ona nie odeszła. Jest panem śmierci i zakazuje mu, wpuszczać ją do podziemi. Masz mu to wszystko przekazać, albo zajmiesz miejsce obok Somebody- warknąłem wrogo, jednak ten ze stoickim spokojem pokręcił głową.
Czyżby... Hades nie był tak wszechmocny jak sądziłem? Czy nie potrafi usidlić przy swym boku Tanatosa? Co teraz robić?
-A więc powiedz mu, że...-załamałem głos na myśl o stracie Some- że jeżeli spotka waderę, to ma mi ją oddać, albo dokonam wszelkich starań, aby dostać się do jego czarnych, zapchlonych, nieżywych ogonów i powyrywać mu je po kolei,a następnie zająć jego miejsce.
Kruk odleciał, czym prędzej, a ja sam znowu znalazłem się przy Somebody.
-I co teraz?- zapytał jeden z basiorów.
-Wyjdźcie- rzuciłem spokojnie, nie spuszczając wzroku z blednącej wilczycy.
-Ale...
-WSZYSCY!- ryknąłem na całą świątynie. Nigdy jeszcze nie odezwałem się tak do żadnego ze swoich. Czułem w sobie potworny gniew, który nie mógł znaleźć ujścia. Gdyby tylko ktoś jeszcze zaczął kwestionować me rozkazy, padł by szybciej niż mucha, pod ogromną łapą.
Wszyscy po cichu opuścili nasze schronienie. Nikt nie śmiał wydać najdrobniejszego szmeru, pozostawiając nas w błogiej ciszy.
-Przykro mi- zadrżał mi cicho głos- Mój dziadek nic nie może zdziałać.
-To... to nic Raven. Wierzę... wierzę, że... uda Ci się podołać samotnie na tym stanowisku- mówiła słabo.
-Nie... proszę Cię. Dasz radę. To tylko kilka minut. Uspokój się i zrelaksuj.
Somebody nie miała już siły walczyć. Tym razem nawet nie zdołała się uśmiechnąć, ale ja widziałem ten promienny uśmiech na jej pysku.
Uścisk jej łapy powoli się rozluźniał. Wiedziałem, że to jej czas, jednak nie mogłem tego przyjąć do wiadomości. Nie wierzyłem, że leży przede mną umierająca wadera, która kilka dni temu biegała po lesie i cieszyła się z nadchodzącego ślubu.
Wtedy puściłem jej łapę. Usiadłem metr od niej i powstrzymywałem łzy, starając się skoncentrować. Czułem jak opuszcza mnie część sił.
Otwierając oczy, zobaczyłem przed sobą wychudzoną, tajemniczą postać, która zerkała na Alfę i na mnie.Tak to była śmierć.
Jej zadaniem było odebranie duszy Somebody, jednak bez mojego rozkazu, nie śmiała nawet drgnąć.
-Uderz!- zamknąłem oczy, wydając cicho rozkaz.
Bestia wydała z siebie pełen grozy pisk satysfakcji, po czym słyszałem jak nabiera zamachu. Byłem gotowy na to co stanie się za kilka sekund.
Jej pazury wbiły się... w moją pierś. Straciłem całe powietrze jakie miałem w płucach,a następnie padłem na ziemię pół przytomny. Widziałem jak między jej pazurami, szamocze się złota materia.
-Nie zabierzesz tego ze sobą- rzuciłem zirytowany-masz jej to oddać.
Radość, przemieniła się w mściwy warkot. Śmierć miała nadzieję, że pozbawiając mnie życia, będzie mogła w końcu uwolnić się spod mojej władzy, jednak brak możliwości zabrania ze sobą mojej duszy do królestwa cieni nie pozwoli jej na odzyskanie niezależności.
Z wielką niechęcią, rozwarła pysk nieżywej Somebody i wepchnęła jej złotą materię do ust. Gdy to zrobiła, wadera zachłysnęła się powietrzem jakby od dłuższego czasu była pod wodą, a jej ciało natychmiast zesztywniało, po czym ponownie odzyskało możliwość ruchu.
-A teraz odejdź stąd- rzekłem cicho.
Ta popatrzyła po nas z niechęcią, po czym powoli poszła w ciemny kąt, gdzie rozpłynęła się w ciemności.
-Co to...- zaczęła wadera rozglądając się po pokoju. Przerwała, gdy tylko zobaczyła mnie leżącego na ziemie.- Raven!
-To nic Somebody. Nic mi nie będzie- uspokoiłem ją- to jeden z przywilejów, jakie posiadałem jako boski potomek.
-Czyli?- zaczęła mówić zestresowana.
-Czyli, że mogłem raz oddać komuś część siebie, by mógł dalej żyć, sam nie pozbawiając siebie dalszego życia wśród żywych- wyjaśniłem powoli wstając.
-Ciągle mnie czymś zaskakujesz- uśmiechnęła się, przytulając delikatnie.
-Wiele o mnie jeszcze nie wiesz kochanie, ale najważniejsze, że żyjesz- otuliłem ją skrzydłami, patrząc na jeden z ogonów, który powoli zaczął się łączyć z pozostałymi dwoma.
Mój ogon zaczął się wchłaniać, jednak to nie było dla mnie teraz istotne. Puściłem swoją przyszłą żonę i ruszyliśmy powoli w stronę drzwi, za którymi czekali pozostali, zadziwieni członkowie

