-Kto to?- spytała wadera, wytężając wzrok
-Nie wiem,ale raczej opuści nasze tereny w kilku kawałkach, jeżeli tylko zacznie kombinować- rzuciłem poważnym tonem.
Somebody i ja zniżyliśmy lot. Kształt wydawał się co raz wyraźniejszy, aż w końcu mogliśmy dokładniej przyjrzeć się niespodziewanemu gościowi, który zdziwił się na nasz widok
-Czego tu szukasz?- warknęła moja partnerka, jeżąc futro, gdy zaczęła podbiegać do wilka.
- Ja... ja...- zaczął się jąkać, a raczej... ona. Powoli zaczęła się cofać do tyłu. Ja korzystając z okazji, że nie dowiedziała się o mojej obecności, wylądowałem metr za nią.
-Chyba zadała Ci pytanie- warknąłem, wpatrując się w obcą wilczycę.
Gdy się odwróciła, nie mogłem nic z siebie wykrztusić. Ona z resztą też, patrząc prosto na mnie, dzięki czemu, mogłem dokładniej się jej przyjrzeć.
Z początku nie mogłem jej poznać, jednak spokojniejszy i słodszy głos, rozwiał moje wątpliwości.
-Rav... to ty?- spytała przerywając ciszę.
-Sun!-krzyknąłem zdziwiony
Wilczycy popłynęły łzy po policzku. Z uśmiechem skoczyła do mojej szyi i oplotła w okół niej.
-W końcu Cie znalazłam- szlochała.
-No już dobrze- pogładziłem ją po głowie- Skąd się tu wzięłaś?
-Szukałam Cię. Nawet nie wiesz, jak ucieszył mnie Twój widok- uśmiechnęła się, ocierając łzy.
W końcu oboje spojrzeliśmy na skołowaną Somebody, która cierpliwie przyglądała się zdarzeniu.
-Raven? Wyjaśnisz mi to?- zapytała po chwili.
W tym momencie podszedłem do niej, całując ją w policzek.
-Sun, to moja partnerka Somebody- przedstawiłem swoją ukochaną.
-Witaj. Ja jestem Sun-Alfa i strażniczka watahy Południa, córka Kifa i Firefly, wnuczka Hadesa i... siostra Ravena- przedstawiła się pełnym tytułem, dodając informacje o naszym pokrewieństwie.
-To Twoja siostra?- zdziwiła się Some.-Sądziłam, że będziesz trochę... inna.
-Nie ty jedna- zaśmiała się- wiele wilków, nie dowierzało, że jesteśmy rodziną.
-Em... a czemu zawdzięczamy Twoją wizytę?- dopytałem, mając nadzieję, że szybko rozwiążemy ten problem.-Nie powinnaś być na południu?
-Nie martw się. Mój syn i partner doglądają wszystkiego pod moją nieobecność- wyjaśniła.
-Ty... masz?- zatkało mnie.
-No tak, ale mniejsza z tym. Do tego dojdziemy później... Pamiętasz może Kilianę?
-Tak,ale co to ma do rzeczy? Ona i jej syn zostali zgładzeni, podobnie jak cały Zachód, który pozostał dziki
-Właśnie jak się okazuje... em... Kiliana miała jeszcze jednego syna, tyle, że miał on kilka miesięcy i nie brał udziału w walce. Opiekowała się nim jakaś stara wadera, która nie dawno zmarła. Teraz jej syn zbiera armię i próbuje dokończyć dzieła matki i tu właśnie jesteś nam potrzebny- spojrzała po nas.
-Sun, już Ci tyle razy mówiłem, żebyś nie przesiadywała tyle na Słońcu- westchnąłem
-Kiedy to jest prawda! Północ i Wschód także już o tym wiedzą i szykują się do bitwy. TY jako,że jesteś pierworodnym, masz ode mnie większą moc, więc to właśnie ty, Alex i Celest możecie go zabić.
-Nie Sun- pokręciłem głową.- Tamte czasy minęły. Musisz mnie zastąpić. Wiem, że moje możliwości są większe od twoich choćby z tego powodu, że to ja jestem starzy i miałem objąć władzę, ale to teraz ty rządzisz Południem. To ono da Ci siłę.Po za tym wróg także nie jest jej najstarszym synem, więc jest Tobie równy. Nie szkodzi,że jesteś młodsza ode mnie. Ta dwójka Cię poprowadzi- wskazałem na jej ogon, przypominając sobie przywódców z obu watah.
Sun spojrzała na mnie smutno. Czułem,że wbijam jej nóż w serce. Nigdy nie była najlepsza w walce,ale to ona zarządza Południem,a ja... mam teraz swoją watahę i swoją rodzinę. Nie chciałem zostawić Somebody. Nie znała mojej rodziny i moich rodzinnych stron. Chcę rozpocząć nowy etap w życiu i nie wracać więcej do przeszłości.
-Dobrze Raven- uśmiechnęła się w końcu- Jeżeli sądzisz,że dam radę to postaram się.
-Cieszę się siostrzyczko. Żegnaj mała i postaraj się nie zginąć- przytuliłem ją.
-Dobrze. Wpadnij kiedyś z wizytą. Chcę Cię poznać z moim synem- krzyknęła na pożegnanie, po czym pobiegła z powrotem w rodzinne strony.
Kiedy spojrzałem na Somebody, wydawała się nie rozumieć niczego co zaszło w ciągu ostatnich minut.
-Przepraszam kochanie= przytuliłem ją, całując delikatnie w czoło.- Nie chciałem, by to tak wyglądało, jednak nie miałem pojęcia, że będzie na tyle lekko myślna by zapuścić się w te strony.
Wadera nadal patrzyła zaskoczona całym wydarzeniem. Jednak zamiast skołowania, widoczniejszy był mały grymas, który towarzyszył jej przy naszym pierwszym spotkaniu.
-Jesteś zła?- zapytałem patrząc jej w oczy
<Somebody?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.