Gdy
Somebody się zgodziła, poczułem jak wielki głaz spada z mojego serca,
robiąc przy tym ogromny huk, który strącił płatki kwiatów z drzew.
- Nawet nie wiesz jak się cieszę z tego powodu mój największy skarbie- szepnąłem do niej opierając się o jej czoło, własnym. Mimo,że miałem zamknięte oczy, czułem jak po jej policzku płyną łzy. Mimo, że wsłuchiwałem się jedynie w bicie jej serca, dobiegały mnie wiwaty innych wilków, które chyba mnie zaakceptowały mnie jako Alfe. Mimo, że.... mimo ich obecności, liczyłem się tylko ja i Somebody. Delikatnie muśnięcia wiatrem rozluźniły mnie, dzięki czemu czułem się wolny od wszelkich trosk. Nic mi już nie było potrzebne. - Dobra, dajmy im spokój- usłyszałem Irio, który zarządził dla nas chwilę prywatności. Przesłałem mu tylko uśmiech i bezgłośne "dziękuje". - Wybacz, że nie mam dla Ciebie pierścionka. Jak sam wiesz, nie jestem najlepszy w robótkach ręcznych, ale wczoraj podczas spaceru, znalazłem coś nad rzeką. Nie jest może jakiś okazały, jednak to jedyne co mam dla ciebie- westchnąłem i nie pewnie ukazałem naszyjnik. Somebody zaszkliły się oczy. Nic nie mówiła, więc założyłem jej na szyję maleńką niebieską łezkę. - Dziękuję Ci Raven- wyszlochała. - No nie jest najlepszy,ale... - Nie za naszyjnik. Jest piękny, jednak Dziękuje Ci za Twoją obecność. Jestem tak szczęśliwa, że teraz nawet demony zza drzwi, które zabijaliśmy jakiś czas temu nie są w stanie mnie złamać-przytuliła się. - A więc jak? Kiedy zorganizujemy małe wesele?- zapytałem, ocierając jej łzy. <Somebody?> Uwaga od Somebody!!! Nic dodać, nic ująć po prostu ideał :) |
|
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.