<Somebody?>

niedziela, 1 grudnia 2013

Smutna wiadomość

Ogłaszam iż Nika odchodzi z watahy. Jaki tego powód? Gdy grzecznie poprosiłam ją o zmianę zdjęć bo ma takie same jak Jenna ona odpisała "w takim razie nie chcę" i mnie zgłosiła. Dziękuję Ci bardzo, Sabino13... W sumie nie jest mi smutno. Jestem chamska nie musisz mi spamić. Dziękuję za uwagę i żegnam.

Ogłoszenia parafialne!

1. Dostałam wiadomości od niektórych wilków o zostaniu adminami. Nawet nie odpisałam. Ta wataha miała, ma i będzie mieć jednego moderatora w mojej skromnej postaci. Nie chcę żadnych adminów, sitterów itd. Więc już tutaj macie odpowiedź: N I E.
2. W związku z moim życiem osobistym... nie no powiem Wam, wyjeżdżam na Karaiby by odpocząć od Grudnia. Moja aktywność powinna się nie zmieniać, będę wchodzić codziennie ale i tak uprzedzam, że trochę mniej będę pisać.
3. Cierpię na nowe dwie choroby:
- Niecierpliwus czekanus nas opowiadanus innus (niecierpliwe czekanie na opowiadania innych, jeśli nie rozumiesz...)
- Nudus totalus (totalna nuda...)
w związku z tym po prostu piszcie. Szczególnie Ty, Raven bo Twoje opowiadania są ideanalne (tak wiem, że pisze się idealne...).
4. Postanawiam ogłosić, że jeśli ktoś pomoże mi ze sklepem dostanie wybraną z niego rzecz. W sensie pomoże znaczy prześle mi zdjęcia i cenę a ja zajmę się resztą. Byłabym tak wdzięczna, że... nie wiem jak to opisać.
5. Irio ma towarzysza!

Amen (a raczej Alfa xD). Somebody.

Od Severusa do Arvike cd.

Po chwili wstaliśmy. Poszliśmy na łąkę i upolowaliśmy sobie jelenia. Razem, wspólnie. Zjedliśmy i znów położyliśmy się na trawie, a słońce nas ogrzewało. Ostatnio mało rzeczy się działo. Ostatnie parę dni było tak samo, nic wyjątkowego. A mi wydawało się, że następne dni będą zupełnie inne...
***Parę dni później***
Dziś obudziliśmy się późno. Wstaliśmy, a raczej ja wstałem, bo Arvike wyglądała, jakby od godziny lub więcej na mnie czekała.
- Co tak długo?- zaśmiała się.
Uśmiechnąłem się do niej. Poszliśmy się przejść, a Arvike powiedziała:


<Arvike? Nie mam weny>

Od Dreksona do Relli cd.

Cieszyłem się,ale nagle poczułem ukłucie w kark i padłem na ziemię nie przytomny....
~Jakiś czas później~
Obudziłem się na....na wielkim liściu lotosu,dryfującym po Jeziorze Samotności.Usiadłem i zawołałem.-Rella,gdzie jesteś??-Ale odpowiedziało mi jedynie echo....Wszedłem do wody i zmieniłem się w Kota Wodnego...
http://wiki.kf2.pl/images/0/02/Wodnykot.jpg
Po paru minutach wypłynąłem na brzeg i odmieniłem się.Zacząłem się rozglądać za Rellą,ale nigdzie jej nie było....
~3 godziny później~
Byłem wszędzie...w jej jaskini i szukałem nawet w domu Alf....całe tereny watahy przeszukałem,ale....jaj nigdzie nie było...

