sobota, 30 listopada 2013

Od Somebody do Ravena cd.

- Spacer?! Nie myśl o tym, kolego! Trzeba było nie zadzierać z niedźwiedziami.- w tym momencie usłyszałam głośny ryk.- No świetnie! Nert!!!- pobiegłam do mojego towarzysza. Leżał na posadzce ciężko dysząc.
- Potwory...- wydukał. Pobiegliśmy czym prędzej z Ravenem do drzwi od Najgorszego Zgrupowania Potworów. Stały tam już wszystkie stworzenia biegające wolno po Świątyni. Wszystkie podpierały drzwi. Słyszeliśmy demoniczne śmiechy i wrzaski. Cała moja złość minęła. Teraz się to nie liczyło. Podeszłam do jednej z driad.
- ON wrócił?- zapytałam bezbarwnym głosem.
- Tak...- odparła blada istota. Odwróciłam się do drzwi. Zaczęłam mówić zaklęcia. Uniosłam się w górę. Moje oczy zalśniły. Opadłam z powrotem. Wykonałam zdecydowany ruch. Wszyscy rozstąpili mi drogę. Chciałam nacisnąć klamkę gdy Raven zagrodził mi drogę.
- Somebody!!! Nie możesz tam wejść!!!- potrząsnął mną. Opamiętałam się.
- Przepraszam... wyczuwam już po prostu ich moc. Wrócił ich pan... a zabroniłam... Res!!!- krzknęłam do centaura stojącego obok. Podszedł do mnie.- Kazałam Ci podwoić straże... kiedy wszedł?!- byłam wściekła.
- On... w nocy... ja... podwoiłem... był zbyt silny. A najgorsze jest, że...- jego język ugrzązł w gardle.
- Co?! Co się stało?!- krzyknęłam zwracając się do wszystkich. Wtedy poczułam zimny powiem od tyłu. 
- Wróciłam razem z nim.- usłyszałam ten głos. Po moim ciele przeszedł dreszcz. Odwróciłam się powoli. Stała tam. Mój odwieczny wróg. Uśmiechała się szyderczo. Rzuciłam się na nią. Przez chwilę tarzałyśmy się gryząc i kopiąc gdy w końcu wyłoniłam się z tumanów kurzu siedząc na niej.
- Jak śmiesz... tu wracać!!!!- ugryzłam waderę w szyję. Usłyszałam cichy jęk. Spojrzałam na Ravena. Wydawał się oszołomiony. W tym momencie poczułam silne ugryzienie. - Auu!- zawyłam. W tym momencie na waderę rzucił się Raven. Oni również zaczęli się bić. Gdy na chwilę skończyli dałam znak wszystkim moim dobrym kreaturom atakować. Posypał się grad strzał z łuków centaurów. Dało się słyszeć ciche cięcia zadawane przez duchy. Chochliki wchodziły do jej organizmy i niszczyły od wewnątrz. Padła. Wszyscy na mój znak przestali. Podeszłam do wadery. - Masz mi coś jeszcze do powiedzenia?!- przygniotłam ją łapą. Zawyła a jej kręgosłup zagruchotał. Położyła łeb na ziemi. Dopadła ją agonia.
- To my wygramy... siostrzyczko.- uśmiechnęła się i trafiła do świata umarłych. Nagle ziemia się zatrzęsła. "Siostrzyczko"...
- Ona... Raven trzymaj mnie!- basior podbiegł i mnie złapał. Obudziłam się na moim posłaniu. Wszyscy tam stali. Zobaczyłam całą watahę. Elle i Sakura uwijały się przy mnie a Raven był cały podenerwowany. Nie miałam siły dłużej trzymać powiek otwartych. Zamknęłam je. Usłyszałam głos mojego narzeczonego:
- To już tydzień... nie możecie czegoś zrobić?!
- Nastąpił szok psychiczny... bardzo trudny stan do uleczenia. Staramy się przecież coś zrobić. Ale ona chyba... straciła chęć do życia.- dodały szeptem. Usłyszałam głuchy okrzyk Ravena. 
- Somebody... zostań ze mną... zostań z nami!- poczułam jak łapie mnie za łapę.
- Uważaj! Zastosowałyśmy bardzo silne środki! Jeżeli ją zbytnio pobudzisz może umrzeć natychmiastowo!- powiedziała szybko Sakura. Poczułam oddech Ravena przy moim pysku. Poruszyłam się lekko.
- Somebody... kocham Cię... nie możesz mnie zostawić...- chciałam walczyć. Ale... zabiłam moją siostrę. Znałam ją tyle lat, ona zabiła naszych rodziców. Miałam rodzinę... i ją zabiłam. Zabiłam w paskudny sposób. Słyszałam cichy ryk Nerta. Nagle coś zrozumiałam. Przecież... mam rodzinę. Mam nową rodzinę. Kogoś kto mnie kocha, lubi, szanuje. Kogoś kto zawsze jest przy mnie.
- Sakura widzisz?!- usłyszałam podenerwowany krzyk Elle.
- Tak... jej serce bije za szybko! Jeśli tętno się nie uspokoi zaraz i ona dołączy do Świata Umarłych! Szybko Elle zróbmy coś!- krzyknęła Sakura. Poczułam jakbym chciała się wydostać z własnego ciała. Coś mną kierowało ale były to dobre uczucia... a czy śmierć jest dobra? Czy chcę umierać? Usłyszałam głos Ravena:
- Somebody!!! Nie wolno Ci...- wtedy znów moje serce zaczęło walić z wielką siłą.
- Jeżeli zaraz się nie uspokoi nie będzie już samicy Alfa! Zróbmy coś!- poczułam, że smarują mnie jakimiś maściami. Jednak moje serce i tak łomotało niespokojnie...

<Raven? Jak ja kocham to napięcie...>

1 komentarz:

  1. Też sobie trochę poumieram... Raven nie jesteś sam ;)

    ~ Somebody

    OdpowiedzUsuń

Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.