-Czy chcę? To oczywiste, że pragnąłbym umieć dogadać się z Twoimi... współlokatorami- odparłem bez namysłu.-Kiedy zaczynamy?
-Może jutro? Dziś jakoś nie jestem w stanie Cię czegoś nauczyć. -W porządku. Chyba też bym się dzisiaj nie mógł już skupić- dodałem przypominając sobie zdarzenie sprzed paru sekund. -Nie martw się. Nie są takie złe. Przynajmniej nie muszę się martwić, że ktoś przejmie moją siedzibę- zaśmiała się. -No to chyba dług już spłacony, prawda?- dopytałem -Nie wiem, nie wiem. Zależy od twojego nastawienia do lekcji- wystawiła mi język, robiąc zadziorną minę. Wyglądała jak szczeniak. W końcu i mnie udzieliła się ta dziecinność, więc zaczęliśmy gonić się po świątyni. Somebody miała tą przewagę, że znała wszystkie kryjówki i zakamarki, co ułatwiło ukrywanie się wadery. Za każdym razem wskakiwała na mnie z innej strony. W końcu przyjąłem inną taktykę poszukiwania. Kiedy traciłem ją z oczy, zamykałem je i stałem nie omo wyłapując najdrobniejszy szmer. Słyszałem jak oddycha i powoli skrada się w moim kierunku. Gdy skoczyła, odskoczyłem i powaliłem ją na ziemię. Fala szoku, szybko przekształciła się w nasz dziki śmiech. -Szybko się uczysz- przyznała w końcu. -Oczywiście, więc chyba nie będzie problemów z nauką- spojrzałem na nią z góry. Nadal przytrzymywałem ją przy podłożu. W końcu się jednak opamiętałem. -Szlak! Przecież to Alfa, co ja wyczyniam?- pomyślałem i odsunąłem się od wadery na kilka kroków. -Wybacz. Przesadziłem tym razem- zakłopotałem się lekko, widząc jej minę. <Somebody?> |
|
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.