<Rella,gdzie jesteś?!>

sobota, 30 listopada 2013

Od Somebody do Ravena cd.

- Spacer?! Nie myśl o tym, kolego! Trzeba było nie zadzierać z niedźwiedziami.- w tym momencie usłyszałam głośny ryk.- No świetnie! Nert!!!- pobiegłam do mojego towarzysza. Leżał na posadzce ciężko dysząc.
- Potwory...- wydukał. Pobiegliśmy czym prędzej z Ravenem do drzwi od Najgorszego Zgrupowania Potworów. Stały tam już wszystkie stworzenia biegające wolno po Świątyni. Wszystkie podpierały drzwi. Słyszeliśmy demoniczne śmiechy i wrzaski. Cała moja złość minęła. Teraz się to nie liczyło. Podeszłam do jednej z driad.
- ON wrócił?- zapytałam bezbarwnym głosem.
- Tak...- odparła blada istota. Odwróciłam się do drzwi. Zaczęłam mówić zaklęcia. Uniosłam się w górę. Moje oczy zalśniły. Opadłam z powrotem. Wykonałam zdecydowany ruch. Wszyscy rozstąpili mi drogę. Chciałam nacisnąć klamkę gdy Raven zagrodził mi drogę.
- Somebody!!! Nie możesz tam wejść!!!- potrząsnął mną. Opamiętałam się.
- Przepraszam... wyczuwam już po prostu ich moc. Wrócił ich pan... a zabroniłam... Res!!!- krzknęłam do centaura stojącego obok. Podszedł do mnie.- Kazałam Ci podwoić straże... kiedy wszedł?!- byłam wściekła.
- On... w nocy... ja... podwoiłem... był zbyt silny. A najgorsze jest, że...- jego język ugrzązł w gardle.
- Co?! Co się stało?!- krzyknęłam zwracając się do wszystkich. Wtedy poczułam zimny powiem od tyłu. 
- Wróciłam razem z nim.- usłyszałam ten głos. Po moim ciele przeszedł dreszcz. Odwróciłam się powoli. Stała tam. Mój odwieczny wróg. Uśmiechała się szyderczo. Rzuciłam się na nią. Przez chwilę tarzałyśmy się gryząc i kopiąc gdy w końcu wyłoniłam się z tumanów kurzu siedząc na niej.
- Jak śmiesz... tu wracać!!!!- ugryzłam waderę w szyję. Usłyszałam cichy jęk. Spojrzałam na Ravena. Wydawał się oszołomiony. W tym momencie poczułam silne ugryzienie. - Auu!- zawyłam. W tym momencie na waderę rzucił się Raven. Oni również zaczęli się bić. Gdy na chwilę skończyli dałam znak wszystkim moim dobrym kreaturom atakować. Posypał się grad strzał z łuków centaurów. Dało się słyszeć ciche cięcia zadawane przez duchy. Chochliki wchodziły do jej organizmy i niszczyły od wewnątrz. Padła. Wszyscy na mój znak przestali. Podeszłam do wadery. - Masz mi coś jeszcze do powiedzenia?!- przygniotłam ją łapą. Zawyła a jej kręgosłup zagruchotał. Położyła łeb na ziemi. Dopadła ją agonia.
- To my wygramy... siostrzyczko.- uśmiechnęła się i trafiła do świata umarłych. Nagle ziemia się zatrzęsła. "Siostrzyczko"...
- Ona... Raven trzymaj mnie!- basior podbiegł i mnie złapał. Obudziłam się na moim posłaniu. Wszyscy tam stali. Zobaczyłam całą watahę. Elle i Sakura uwijały się przy mnie a Raven był cały podenerwowany. Nie miałam siły dłużej trzymać powiek otwartych. Zamknęłam je. Usłyszałam głos mojego narzeczonego:
- To już tydzień... nie możecie czegoś zrobić?!
- Nastąpił szok psychiczny... bardzo trudny stan do uleczenia. Staramy się przecież coś zrobić. Ale ona chyba... straciła chęć do życia.- dodały szeptem. Usłyszałam głuchy okrzyk Ravena. 
- Somebody... zostań ze mną... zostań z nami!- poczułam jak łapie mnie za łapę.
- Uważaj! Zastosowałyśmy bardzo silne środki! Jeżeli ją zbytnio pobudzisz może umrzeć natychmiastowo!- powiedziała szybko Sakura. Poczułam oddech Ravena przy moim pysku. Poruszyłam się lekko.
- Somebody... kocham Cię... nie możesz mnie zostawić...- chciałam walczyć. Ale... zabiłam moją siostrę. Znałam ją tyle lat, ona zabiła naszych rodziców. Miałam rodzinę... i ją zabiłam. Zabiłam w paskudny sposób. Słyszałam cichy ryk Nerta. Nagle coś zrozumiałam. Przecież... mam rodzinę. Mam nową rodzinę. Kogoś kto mnie kocha, lubi, szanuje. Kogoś kto zawsze jest przy mnie.
- Sakura widzisz?!- usłyszałam podenerwowany krzyk Elle.
- Tak... jej serce bije za szybko! Jeśli tętno się nie uspokoi zaraz i ona dołączy do Świata Umarłych! Szybko Elle zróbmy coś!- krzyknęła Sakura. Poczułam jakbym chciała się wydostać z własnego ciała. Coś mną kierowało ale były to dobre uczucia... a czy śmierć jest dobra? Czy chcę umierać? Usłyszałam głos Ravena:
- Somebody!!! Nie wolno Ci...- wtedy znów moje serce zaczęło walić z wielką siłą.
- Jeżeli zaraz się nie uspokoi nie będzie już samicy Alfa! Zróbmy coś!- poczułam, że smarują mnie jakimiś maściami. Jednak moje serce i tak łomotało niespokojnie...

