- Raven... Nie są mi potrzebna do szczęścia moje tytuły... Ani wszystkie związane z nimi zaszczyty.- zaszkliły mi się oczy.- Bo teraz liczy się tylko nasza miłość do siebie. Jak mogłabym odmówić i zarazem stracić kogoś tak bliskiego memu sercu jak Ty? Oczywiście, że się zgadzam. Tak, tak i jeszcze raz tak!- pocałowałam go. Choć było to siedem sekund dla mnie była to cudowna wieczność. Spojrzałam na Ravena, on patrzył na mnie. Przytuliliśmy się do siebie. Spojrzeliśmy na resztę. Niektóre wadery płakały ze wzruszenia, basiory mieli wielkie uśmiechy na twarzach. Wszystko było idealne... Wtedy zabłysło światło. Ujrzałam uśmiechającego się Orła przelatującego nad nami. Słońce zaczęło mocniej świecić i nie wiadomo skąd pojawiły się fruwające płatki kwiatów... pewnie przyfrunęły z Lasu Lawendy... ale to nie było istotne w tej cudnej chwili. Byłam zapewne najszczęśliwszą waderą na całym świecie. Nie umiałam wyrazić tego w jakikolwiek sposób. Uśmiechałam się tylko i czekałam co powie Raven... a może da mi pierścionek? Nie musi. Materialne rzeczy się nie liczą.
<Raven?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.