Mięso diabła tasmańskiego nie bardzo mi podeszło, jednak zawsze to jakaś
odmiana po gryzoniach i jeleniach. Żeby nie wybrzydzać i udawać
spańszczonego dzieciaka zjadłem odrobinę, po czym zostawiłem resztę
drugiemu basiorowi.
-Nie jesz już?- zdziwił się.
-Już się najadłem, a po za tym nie przepadam jadać w tak upalne dni- wyjaśniłem naginając trochę fakty.- Ale ty się częstuj.
Chwilę później, przede mną leżały tylko białe kosteczki ogryzione z
mięsa. Wilk najwidoczniej był najedzony i zadowolony z tego powodu,
gdyż na jego pysku malował się mały uśmiech. Leniwie przeciągnął się po
czym spojrzał zaspanymi oczami w moją stronę.
-A więc co tym razem zrobimy?- dopytywał.
-Mam pustkę w głowie i brak pomysłów na dalsze plany.
-To może czas zrzucić te kalorie, które przed chwilą pochłonęliśmy- uśmiechnął się podejrzliwie.
-Czyżbym się domyślił co chodzi Ci po głowie?- wyszczerzyłem się, myśląc, że rozgryzłem mojego kompana.
-Mała, treningowa walka niczemu nie zaszkodzi.
-NA to czekałem- rzuciłem cicho. Wyszliśmy na małą polanę, gdzie miała być nasza arena.
-To jakie zasady?- zapytał Berlo.
-Bez zasad!- krzyknąłem i ruszyłem w jego stronę.
(BERLO?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.