Zobaczyłem biało-czarną waderę o pięknych, niebieskich oczach.
- Cześć, jestem Arvike.- przedstawiła się wilczyca, wciąż się śmiejąc.
- A ja Severus.- powiedziałem.
- Jesteś nowy, tak?- zapytała ledwo co tłumiąc śmiech.
- Tak. Z czego tak się śmiejesz?
- Z ciebie!
- A co jest we mnie śmiesznego?
- Przypomnij sobie, że przed chwilą wpadłeś do wody.
- No tak.
Wyszedłem z wody i otrzepałem się. Arvike usiadła i przestała się śmiać. Jednak się uśmiechała.
"Ładna ta Arvike"- pomyślałem, ale nie powiedziałem tego na głos.
- Może gdzieś pójdziemy?- zapytała.
- Pewnie.- odparłem.
Pobiegliśmy do lasu. Przeskakiwaliśmy kłody i strumyki. Było ogólnie bardzo fajnie.
<Arvike?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.