- Kochanie.... wiesz czemu jestem tu z Tobą?- zapytałem po chwili ciszy.
Wilczyca pokręciła głową, czekając na moją dalszą wypowiedź. - Jestem tu, ponieważ wierzyłem, że moja siostra da sobie rady na tym stanowisku. Dokładnie analizuje każdą sytuację i wiem, że jej obecność jako Alfy będzie lepsza dla wilków z Południa. Jest energiczne i wiecznie wesoła, więc to pomoże innym podczas walki. Doda im otuchy, gdy będzie to konieczne. Chcę jej również udowodnić, że starszy brat jest zbędny przy każdym problemie. Po za tym... jest moją siostrą. Nasz ród nie poddaje się z byle powodu- wyjaśniłem spokojnie, przytulając wilczycę. - Czyli,że nie chcesz zostawić tej watahy, by ratować swoją?- upewniła się. - Jakoś nie bardzo mam ochotę podążać tyle kilometrów, by zobaczyć, jak Alfy zabijają tego szczyla- zaśmiałem się. Somebody, dotąd zmartwiona, również się rozweseliła. Miała pewność, że nie zostawię jej nawet, gdy będzie mnie potrzebować. - Chodźmy już- rzuciłem cicho- Robi się ciemno,a przed nami długa droga z powrotem.Nie chcę, abyś zmarzła. Oboje ruszyliśmy w stronę świątyni, która była teraz moim nowym domem. Przyznam,że pierwsze noce w niej i na stanowisku alfy odrobinę mnie dziwiły. Nowa rzeczywistość, po tak krótkim czasie. Kolejne dni mijały normalnie. Kruk odwiedził nas raz lub dwa, do watahy dołączyło kilka wilków, niektórzy stali się chętniejsi do rozmów, a nawet utworzyły się nowe pary i sympatie, dając szansę na powiększenie stada. Od kilku dni, jednak zacząłem się zastanawiać nad dalszym życiem w tej watasze. Jako Alfa i oczywiście partner Somebody, powinienem, pokazać, że zależy mi na jej sercu i dobru innych. Chciałem, by moja wybranka była dla mnie kimś więcej, jak tylko... drugą połówką. Chciałem nas zbliżyć do siebie jeszcze bardziej, tyle,że... czułem przy Somebody już kres moich możliwości. Nie umiałem wyrazić jak mi na niej zależy. W końcu postanowiłem posunąć się do tego co miałem zrobić od kilku dni. Przed wschodem Słońca, gdy wilczyca spała, cicho opuściłem świątynie i udałem na obchód. Przyniosłem trochę świeżego mięsa i wróciłem do mej wybranki, która najwidoczniej opuściła świat snów. - Dzień dobry- ucałowałem ją.- Przyniosłem coś na śniadanie. - Jak miło- uśmiechnęła się szeroko, po czym zabraliśmy się do jedzenia. - Po śniadaniu czas na obchód- westchnęła, "ciesząc się" na myśl o nim. - Już to zrobiłem, ale musimy wezwać całe stado. Jest coś o czym muszę ich poinformować- rzuciłem poważnym tonem. - A coś się stało?- zaniepokoiła się, odrywając się od jedzenia. - O tym dowiesz się w tym samym czasie co reszta- spojrzałem na nią, z delikatnym uśmiechem. - No dobrze... a więc chodźmy - powiedziała, kończąc jeść. <Somebody?> |
|
| Uwaga od Alfy!!! |
|---|
| No co ja powiem? Już nie mogę się doczekać co będzie dalej... ogólnie bardzo ciekawe, jak zawsze ;) |
|---|
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.