- Chętnie z Tobą tam pójdę- zgodziłem się.
- No to chodźmy- powiedziała Arvike. Pobiegliśmy tam. Wiatr wiał lekko, ale nie było nam zimno. Słońce grzało, deszcz wcale nie padał. Było przyjemnie. W końcu doszliśmy. Weszliśmy na most uważając, żeby tam nie wpaść. Patrzyliśmy na wodę. Ładnie tu, ale niebezpiecznie. - Arvike? - Tak? - Fajnie jest tu z Tobą być. Arvike uśmiechnęła się. W końcu zapytała: - Opowiesz mi coś sobie? - No... Ja nie wiem... - Nie wstydź się. - No dobrze. Urodziłem się w małej watasze wilków. Żyłem sobie spokojnie. Miałem zostać Alphą, bo byłem synem Alph. Moja wataha była wrogo nastawiona z inną watahą. Alphą był pewien wstrętny i zły wilk o imieniu Caton. Nigdy nie umiał być dobry. Zawsze walczył, był okrutny dla swojej watahy. A oni widzieli w nim wspaniałego władcę... Nie wiem czemu... Pewnego dnia Caton przyszedł do nas i zaatakował moich rodziców. Zabił ich, a przy tym resztę stada. Walka trwała długo. W końcu nikt nie został... Wszyscy odeszli. Oprócz mnie. Stoczyłem walkę z nim i niestety przegrałem. On wciąż żyje. Ale po walce żyłem sam. Gdy dotarłem tu na reszcie mogę żyć szczęśliwie. <Arvike?> |
|
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.