Postanowiłam pójść nad spacer. Słońce przygrzewało a kwiaty pachniały cudownie. Zaszłam aż do Ruin Ideału. Postanowiłam wzbić się w powietrze. Ku mojemu szczęściu ujrzałam tam Ravena. Jak czarna błyskawica przeleciał koło mnie i zdumiony zatrzymał się.
- Witaj.- zaczęłam rozmowę.
- Cześć. Co tu robisz?
- To samo pytanie mogłabym zadać ja.
- Fakt. Ale to ja zadałem je pierwszy.
- No więc poszłam na spacer ale nikogo nie spotkałam... Postanowiłam poszybować. Lot jest czymś cudownym.- rozmarzyłam się.
- Zgodzę się. Jak myślisz... Może przelecimy się we dwoje?- zapytał niepewnie.
- Oczywiście! To gdzie lecimy?
- Myślę, że obierzemy sobie trasę od Rzeki Nieznanych aż do Wodospadu Bogów.
- Tak więc postanowione.- ruszyliśmy. Dłużej nie odzywaliśmy się do siebie ale w końcu on przerwał ciszę.
- Opowiedz mi coś o sobie.
- Ja? Wolę nie ale... Dobrze.- powiedziałam z rezygnacją.
- Tak więc zamieniam się w słuch.
- Kiedyś mieszkałam w innej watasze. Żyło mi się tam bardzo dobrze, byłam młodą Betą. Tata mnie rozpieszczał a mama się troszczyła... Czasem było mi aż za dobrze. Myślałam, ze robią mi obciach i chciałam uciekać z domu albo się z nimi kłócić. Ale niestety docenić można tylko wtedy, gdy się straci.- tu parę łez poleciało po moich policzkach.- Tylko dlaczego nie można doceniać gdy się ma? Dlaczego nie można już od razu żyć w zgodzie? Teraz świat jest taki dziwny. Nie kochamy, lecz gardzimy. Ale co by się stało gdyby tego zabrakło? Tak miałam ja. Właśnie kłóciłam się z nimi o to, że mama weszła za mną do szkoły i dała mi jedzenie... A potem zaczęła się wojna. Strażnicy weszli do naszej jaskini... Schowałam się pod legowiskiem ale mogłam tylko patrzeć jak moi rodziciele zostają zabijani a potem... Jak śmierdzi dym z ich ciał. A najgorsze jest to, że nie miałam czasu by się z nimi pogodzić. Teraz tego żałuję. Wyrzuty sumienia do końca życia mam gwarantowane...- tym razem zaczęłam szlochać. Niezbyt lubiłam się zwierzać ale za to lubiłam jego. A może nawet nie lubiłam? Przecież chce by był Alfą... No ale cóż poczekam co powie po usłyszeniu mojej historii. Muszę przestać płakać ale nie mogę. Pewnie teraz dzięki mnie pada deszcz...
<Raven?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Proszę o nieobrażanie siebie nawzajem, to chyba zrozumiałe. Przy okazji ja wszystkiego co chcecie nie zrobię... nie wymagajcie rzeczy niemożliwych. Zabraniam też stanowczo umieszczania komentarzu typu: "fajny blog zapraszam do mnie: www............blogspot.com ". Takie komentarze będą usuwane natychmiast po najechaniu na nie moim okiem więc niema co się męczyć. Dziękuję za uwagę. Amen.