<Raven? Jak ja kocham to napięcie...>

Od Ravena do Somebody cd.

Wadery zaczęły mnie badać. Po ich minach stwierdziłem, że raczej nie uwierzą mi w głupowatą historyjkę, którą wymyśliłem na poczekaniu. Skorzystałem jednak z okazji, że Somebody stała trochę dalej, by nie przeszkadzać.
-I co ze mną?-szepnąłem
-Nie powiem, że najlepiej- westchnęła Elle. Ona znała się na tym. Była przecież demonem, więc na kilometr rozpoznawała takie ugryzienia.- Ten niedźwiedź musiał być wyjątkowo wielki.
-Wiesz... głupia sytuacja, ale lepiej, żeby Somebody znała inną wersję- syknąłem przez zęby.
-Ale... nie możemy jej okłamać- wtrąciła cicho Sakura.
-Po prostu nic jej nie mówcie. Nie każe Wam kłamać tylko proszę, byście się migały od tego tematu.
Wadery popatrzyły po sobie i równocześnie skinęły głową.
-Zgoda, ale gdy nadarzy się okazja, chcemy poznać prawdziwą wersję- rzuciła Sakura.
W tym momencie podeszła podenerwowana Somebody.
-I co?- spytała podenerwowana
-Łapa nie jest w najlepszym stanie. Jeżeli za trzy dni się nie zagoi, będzie potrzebna jeszcze jedna wizyta, która nie skończy się miło, ale jeżeli chodzi o ogon... nie jest źle. Zostanie tylko kilka małych blizn, ale znikną pod futrem- dodała jedna z nich, po czym obie wyszły.
Wadera spojrzała na mnie wściekle, powoli podchodząc. Spuściłem uszy po sobie i delikatnie uśmiechnąłem.
-No chyba przeżyję- wtrąciłem nieśmiało.
-Raven... jaki ty jesteś irytujący- krzyknęła mi w twarz, po czym usiadła plecami do mnie. Wiedziałem, że jest wkurzona tym razem na serio.
-Wiem o tym, ale także jestem troskliwy, opiekuńczy i kocham Cię tak jak nikt inny- uniosłem się i delikatnie oparłem o jej bok.- Zdaje sobie sprawy, że bywam nieodpowiedzialny, lekkomyślny, infantylny...
- Głupi i samolubny-wtrąciła.
-To także, ale za to mnie kochasz- rzuciłem pewny siebie.
Somebody spojrzała na mnie zła. Na to czekałem. Gdy tylko dostrzegłem jej oczy, pocałowałem ją czule.- A ja kocham Cię za wszystko.
-A teraz się podlizujesz łajzo? Najpierw przyprawiasz mnie o zawał, a potem wyskakujesz mi z takimi tekstami. Nie możliwy jesteś- rzuciła próbując zachować pozory, jednak jej oczy zdradzały szczęście.
-Wiem... ale bardziej niemożliwe było to, że się spotkaliśmy, a tym bardziej nasz związek. Ta odległość jaka nas dzieliła nie pozwoliła nam nawet na dowiedzeniu się o swoim istnieniu, ale jak sama widzisz cuda się zdarzają.
Somebody uśmiechnęła się do mnie. Tym razem nie wytrzymała w stwarzaniu pozorów.
-No dobra... niech Ci już będzie- przytuliła się- Ale jeżeli jeszcze raz wywiniesz mi taki numer...
Przerwała po czym stanęła na moim poranionym ogonie. Syknąłem z bólu, jednak czułem ulgę.
-Rozumiem, że jeżeli wyjdę z opresji to tu czeka mnie tylko dobicie- zaśmiałem się.
-No raczej- zaśmiała się.
-No dobrze skarbie... Będę uważał, a teraz może chodźmy na spacer. Już dość się wyleżałem

<Somebody?>



Od Berlo do Jenny cd.

