niedziela, 17 listopada 2013

Od Ravena do Somebody cd.

W końcu dotarliśmy do Lasu Nadziei. Chciałem ogłosić to przy wszystkich wilkach, aby wiedziały co się wydarzy. Nie chciałem robić z Tego ogromnej tajemnicy, więc czekałem, aż wilki zwrócą na nas uwagę. Wszyscy szeptali pomiędzy sobą, próbując się dowiedzieć, czemu wszystkich zgromadziłem, jednak to Somebody była najciekawsza powodu. Przebierała w miejscu łapami i nerwowo rozglądała się po wilkach. W końcu nie wytrzymała i wrzasnęła, by zwrócono na nas uwagę, co przyniosło pozytywny rezultat. Wszystkie ślepia drążyły w nas odpowiedź. Poczułem jak łapy mi miękną. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z powagi sytuacji i mojej decyzji. Pierwszy raz w życiu, język utkwił mi w gardle, nie pozwalając wykrztusić słowa. Nie chcąc wyglądać na zagubionego i nie pewnego przywódcę, wziąłem wdech i powoli uspokajałem, zaczynając moją przemowę.
-Witajcie wszyscy... bardzo mnie cieszy wasza obecność, ponieważ traktuje was nie jak poddanych, czy gorszych od siebie, którzy mają mnie słuchać i spełniać moje zachcianki. Traktuje was jak rodzinę, której dawno nie miałem i chciałem, abyście wy, uznali mnie za członka tej wspaniałej wspólnoty. Zapewne wiele z was zastanawia się po co o tak wczesnej porze poprosiłem was o zgromadzenie. Nie mogłem z tym czekać, bo każda chwila odstępstwa wymaga ode mnie ciągłych wątpliwości i odpowiadanie na coraz więcej pytań. Po ostatnim zebraniu, widziałem jak w niektórych duszach kipi gniew. Parę wilków nie było zadowolonych z mojej nowej posady, co sprawiło mi zawód. Niestety teraz chyba będę musiał oglądać drugi raz nie zadowolone pyski, jednak w tej chwili mało mnie to obchodzi, więc tu przejdę do sedna sprawy...- przerwałem patrząc na Somebody, która stała za mną, przysłuchując się mojemu wystąpieniu.
Podszedłem do niej i tym razem słowa kierowane były do niej i tylko do niej.
-Somebody... Ty pokazałaś mi życie od zupełnie innej strony. Myślałem, że wiem wszystko, jednak ty pokazałaś mi czym jest prawdziwe uczucie i chcę do końca moich dni badać je, przy Twoim boku- mówiłem głośno, by wszyscy nas słyszeli. Kilka wader, chyba się zorientowała o co mi chodzi, bo z ich gardeł wydarło się ciche westchnięcie zachwytu. Moja partnerka chyba dalej nie wiedziała o co mi chodzi, jednak po tym jednym ruchu, jej oczy rozszerzyły się z zaskoczenia.
-Raven...- wydała z siebie cichy głosik.
-Somebody- Alfo Watahy Świetlistego Orła, strażniczko Świątyni Zakazanych Dusz, posłanko Orła i moja wybranko...- ukłoniłem się i delikatnie przywarłem do ziemi.- Czy uczynisz mi ten zaszczyt i pozwolisz mi uznać Cię za moją żonę?
Somebody pobladła. Irio, Berlo, Jenna i każdy inny wilk wytrzeszczył oczy, nie dowierzając uszom i czekając na to co powie Somebody, której oczy robiły się coraz większe.

<Somebody?> 


Uwaga od Somebody!!!
Wzruszyłam się :')

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.