W końcu dotarliśmy do Lasu Nadziei. Chciałem ogłosić to przy wszystkich
wilkach, aby wiedziały co się wydarzy. Nie chciałem robić z Tego
ogromnej tajemnicy, więc czekałem, aż wilki zwrócą na nas uwagę. Wszyscy
szeptali pomiędzy sobą, próbując się dowiedzieć, czemu wszystkich
zgromadziłem, jednak to Somebody była najciekawsza powodu. Przebierała w
miejscu łapami i nerwowo rozglądała się po wilkach. W końcu nie
wytrzymała i wrzasnęła, by zwrócono na nas uwagę, co przyniosło
pozytywny rezultat. Wszystkie ślepia drążyły w nas odpowiedź. Poczułem
jak łapy mi miękną. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z powagi sytuacji i
mojej decyzji. Pierwszy raz w życiu, język utkwił mi w gardle, nie
pozwalając wykrztusić słowa. Nie chcąc wyglądać na zagubionego i nie
pewnego przywódcę, wziąłem wdech i powoli uspokajałem, zaczynając moją
przemowę.
-Witajcie wszyscy... bardzo mnie cieszy wasza obecność, ponieważ
traktuje was nie jak poddanych, czy gorszych od siebie, którzy mają mnie
słuchać i spełniać moje zachcianki. Traktuje was jak rodzinę, której
dawno nie miałem i chciałem, abyście wy, uznali mnie za członka tej
wspaniałej wspólnoty. Zapewne wiele z was zastanawia się po co o tak
wczesnej porze poprosiłem was o zgromadzenie. Nie mogłem z tym czekać,
bo każda chwila odstępstwa wymaga ode mnie ciągłych wątpliwości i
odpowiadanie na coraz więcej pytań. Po ostatnim zebraniu, widziałem jak w
niektórych duszach kipi gniew. Parę wilków nie było zadowolonych z
mojej nowej posady, co sprawiło mi zawód. Niestety teraz chyba będę
musiał oglądać drugi raz nie zadowolone pyski, jednak w tej chwili mało
mnie to obchodzi, więc tu przejdę do sedna sprawy...- przerwałem patrząc
na Somebody, która stała za mną, przysłuchując się mojemu wystąpieniu.
Podszedłem do niej i tym razem słowa kierowane były do niej i tylko do niej.
-Somebody... Ty pokazałaś mi życie od zupełnie innej strony. Myślałem,
że wiem wszystko, jednak ty pokazałaś mi czym jest prawdziwe uczucie i
chcę do końca moich dni badać je, przy Twoim boku- mówiłem głośno, by
wszyscy nas słyszeli. Kilka wader, chyba się zorientowała o co mi
chodzi, bo z ich gardeł wydarło się ciche westchnięcie zachwytu. Moja
partnerka chyba dalej nie wiedziała o co mi chodzi, jednak po tym jednym
ruchu, jej oczy rozszerzyły się z zaskoczenia.
-Raven...- wydała z siebie cichy głosik.
-Somebody- Alfo Watahy Świetlistego Orła, strażniczko Świątyni
Zakazanych Dusz, posłanko Orła i moja wybranko...- ukłoniłem się i
delikatnie przywarłem do ziemi.- Czy uczynisz mi ten zaszczyt i
pozwolisz mi uznać Cię za moją żonę?
Somebody pobladła. Irio, Berlo, Jenna i każdy inny wilk wytrzeszczył
oczy, nie dowierzając uszom i czekając na to co powie Somebody, której
oczy robiły się coraz większe.
<Somebody?>
Uwaga od Somebody!!!
Wzruszyłam się :')
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.