Zobaczyłem biało-czarną waderę o pięknych, niebieskich oczach.
- Cześć, jestem Arvike.- przedstawiła się wilczyca, wciąż się śmiejąc.
- A ja Severus.- powiedziałem.
- Jesteś nowy, tak?- zapytała ledwo co tłumiąc śmiech.
- Tak. Z czego tak się śmiejesz?
- Z ciebie!
- A co jest we mnie śmiesznego?
- Przypomnij sobie, że przed chwilą wpadłeś do wody.
- No tak.
Wyszedłem z wody i otrzepałem się. Arvike usiadła i przestała się śmiać. Jednak się uśmiechała.
"Ładna ta Arvike"- pomyślałem, ale nie powiedziałem tego na głos.
- Może gdzieś pójdziemy?- zapytała.
- Pewnie.- odparłem.
Pobiegliśmy do lasu. Przeskakiwaliśmy kłody i strumyki. Było ogólnie bardzo fajnie.
<Arvike?>