Popatrzyłem na Jennę i obróciłem głowę w drugą stronę. Ciągle myślałem o tym, co zrobił dla mnie Raven. "Ja" prawie go zabiłem, a on... on się za mną stawił. Wstałem i podszedłem do jeziorka, aby popływać. Zacząłem pławić "w górę". Kiedy wpływałem do małgo strumyczka, usłyszałem trzask. Przemieniłem się w mgłę. Zacząłem krążyć (nadal zmieniony) i w końcu zobaczyłem jakąś wilczycę. To znowu była Jenna.
- Czego ode mnie chcesz? - zapytałem oschle wracając do postaci wilka.

<Jenna?>



Od Jenny do Berlo

Spacerowałam po terenie watahy gdy spostrzegłam czarnego smoka lecącego nad Świątynią Zakazanych Dusz. To był Nert- smok Somebody. Właśnie lądował i postanowiłam z nim pogadać. Może coś mi pokaże albo opowie. W końcu jest smokiem alfy więc chyba powinien znać jakieś historie. Biegłam w jego stronę dość szybko więc miałam nadzieję, że nigdzie mi nie ucieknie. Udało się! Gdy byłam na miejscu smok odpoczywał. Podeszłam do niego i przywitałam się
-Witaj Nert! Piękny dzień dzisiaj prawda?
-O witaj Jenna! Jak miło cię widzieć. Tak, wyjątkowa dziś pogoda ale... chyba nie po to tu przyszłaś?- zapytał smok... i miał rację.
-No tak, bo ja pomyślałam, że mógłbyś mi coś opowiedzieć o watasze...- odpowiedziałam niepewnie
-Cóż, dziś nie mam dużo czasu ale może kiedy indziej.Ale jeśli cię to zaciekawi to dziś była akcja ratunkowa panicza Ravena. Podobno zaatakował go niedźwiedź i Berlo go uratował. Teraz panicz Raven odpoczywa i czuwa przy nim panna Somebody oraz Berlo. Jeśli chcesz, możesz ich odwiedzić. Towarzystwo innej wilczycy na pewno dobrze zrobi mojej pani.- opowiedział mi Nert. Jednak ja zakończyłam słuchanie na kawałku o Berlo. Wyobraziłam go sobie jak ratuje Ravena przed niedźwiedziem, taki silny i nieustraszony. Ach, rozmarzyłam się.
-Jenna? Słuchasz mnie?- zapytał smok
-A tak, tak. Dziękuję za nowinki. Pójdę do nich. Bywaj Nert!- zakończyłam i pobiegłam jak najszybciej się dało. Na miejscu zobaczyłam Somebody leżącą obok Ravena i Sakurę z Ellą. Zapewne go badały. Podeszłam bliżej, by się przyglądnąć czy w jaskini znajduje się ON. Jednak go nie znalazłam. Widocznie poszedł odpocząć po akcji ratunkowej. I wtedy wyobraziłam sobie, jak Berlo ratuje mnie, zamiast Ravena. Ojej, to takie romantyczne! Otrząsnęłam się i zauważyłam, że nie wiadomo jak i dlaczego znalazłam się nad Jeziorem Samotności. Zaskoczyło mnie to, bo miałam iść zupełnie gdzie indziej ale widocznie los albo coś innego mnie tu przyprowadziło. I nagle zobaczyłam...Berla! Leżał samotnie tuż nad brzegiem wody. Był taki piękny, gdy światło księżyca padało na jego futro! Podeszłam do wody kawałek dalej od niego i pochyliłam się by zamoczyć pyszczek w źródle. Postanowiłam troszkę zagrać niedostępną, bo z doświadczenia wiem, że samce najbardziej pragną tego, czego nie mogą mieć. Mój plan wszedł w życie. Kątem oka zauważyłam, ze zwrócił na mnie uwagę ale nie reagowałam.


<Berlo?>